grudnia 19, 2018

004. Wesołych jakichkolwiek świąt!

004. Wesołych jakichkolwiek świąt!

Z roku na rok coraz częściej spotykam się z chrześcijańskimi roszczeniami na temat obchodzenia świąt. No bo jak to tak – skoro nie wierzysz w narodziny Syna Bożego, no to po co ci grudniowe święta? Maszeruj do pracy z uśmiechem na ustach.

Ano nie. Ale aby o tym dyskutować, trzeba zagłębić się w podstawy podstaw. 
Zacznijmy może od głównego założenia:


JEZUS NIE URODZIŁ SIĘ W GRUDNIU

To przede wszystkim. Pomijając, że nie każdy będzie uważał Jezusa za Syna Bożego, warto wiedzieć, że człowiek ten, o ile żył, na podstawie zapisów w Biblii nie przyszedł na świat w grudniu. Wzmianka z Ewangelii świętego Łukasza mówi o narodzinach Chrystusa za czasów Heroda Wielkiego, kiedy przeprowadzany był spis ludności zarządzony przez Kwiryniusza. Kwiryniusz był namiestnikiem rzymskiej prowincji Syrii oraz Judei.
Takie spisy wiązały się przede wszystkim z masowymi podróżami do swych miast, najczęściej chodziło w nich o ściąganie podatków lub pobór do wojska. Natomiast Rzymianie w grudniu obchodzili wielkie święto na cześć Boga Słońca, więc mało prawdopodobne, by w tym okresie ktoś zarządzał nawet i wielotygodniowe podróże. Dla przykładu, Józef z Maryją mieli przebyć z Nazaretu do Betlejem na osiołku ponad 150 kilometrów!

Biblia również podaje, że w czasie narodzin Chrystusa pasterze pilnowali swych owiec pod gołym niebem, dopóki boży zwiastuni nie poinformowali ich o wielkiej nowinie. W tamtych czasach owce pasło się na dworze od wiosny do listopada, nie później. Jeżeli w stajence, według niektórych kolęd, znajdowały się młode bydlątka, Jezus musiałby przyjść na świat wiosną.

A więc kiedy? Nie jesteśmy w stanie wskazać jednej konkretnej daty, natomiast teolodzy są w stanie w przybliżeniu ustalić miesiąc, w którym na świat przyszedł Jezus Chrystus. W takich ustaleniach posiłkują się datą narodzin Jana Chrzciciela, który był starszy od Jezusa o pół roku[1]. Ojciec Jana, Zachariasz, dowiedział się o ciąży Elżbiety na służbie liturgicznej w świątyni. Służbę tę pełnił w jedno ze świąt żydowskich, nie wiadomo jednak które. Żadne z nich nie wskazuje jednak, by Jezus narodził się pół roku po Janie i jednocześnie w grudniu. Dzień jego urodzin według tych wskazówek wypadałby w 1. lub 7. miesiąc żydowski, tj. marzec/kwiecień lub wrzesień/październik[2].

Skoro Jezus Chrystus nie narodził się w grudniu, to z jakiej paki chrześcijanie obchodzą wtedy jego narodzenie, a niektórzy nawet burzą się, że ateiści też mają dni wolne od pracy?



RĄBNIJMY TRADYCJI, MÓWILI. BĘDZIE FAJNIE, MÓWILI

Jak już pisałam, w grudniu Rzymianie obchodzili swoje święto, które wiązało się z przesileniem słonecznym. Był to tzw. Sol Invictus, czyli kult bóstwa Sol. W okresie 25 grudnia na niebie ludzie dostrzegali wzmożoną działalność Słońca i traktowano ją jako jego narodziny. Mało tego, już od połowy grudnia do połowy stycznia w Rzymie obchodzono hucznie Saturnalia, których w Cesarstwie Rzymskim, już tym chrześcijańskim, natychmiast zakazano. W Rzymie pierwszy dzień nowego roku nazywano kalendami, śpiewano wtedy pieśni na cześć Słońca przez cały miesiąc i to właśnie z tej nazwy powstały polskie kolędy. W czasie Saturnaliów Rzymianie odwiedzali się, obdarowywali prezentami, radośnie się bawili i mieli dni wolne od pracy. Brzmi znajomo?
Saturnalia wraz z kultem bóstwa Sol pod koniec IV wieku n.e. Kościół zastąpił Bożym Narodzeniem.  Dlaczego? Ano dlatego, by udobruchać lud i przejąć go na swoją stronę. Łatwiej jest powiedzieć ludziom: ej, dzisiaj też macie wolne, ale zamiast swojego czegoś tam obchodzicie od teraz nasze coś tam (tak naprawdę było to dużo bardziej subtelne i trwało całe pokolenia, ale z perspektywy wieków mój cytat wydaje się przynajmniej zabawny) niż zaproponować inną datę, wprowadzić nową tradycję. Łatwiej przez dłuższy okres asymilować niektóre wierzenia i podania niż stworzyć coś nowego od podstaw i dopiero przekonywać do tego ludzi. Nikt nie przepada za zmianami, szczególnie drastycznymi. Ludziom niższych klas w tamtych czasach tak naprawdę zwisało i powiewało, o co chodzi, kto kogo wyznaje – liczyła się zabawa sama w sobie, tańce na ulicy i kolacje rodzinne. Kiedy Kaligula chciał ograniczyć święta do pięciu dni, doszło do poważnych rozruchów[3]. A tak poza tym, przecież Kościół ubóstwia symbolikę, więc to przesilenie, wydawałoby się, spadło mu z nieba. 


