012. BRZYDKIE SŁOWA? – JESTEM U PANI!

14.01.2016 

[59] OCENA BLOGA: INNA-WERSJA.BLOGSPOT.COM


• 1 blog;
• 1 ocena;
• kilka miesięcy pracy nad oceną, w tym kształcenie się z zakresu narracji personalnej i literatury erotycznej, epoki romantyzmu [czego efekty przydały się setce autorów w kolejnych ocenach];
• 5 oceniających i betareaderek na dokumencie i blogu weryfikujących uwagi i źródła.

Fragmenty komentarzy:

[kliknij, by powiększyć]

Już prawie zdążyłam zapomnieć o sprawie (choć wracała ona do mnie z każdym – na szczęście coraz rzadszym – wysrywem komci niezadowolonych autorek i autorów). Aż pewnego jesiennego dnia z nudów wkroczyłam na formularz ankietowy WS, by podpatrzeć opinie czytelników. I wtedy zobaczyłam to:

I wtedy zadałam sobie pytanie: o co w tym wszystkim chodzi? 

Od oceny 59. minęły prawie cztery lata. Od tamtego czasu nastukałam ponad sześćdziesiąt kolejnych ocen i nagle dostaję sygnał, że tamta nieprzyjemna sytuacja nadal się ciągnie i wciąż wywołuje w ludziach emocje. I jest to dla mnie dość dziwne.
Zapewne dziś, mając za sobą następne prace i więcej doświadczenia w kontaktach z autorami, którzy bronią się przed wskazówkami dotyczącymi ich tekstów, moja cierpliwość, i przy tym odporność, pozwoliłaby mi z łatwością trzymać język za zębami. I pewnie nie pękłabym tak szybko, i nie użyłabym TEGO BRZYDKIEGO SŁOWA. 

Ale!

Czy to oznacza, że w tamtej chwili okazałam się prostaczką, która strzela sobie w stopę i którą do dziś w sieci należy omijać szerokim łukiem?

Uważam, że przekleństwa wcale nie są tego wyznacznikiem. One mają wywoływać emocje oraz pokazywać, w jakim stanie emocjonalnym jest osoba, która ich używa (no chyba że jest skrajnym patusem i używa ich jak każdego znaku interpunkcyjnego). W oczach osób, które mnie znają trochę lepiej niż od wczoraj, tamto spierdalaj dowodziło o moim osłabieniu i tym, że opadły mi witki i nie znalazłam już innych słów, by to wyrazić, a w pewien sposób także się bronić. Była to oznaka mojej słabości, ukazanie bezradności (no idź już sobie) i złości (i przestań wbijać szpilę, bo chcę ci coś wytłumaczyć, skoro nie zrozumiałaś oceny) – to wszystko zawarłam w... nieco krótszej wersji. Bo być może ktoś, kto przebywa na WS dłużej niż okazjonalnie, zauważył, że jakoś nie zdarza mi się klnąć jak szewc. W ocenie poezji wiersz o penisie nazwałam chujowym, co miało być żartem sytuacyjnym i autor sam z tego kwiknął. A tak poza tym? Ach, w artykule o scenach erotycznych użyłam słowa: jebaka. Jak ja teraz wam wszystkim mam spojrzeć w oczy?

#shameonme

Jeśli ktoś nie śledzi większości innych prac na WS, które – tak się składa – są głównie moimi tekstami, może nie zauważyć, że nie rzucam kurwami na prawo i lewo. Może zauważyć natomiast to nieszczęsne spierdalaj pod notką 59. i z marszu wyrobić sobie opinię. Nie mnie oceniać, czy słuszną, na pewno ograniczającą możliwości czerpania z naszej pracy. 

I czy tamta sytuacja powinna w ogóle rzutować na pracę całego zespołu – by nie wystawiać innym dziewczynom bardzo dobrego? Może jakby policzyć średnią naszych wykroczeń, to jednak i tak by wyszła z piątką z przodu, tak sądzę (Elektrowni oberwałoby się jeszcze za SPAM u Nessy)... no ale to by trzeba było zrobić research i trochę u nas jednak poprzebywać.

A czy żałuję tamtych słów? Nie. One oddają mnie z tamtej chwili, pokazują moment, w którym sytuacja zaszła za daleko. Mogę przeprosić Raylie za ich dobór, lecz po co?
Przecież mnie wtedy wkurwiła. 

[Aczkolwiek jakbyś dziś, Raylie, chciała jeszcze jakąś ocenku, to zapraszam. Serio, sztama! Postaramy się coś ogarnąć i znów zrobię to najlepiej, jak umiem. Dziś nawet umiem znacznie lepiej niż wtedy].