WSZYSTKIE ZNAKI NASZE SĄ

Nie tylko tradycje rzymskie zostały wchłonięte do tradycji chrześcijańskich. Również tradycje pierwotne uznawane za nasze, słowiańskie, w tym pogańskie, mają swoje odniesienie w świętach, które dziś obchodzimy. W czasie przesilenia, w grudniu, Słowianie świętowali dwutygodniowe Szczodre Gody. Im też towarzyszyły spotkania rodzinne, prezenty i pieśni.

Choinka również jest tradycją stricte pogańską – nie jest to żadne rajskie drzewko z Edenu ani iglak ze stajenki Jezusowej. Żywe drzewko w domku sugerowało triumf życia nad śmiercią i także wiązało się z obchodzeniem przesilenia słonecznego ku czci Saturna, boga rolnictwa.
Inny przykład? W mitologii nordyckiej kojarzono choinkę z drzewem Odyna, Yggdrasil, które łączyło niebo i ziemię. Dopiero legenda o św. Bonifacym nawracającym pogańskie rody germańskie wprowadziła Choinkę do tradycji chrześcijańskich. Legenda ta mówi, że Bonifacy ściął pogański dąb, który, spadłszy, utrącił inne drzewa dookoła, a ostała się tylko… mała jodełka. Dość wymowne, prawda?

Światełka, którymi dziś dekoruje się domy, dla Słowian oznaczały bliskość z duszami zmarłych. Pamiętasz Dziady Mickiewicza? Światełka miały na czas świąt ułatwić drogę do domów swych rodzin właśnie Dziadom, czyli przodkom rodowym. To też im pozostawiano jeden pusty talerz i dlatego przygotowywało się nieco więcej jedzenia. Siadając do stołu, trzeba było najpierw dmuchnąć na siedzenie, żeby nie przygnieść żadnej duszy. Mówiło się również, że gospodarz powinien tej nocy odstąpić takiej swoje łoże. 
Przygotowanie dwunastu potraw też nie jest tradycją chrześcijańską, chociaż kojarzy się dość silnie z dwunastoma uczniami Jezusa. Trzeba pamiętać, że tradycje chrześcijańskie zostały stworzone i zakorzenione później, wcześniej natomiast przygotowanie akurat tylu dań oznaczało całoroczne dziękczynienie za zbiory. Jedna potrawa na stole to podziękowanie za jeden miesiąc. Również Szczodre Gody trwały dwanaście dni – stąd symbolika dwunastki u Słowian[4].


MNIEJSZA O WIERZENIA

Trzeba zdać sobie w końcu sprawę, że w dzisiejszych czasach może ledwo i promil (a może i nawet on nie) tradycji świątecznych związanych z przyjściem Jezusa jako Syna Bożego na świat faktycznie wiąże się z jego… przyjściem. Tak naprawdę czy Boże Narodzenie, czy rzymskie Saturnalia, czy słowiańskie Szczodre Gody – wszystkie te i inne święta związane z przesileniem słonecznym to okazja, by posiedzieć z rodziną, tak po prostu. Nie trzeba celebrować barana i niemowlęcia w stajni, nie trzeba śpiewać dziękczynnych pieśni do Saturna czy witać się w progu z Dziadami.
Nie trzeba, ale można.



Ja w domu mam choinkę. Przybraną w pierniki, cukierki, własnoręcznie robione bombki. Staram się mieć na stole trochę rybek, zapalam w oknie świeczkę, zbliżam się z rodziną, robimy sobie drobne upominki, dziękując za cały poprzedni rok i zapowiadając, że w następne święta spotkamy się w takim samym składzie (niektórzy nawet wysyłają do mnie sugestywne uśmieszki, że: a może i w większym). Naprawdę da się mieć wigilię bez otoczki chrześcijańskiej i w dzisiejszych czasach nie ma w tym nic nadzwyczajnego. Mało tego, pracując w biurze podróży, co rok na własne oczy doświadczam cudu, że wyjazdy na okres magicznie drożeją. Jest popyt – jest podaż. Z roku na rok mam coraz więcej chętnych na tego typu usługi. Coraz więcej osób z grona moich znajomych oświadcza też, że nie celebruje świąt z pobudek religijnych, ale zawsze znajdzie się powód. Jakikolwiek. Chociażby to właśnie 24 grudnia urodził się Lemmy, wokalista Motörhead.


SPRZEDAM WIARĘ, TANIO

Dla upierdliwych, którzy nadal twierdzą, że osoby nie pokładające wiary w bóstwa religijne nie powinny obchodzić świąt jakichkolwiek, istnieje jeszcze jedno, dość brutalne rozwiązanie. Zawsze można oddać ateistom/niewierzącym/agnostykom i tak dalej wszystkie dni świąteczne ustawowo wolne w... dniach urlopowych. Co by się stało, gdyby nagle okazało się, że ateiści w katolickim kraju, który wcale nie jest katolicki, mają kilka dni urlopu więcej? W 2019 katolickich dni wolnych ustawowo jest osiem, akurat na dodatkowy tydzień wolnego. Ktoś chce dodatkowy tydzień wakacji w sierpniu? 

Prawda dla niektórych może i jest smutna, może trochę rozczarowująca. Należymy do dzieci pokolenia X, niektórzy do pokolenia Y. Jesteśmy coraz bardziej świadomi, coraz mniej pokładamy wiary i wydaje nam się, że wiemy już, jak wygląda życie. To my chcemy trzymać za ster, to my chcemy kroczyć w przód wyprostowani, to nam się coś należy. Jako że coraz więcej z nas nie poczuwa się już do żadnej z wiar, jesteśmy w stanie wykorzystać każdą z nich, aby tylko mieć wolny od codziennego wyścigu szczurów dzień. Właśnie po to, aby posiedzieć z rodziną lub pograć w Tomb Raider, lub poczytać książkę albo nażreć się mandarynek. Co kto chce. 

Sprzedam wiarę za tydzień wolnego. Otwarcie i bez bólu dupy. 
To dość spoko cena, nie sądzisz?

___________________________

Z okazji nadchodzących świąt – jakichkolwiek, jakiekolwiek chcesz mieć – życzę ci, aby były takie, o jakich marzysz.
I aby taki sam był cały kolejny rok. 

Przeczytajmy się w nim!



grudnia 10, 2018

003. Zagrajmy w grę, Tenno!

003. Zagrajmy w grę, Tenno!

Warframe nie jest nową grą, bo ta pojawiła się już w 2013 roku. Jest jednak grą, która bardzo mocno i szybko ewoluuje, dlatego pisanie o niej recenzji nawet po tylu latach uważam za dobry pomysł.

Warframe'a odkryłam całkiem niedawno, bo może z pół roku temu. Przez ten czas zdążyłam przejść bardzo obszerny wątek fabularny, dzięki któremu poznałam mechanikę gry, a wciąż czuję się w tym temacie laikiem. Jako gamerka jestem typem indywidualistki, wręcz introwertyczki – nie przepadam za grami drużynowymi on-line, lubię zamykać się w świecie, tylko ja i moja postać. Z tego powodu bardzo długo odrzucałam myśl, że Warframe mógłby sprawiać mi frajdę, jednak ktoś mi powiedział: no spróbuj, to w sumie taki Tomb Raider, tylko że w kosmosie. Ktoś wiedział, że złapie mnie tym sposobem na wędkę, mimo że teraz widzę, że Warframe z Tomb Raiderem nie ma nic wspólnego. A jednak spróbowałam. 

Warframe jest grą, która daje możliwość delektowania się światem w samotności. Przegrałam wiele godzin, kompletnie zapominając o tym, że w każdej chwili mam możliwość zmiany trybu gry na publiczny. Nie spodziewałam się, że Warframe jest pod tym względem bardzo uniwersalny. I na tym nie kończą się przykłady walorów.

Głównym z nich jest fabuła. Poznajemy ją już od uruchomienia gry i z buta wchodzimy w świat wojowników Tenno. To operatorzy na wpół organicznych zbroi – warframe'ów – dzięki którym Tenno są w stanie bronić układu słonecznego. Po Starej Wojnie Tenno zostali porzuceni, część z nich (a w tym i nasz bohater) straciła pamięć. Realizowanie misji pozwala odkryć kolejne wspomnienia, fabuła jest więc rozwijana powoli, z każdą misją intrygując coraz bardziej. Mnie to rozwiązanie pochłonęło dość mocno, ponieważ jeżeli oglądam film czy czytam książkę, to zawsze do ostatniego kadru czy ostatniej kropki. Z pomocą różnorodnych, unikalnych zdolności moich warfame'ów biegam od planety do planety i oczyszczam układ solarny z wszelkiego rodzaju badziewia, dowiadując się, co kto dawniej i dlaczego. 
Jednak to, co już na początku mocno mnie urzekło i sprawiło, że nie porzuciłam gry po kilku miesiącach rozgrywki, to emocje, jakie ona we mnie wywołuje. Przykładem jest tutaj chociażby zadanie Okowy Harrowa, które jest tzw. zadaniem kinowym, a więc oferuje wiele łzawych i mrocznych cutscenek. Tutaj akurat fabuła przewiduje poznanie tajemnic jednego z opuszczonych okrętów kosmicznych, na którym dusza niewinnego dziecka przeklętego przez bliskich nie potrafi zaznać spokoju.


Linia fabularna jest bardzo rozbudowana. W tym momencie gra oferuje 25 dostępnych zadań fabularnych, które wykonywane po kolei pozwalają odblokować cały system solarny złożony z 18 planet (a na każdej znajduje się +/- 10 dostępnych misji grindowych). Każda planeta charakteryzuje się różnymi surowcami, które pomagają w warsztacie tworzyć kolejne elementy warframe'ów i broni. Broni do zdobycia również jest multum – miecze, katany, szpady, sztylety, młoty, tasaki, maczety, kastety, karabiny, strzelby, pistolety, łuki, kusze, a i to jest ledwo kropla w morzu możliwości. Po 315 przegranych godzinach (poświęcając grze codziennie ok. 2h) na dzień dzisiejszy mam odblokowane 182 bronie. Tenno potrafi śmiercionośnie wykorzystać nawet frisbee. 

Na początku gry nowy gracz ma do wyboru tylko jedną zbroję warframe i, nie wiem dlaczego, w większości przypadków wybór pada na Excalibura (ja porwałam się na Volta), jednak z czasem możliwe jest zdobycie nawet 30 warframe'ów (!), a część z nich ma jeszcze swoje odpowiedniki, tzw. warframe'y prime, które charakteryzują się silniejszymi statystykami. Mają większą wytrzymałość, są szybsze i silniejsze. Każdy z warframe'ów ma swoją specjalizację i właściwe sobie umiejętności – dla przykładu skrytobójca Loki potrafi stać się niewidzialny, tank Rhino uaktywnia dodatkowy pancerz, obrońca Frost generuje powłokę z mrozu chroniącą przed ostrzałem, a iluzoryczna Mirage traktuje pole walki jak scenę cyrkową. Są też warframe'y powiązane z żywiołami jak na przykład Hydroid, który przypomina nieco Davy'ego Jonesa, są berserkerzy i berserkerki, nekromanci, snajperzy, muzycy... Pomysłowość twórców daje tutaj wielkie pole do popisu.

[dla zainteresowanych – gram warframe'em dla Grażyn, moją ukochaną krówką, Valkyr Prime, która ostrymi pazurami rozpruwa wszystko, co staje na jej drodze. Ma odnawialne życie i energię, przez co jest praktycznie niepokonana]

Skoro każdy z warframe'ów specjalizuje się w czymś innym, warto przeczesywać kolejne planety układu słonecznego, by znaleźć odpowiednie do ich produkcji części, aby sprawdzić każdą ze zbroi. Do tego też trochę zmusza nas mechanika gry – maksymalnym poziomem dla każdego warframe'a i dla każdej broni jest poziom 30. Osiągnąwszy go, gracz nie dostaje już więcej doświadczenia za korzystanie z danej zbroi czy broni – wypada wtedy zmienić set na inny. Oczywiście nie jest to wymóg, ponieważ doświadczenie dostajemy też za inne elementy gry – kolejne zadania, alarmy czy transakcje. Jeżeli chodzi o te ostatnie, możliwe są między graczami oraz z różnymi NPC-ami. Aktualnie w grze dostępne są dwie lokacje, które umożliwiają przykładowo sprzedaż wydobytych drogocennych kamieni czy chociażby... złowionych ryb. 
Tak, dowiedziawszy się, że gra umożliwia nawet taką czynność jak łowienie, od kilku dni nie robię nic innego, tylko biegam do handlarki po kolejne przynęty i zwiedzam wszystkie dostępne akweny wodne, aby odkryć wszystkie dostępne rodzaje rybek. Ponieważ w grze istnieje Kodeks, w którym zapisywane są wszystkie odblokowane elementy świata, skupiam się na tym, aby uzupełnić go na 100%. Na szczęście jest to niemożliwe, ponieważ raz na jakiś czas twórcy aktualizują grę i dokładają kolejne elementy. W tym roku jedną z najważniejszych aktualizacji było udostępnienie graczom nowego zadania w nowym świecie (Fortuna, Orb Vallis), a co za tym idzie – nowych surowców, a więc i nowych broni, nowych warframe'ów i tak dalej.


Lokacja Cetus na planecie Ziemia oraz lokacja Fortuna na planecie Wenus dają jeszcze większą możliwość doświadczania. Lokacje różnią się od siebie – o ile Równiny Eidolon na Cetus są bardziej pustynne, to Orb Vallis na Fortunie to kraj wiecznej zimy. W obu przypadkach mamy do czynienia z cyklem dnia i nocy, różną fauną i florą, różnymi misjami, różnym udźwiękowieniem, różnym-tym-i-tamtym-czyli-wszystkim. Odwiedzając wczoraj Cetus właśnie z powodów wędkarskich, powiedziałam Pawłowi, że właściwie gdyby cała gra składała się tylko z tej lokacji – wystarczyłoby mi to; jest to tak wielki, otwarty świat. Obie te lokacje potrzebowałyby właściwie osobnych recenzji.

Gra ma charakter grindujący. To onieśmiela i przytłacza. Jeżeli ktoś lubi Diablo, bez problemu powinien odnaleźć się w tym świecie. Problemem może okazać się jednak nasz czas. Wiadomo, że im mniej poświęcimy go grze, tym mniej w niej uzyskamy, jednak Warframe nie działa na pół gwizdka. Albo wciąga całkowicie, albo wcale. Albo dochodzi do sytuacji: muszę spać/iść do pracy/zjeść/wyjść do ludzi, ale jeszcze tylko jedna misja..., albo usuwasz grę w dniu instalacji. Rozmawiałam o tej produkcji z wieloma graczami i zauważyliśmy zgodnie, że raczej nie ma nic pomiędzy. 

Nie mogę nie wspomnieć o tym, że warframe to również RPG. Wprawdzie planety eksplorujemy głównie z pomocą zbroi warframe, nasz operator cały czas znajduje się na pokładzie naszego statku. Z biegiem fabuły dochodzi do tego, że i nim możemy się poruszać w czasie misji i także nim walczyć. Tworzymy jego postać, nadajemy mu imię, a prowadząc rozmowy z NPC-ami w czasie wykonywanych zadań, również mamy wpływ na jego charakter. Dodatkowo gra umożliwia wybór ścieżki, którą będziemy rozwijać za odpowiednie punkty doświadczenia. Działa to na zasadzie drzewka umiejętności, jednak nie jesteśmy ograniczeni do jednego wyboru. Możemy rozwijać nawet pięć różnych ścieżek dla naszej postaci, co daje około pięćdziesięciu nowych umiejętności pasywnych i aktywnych.


Dla fanów zwierzątek – na misje możemy zabierać wyhodowane przez nas na statku psy (tzw. kubrowy) i koty (tzw. kavaty). Ich też jest całkiem sporo, na dodatek pomagają nam przeżyć. W zależności od modów, dzięki którym możemy rozwijać ich umiejętności, mogą na przykład powalić przeciwnika na ziemię lub otworzyć szafkę, niedostępną dla nas. Jeżeli jednak z jakiegoś powodu nie chcemy brać odpowiedzialności za towarzysza, zawsze możemy zastąpić go dronem, który, latając nam nad głową, będzie zbierał za nas surowce i skanował okolicę, kiedy nas porwie wir walki. 



Dla fanów efektywności i efektowności – wielkim atutem gry jest rozwinięte sterowanie. Możliwości warframe'ów nie kończą się na bieganiu od do – nazywam to tak w wielkim skrócie i z przymrużeniem oka. Możliwości parkuru są ogromne; skakanie po ścianach, efektowne wślizgi, uniki, nietypowe pozycje strzelnicze, bullet jumpy, akrobacje w powietrzu. Stajemy się kosmicznymi ninja z kosmicznymi umiejętnościami. Do tego dochodzą drobne niuanse takie jak staranność twórców – samo wyciąganie broni z kabury i obserwowanie procesu przeładowania pistoletu sprawia przyjemność. Jest dopracowane i realistyczne; wszystkie procesy wyglądają tak, jak w świecie rzeczywistym.

Dla fanów klanów, gildii, multigamingu – jak już napisałam, gra oferuje możliwość grania solo, grania w towarzystwie znajomych oraz grania w trybie publicznym. Istnieje również możliwość założenia bądź dołączenia do już stworzonego klanu. Tworzenie z innymi graczami silnej wspólnoty jest ważne, ponieważ budynek klanowy, tzw. dojo pozwala członkom klanu otwierać kolejne pomieszczenia (np. laboratorium Tenno czy laboratorium chemiczne), w których można wytwarzać bronie, warframe'y, drony i surowce, których nie da się zdobyć w inny sposób. 

Dla fanów oszczędzania cebuli – gra jest darmowa. Jeżeli masz określony cel i zależy ci na jego realizacji, praktycznie wszystko jesteś w stanie zdobyć bez wydawania złotówki – odbije się to jednak na twoim czasie gry, bo waluta obowiązująca w grze, tzw. platyna, umożliwia szybsze tworzenie, hodowanie i tak dalej. Pozwala również na zakup elementów czysto estetycznych, takich jak nowe fatałaszki czy kolorki sierści pupili, ale te nie mają żadnego wpływu na statystyki, a są jedynie po to, by cieszyć nasze oko.

Istnieje jednak haczyk, przez który po dłuższym czasie grania zdecydowałam się na zakup platyny. Mianowicie miejsce w ekwipunku jest mocno ograniczone, bodajże do 6 slotów na broń i 2 warframe'ów. Jeżeli w warsztacie za surowce wyprodukowaliśmy coś nowego, aby umieścić to w ekwipunku, najpierw musimy usunąć coś starego. Sloty można wykupywać za platynę; dwa wolne sloty dla broni to koszt 12 platyn, a slot dla nowego warframe'a – 20 platyn. Jako że nie lubię dokonywać trudnych wyborów i żegnać się z itemami, na które bardzo ciężko zapracowałam, zdecydowałam się zainwestować w platynę. Za 1000 platyn, które są naprawdę bardzo wydajne, zapłaciłam ok. 40PLN, co nie jest absurdalnie zawrotną ceną. Potraktowałam to na zasadzie podziękowania twórcom gry za to, co stworzyli. Tym bardziej że deweloperzy są w ciągłym kontakcie z fanami, których nie tylko słuchają, ale też implementują część ich pomysłów do gry. Owocem tej ścisłej współpracy jest chociażby konwent Tennocon. 

No i jeszcze jest Ordis. Ordis to komputer pokładowy naszego statku i nasz największy przyjaciel. Ordis po wojnie  również stracił pamięć, czasem też przegrzewają mu się przewody, więc zdarza się, że mówi głupoty, a jednak bez niego gra nie byłaby już taka sama. Wprawdzie istnieje w ustawieniach opcja, by go wyciszyć, jednak nie jestem pewna, czy znalazłby się ktoś, kto posunąłby się do takiego barbarzyństwa.


Mam wrażenie, że, kończąc już tę recenzję, nadal napisałam za mało. Nie wspomniałam o możliwościach, jakie dają chociażby syndykaty (frakcje NPC-ów, z którymi można się zbratać i zbierać tzw. reputację), rozwój własnego statku kosmicznego (który de facto jest naszym domem), tzw. skrzydła Archwing pozwalające poruszać się po kosmosie poza pokładem statku czy nurkować w głębinach Neptunu... Tego jest naprawdę dużo. 
Bardzo dużo. 
Dla nowych graczy może być tego nawet za dużo – gra momentami potrafi przytłoczyć. Wprawdzie jest dostępna w języku polskim (z masą błędów interpunkcyjnych, no cóż, nie można mieć wszystkiego), jednak polskie źródła internetowe, w tym solucje i inne poradniki są mocno ograniczone. W przypadku utknięcia ratowałam się filmikami na YouTube z serii Let's play, na szczęście takich sytuacji nie było wiele. Gra jest bardzo intuicyjna, w organizacji pomaga nam Ordis, zawsze można też włączyć czat publiczny i, ot, zadać pytanie. W tak skrajnych przypadkach nie spotkałam się jeszcze z polskim bucerstwem, które psuło rozgrywki w starych dobrych MMORPG pokroju Metina czy Runes of Magic. 

kliknij, aby powiększyć
Zastanawiam się teraz nad wadami gry. Poza ograniczeniem na sloty w ekwipunku, które po jakimś czasie gry wymusza na nas zakup platyn, nie wiem, czy mogłabym się do czegokolwiek przyczepić. To, co wielokrotnie mi przeszkadzało, po jakimś czasie naprawiano w kolejnych aktualizacjach; tak było chociażby z lżejszym sterowaniem achriwngiem – po udostępnieniu tej możliwości graczom funkcja działała nieco topornie, jednak teraz nie ma już o tym mowy. 



Muszę jeszcze zaznaczyć, że Warframe na Nonsensopedii wisi pod tytułem Bugframe, co jest dla mnie absurdalną bzdurą sprzed kilku lat – dzisiejszy Warframe bardzo różni się od tego, który udostępniony został graczom w 2013 roku. Stanowi on niemal wzorcowy przykład ewolucji – coś, co beta-testerzy wspominają jako gierkę na kilku planetkach z kilkoma broniami do użytku, dziś jest rozpędzoną machiną pędzącą w stronę swojej własnej kinowej ekranizacji. 
Teraz wydaje mi się to już tylko kwestią czasu. 

Z łezką w oku wspominam początek mojej przygody z tą grą. Nie różnił się on niczym od początków innych graczy, co fantastycznie obrazuje krótki filmik animowany, który niedawno odkryłam i którym na zakończenie bardzo chcę się z tobą podzielić:

tak wygląda pierwsze 100 dni z Warfreme


 WARFRAME – WYMAGANIA SPRZĘTOWE 
System operacyjny: Windows XP SP3 lub wyżej,
Procesor: Intel Core 2 Duo e6400 lub AMD Athlon x64 4000+,
Pamięć RAM: 2 GB
Karta graficzna: Nvidia GeForce 8600 GT lub ATI Radeon HD 3600,
DirectX: 9.0c,
Wymagane miejsce na dysku: 25 GB,
Inne wymagania: połączenie z internetem, STEAM

grudnia 04, 2018

002. O słabościach kolekcjonowanych

002. O słabościach kolekcjonowanych

Kolekcje mnie wciągają. Gdyby zbieractwo cudactw było nosem, ja byłabym kokainą. 
Zaczyna się zawsze niewinnie, ot – nowa rzecz, mała przyjemność, bo niby czemu nie? Po dwudziestu sześciu latach egzystencji całkiem niedawno dowiedziałam się, jak to się wszystko u mnie odbywa i dlaczego tak źle. Otóż: 

a) chcę zrobić komuś dobrze, kupując od niego niewiele wartą rzecz i już jestem krok od tego, aby kupić drugą (bo przecież jedna na półce wygląda kretyńsko), a potem trzecią (bo do trzech razy sztuka), a potem dziesiątą (bo trzy to już kolekcja, a je się uzupełnia);
b) ktoś chce zrobić dobrze mi, pokazując swoje zbiory mało istotnych rzeczy, które, widząc jego świecące się oczy, nagle nabierają i w moich absurdalnej wartości (więc, nawet nie wychodząc od kogoś z domu, odpalam Aliexpress i badam grunt, a ten ktoś się perfidnie cieszy); 
c) chcę wynagradzać artystów, których cenię – głównie autorów i polskich raperów z lat 90. (właściwie chyba mogę to podpiąć pod punkt „a”...?); 
d) odkąd tylko sięgam pamięcią, chcę pojeździć na żyrafie, a brak takiej możliwości skutkuje permanentnym skupowaniem wszystkiego, co potencjalnie mogłoby zostać żyrafą. Lub już nią jest.

Istnieje jednak jeszcze jeden haczyk. Wraz z moim TŻ pod tym względem akurat się nie różnimy (przy czym on żyrafę śmiało wymieniłby na Panzerkampfwagen VI Tiger w skali 1:1 stojący w naszym ogrodzie). Mówili, że przeciwieństwa się przyciągają, ale najwyraźniej nie w każdej kwestii – no, w tej to akurat trochę szkoda. Bo zamiast złapać mnie za rękę i powiedzieć:


...on dyplomatycznie pozwala mi zanieść do kasy w markecie kolejną książkę Cobena, maskotkę żyrafy czy monsterkę, rozweselony idąc za mną z pudłem klocków Cobi z kolekcji czołgów z II wojny światowej pod pachą. No skoro ty możesz, to ja też mogę. Trzeba się przecież wspierać.

Kiedyś, przysięgam, jak się zmarszczę i zapomnę, będę zbierać śmieci i składować je w domu razem z ulicznymi kotami. Wtedy prawdziwi przyjaciele – ci, którzy ze mną zostaną w tej niedoli – będą mnie doglądać, aż w końcu odważą się wynieść z domu cały ten śmierdzący gruz. Odważą się wynieść go wraz ze mną na plecach. Kochani...

Tak właściwie to mam to chyba po babci. Bo gdy ja liczyłam prezenty przy komunijnym stole, to ona, pamiętam, skrzętnie chowała do torebki elegancką serwetkę z hostią. Po prawie dwóch dekadach w greckiej knajpie zrobiłam to samo (bo serwetka była naprawdę ładna i miała namalowany słowniczek grecki!), a teraz kurzy się wyblakła w barku wraz z innymi serwetkami gwizdniętymi z różnych knajp, i z żadnej już nigdy nie będzie pożytku. A może tam, na miejscu, jeszcze by się komuś przydały? 
DZIĘKUJĘ, BABCIU. 

Nie będę robić spisu wszystkich szpargałów, które skupuję, bo byłoby przesadą wypisywać je po kolei (w tym chociażby zeszyt z wklejonymi papierkami po nietypowych, egzotycznych cukierkach – jakby magnesy były passé). Raczej notką tą chciałam przedstawić swoją tragikomiczną sytuację (i stąd też taki charakter wpisu). Aby w przyszłości już trochę bardziej świadomie nie zasypywać mnie nowymi słabościami; za chwilę będę mieć trzydziestkę na karku i zmuszona zostanę ogłosić upadłość tej firmy.
Jeżeli dołożysz do  tego cegiełkę – to będzie też twoja porażka. 

***

W tym roku nagroda za najmocniej odciśnięte na mnie piętno wędruje do Alex. Alex, która w zaledwie dwa dni obudziła we mnie miłość do lalek z kolekcji Monster High, które przed spotkaniem z nią wydawały mi się brzydkie jak noc listopadowa. Jednak spędzając czas z osiemdziesięcioma różnymi-różniastymi dziewczętami i mogąc je wziąć do ręki, miałam możliwość spojrzeć na nie pod innym kątem. Kątem wielkich oczu i cudnych w dotyku włosów. Pod kątem możliwości, które daje reroot i repaint [tutaj link dla ciekawskich] takowych panien. I, jakby tego mało, jedną dostałam w prezencie! Jesteś, Alex, niemożliwa.

Ledwo wróciłam do domu, a już zamówiłam sztuczne włosy i zaopatrzyłam się we wszystkie narzędzia do samodzielnej pracy. Planuję spróbować swoich sił najpierw w reroocie, a następnie w repaincie; w przyszłości na pewno opiszę tutaj tę przygodę. Już postanowiłam, że pierwsza pod nóż pójdzie Spectra Vondergeist, która zdążyła do mnie dotrzeć dzięki przemiłej kobitce z Olx, która miała odsprzedać mi trupka po taniości, a wysłała naprawdę dobrze zachowaną lalkę. Taki mam co do niej ambitny plan:

Spectra już niedługo kiedyś stanie się Larą Croft. Tylko kto uszyje mi do niej fatałaszki? *wink wink*

Bo wiesz, wcale nie mam za mało wolnego czasu. 
Wcale.

grudnia 01, 2018

001. Powitawszy

001. Powitawszy
Witam się z tobą widokiem z mojego okna.

Ten blog chodził mi po głowie już od kilku miesięcy. Pchał się, wtryniał na tapet, kazał o sobie myśleć nawet wtedy, gdy nie bardzo miałam na to czas. Bo wiesz, ja jestem taką właśnie osóbką, która zanim coś zrobi, to bierze pod lupę wszystkie za i przeciw, a potem i tak to robi, udając, że tych drugich nie było wcale. I nawet nie mam przy tym wyrzutów sumienia!
(tak jak nie mam ich teraz, że zaczynam zdania od spójników) 
I tak sobie myślałam o tym blożku, rozmawiałam o nim też z bloggerami, a reakcje były zwykle podobne: 

– Daj linka. 
– Nie no, on jeszcze nie jest zrobiony...
– To jak zrobisz, to daj linka. 

Nikt się nawet nie zapytał, a o czym w ogóle będzie ten blog. Może dlatego, że rozmowę zaczynałam od: chyba założę sobie bloga lifestyle'owego? No ale to chociaż z czystej grzeczności..., okej? Tak na przyszłość. 

– No dobrze, Sko, to o czym będzie ten twój lifestyle'owy blog? 
– O wszystkim. 

TA DAM. 

– Ale masz już bloga z poezją, pisarzysz sobie poważne rzeczy do szuflady, mniej poważne fantasy do wglądu i ficzki o Larci dla uciechy. Wyrabiasz też sto procent normy, ocenkując na WS, piszesz do gazetki i ogólnie życie ci się kręci wokół pisania, czym chwalisz się na podstronie. To co teraz?
– No jak to? Wszystko inne!

Blog powstał z potrzeby. Mam jeszcze całkiem sporo do napisania w obrębie różnych różniastych tematów, które mnie interesują, inspirują, niepokoją lub gryzą i którymi chciałabym się z tobą podzielić.

A w rozpoznaniu, co, o czym i kiedy, pomogą ci etykietki.
Lub spis treści.
:3
Copyright © 2016 Nasyć ego dobrą karmą , Blogger