lutego 27, 2019

007. Jedenaście powodów – dlaczego nie lubię Instagrama?

007. Jedenaście powodów – dlaczego nie lubię Instagrama?
nie, nie wstydzę się. po prostu nie lubię zdjęć

Biorąc pod uwagę, że o tej apce dochodziły mnie słuchy regularnie od kilku lat, a założyłam konto ledwo rok temu, znów okazuję się opóźnioną w rozwoju konserwą. Mało tego, konto na Instagramie założyłam na potrzeby zawodowe, pisząc do gazety na temat korelacji: Iphone a statystyczny nastolatek. Chciałam zrobić kreatywne zdjęcie do artykułu, a wejście na Insta wymagało konta – czego więc się nie robi dla większego dobra...

Jakie wnioski mogę wyciągnąć już po rocznym teście?
Bardzo proszę, niczym Taco Hemingway: 

01. OJEJ, TU SĄ TYLKO ZDJĘCIA! 
Z uśmiechem przypomina mi się moje pierwsze spotkanie z Instagramem. Jakież było moje zdziwienie, że… tam nie ma nic więcej. Zupełnie zapomniałam, że nie jestem na Fejsie. Oczekiwałam newsów, cudów na kiju – skoro wszyscy już Insta mieli, siedzieli i scrollowali – a tu tylko… zdjęcia. Dla mnie? Nuda, mimo że bardzo lubię fotografię. Przez cały rok nie potrafiłam jednak przerzucić tego zainteresowania na aplikację i dzielić się z innymi swoimi dokonaniami. Zupełnie mi to nie wychodzi, przez co o wrzuceniu jakiejś fotki pamiętam raz na kilka miesięcy. 


02. TE ZDJĘCIA SĄ O NICZYM… 
Zdjęcia ładnych pań, siłki, dzieci, ślubów, wakacji, zwierząt, żarcia i książek. Z wszystkich tych pozycji za ciekawe uznaję tylko wakacje i zwierzęta, reszta mnie nie porywa. Nawet strony recenzenckie, wrzucające w kreatywny sposób fotografie aranżacji z okładkami bestsellerów nie robią na mnie wrażenia, bo przecież nie sprawią, że pobiegnę czytać książkę. Mogłabym przeczytać recenzję, ale książki, której nie znam i której na dziewięćdziesiąt procent nie przeczytam, bo nie znajdę na to czasu… Nie, zupełnie mnie to nie kręci. 

[Rozumiem jednak, dlaczego recenzenci mają Instagram, takowy ma też WS, który, o zgrozo, czasem zdarza mi się aktualizować. Zasięg jest ważny, tylko... czy Instagram sprawi, że na WS pojawi się więcej zgłoszeń...? Nie do końca jestem przekonana]. 

Zdjęcia mnie inspirują, lubię obserwować świat. Ale świat, którego nie znam lub który jest dla mnie rzadki, nietypowy, zachęci do działania, doświadczania, porwie w coś nowego. Zdjęcie kawy czy nowej książki Mroza wcale tego nie zrobi.


03. ODDAJCIE MI MÓJ CZAS!
Można scrollować i scrollować do woli, to nigdy się nie kończy. Demotywatory czy Kwejk miały ograniczenia wyświetlania na stronach i w końcu po kilkunastej, patrząc na cyferki, łatwo mówiło się dość. Tutaj o to trudniej – trzeba patrzeć na zegarek. 


04. ŚMIERDZĘ LENISTWEM 
Czasem potrafię sama siebie zaskoczyć i cyknąć gdzieś naprawdę niezłą fotkę, którą warto byłoby pokazać światu, ale… zwyczajnie nie chce mi się jej uploadować i dobierać efektów. To jest coś, czego nie przeskoczę. Jak na razie od prawie roku użytkowania na moim profilu znajduje się 30 zdjęć, z czego większa część to fotki z wakacji, mój kot, gdy śpi, i paznokcie. 


05. NIE UMIEM W CHWILÓWKI 
Nie wiem dlaczego, na Insta trafiają też w moim przypadku zdjęcia, z których nie jestem zadowolona, ot, właśnie takie telefoniczne carpe diem. One są dobre dziś, teraz i za pięć minut, ale po miesiącu, patrząc na fotkę wzrokiem obiektywnym, nie widzę w niej już tego czegoś, co mogłoby być interesujące czy zabawne dla przypadkowego obserwatora. Wiadomo, mnie zawsze zostaną wspomnienia, dlatego lubię zdjęcia wywoływać, ale to nie powód, by słaba fotka mojego autorstwa wisiała w sieci i straszyła publikę. Z Instagrama w moim przypadku część zdjęć po prostu zniknęła, bo przestały być dla mnie atrakcyjne inaczej niż sentymentalnie. 

Przez te właśnie chwilówki Instagram kojarzy mi się trochę z McDonaldem. 


A przez to zmierzam do punktu kolejnego… 


06. NIE UMIEM W TELEFON 
Nie po to wydawałam prawie trzy kafelki na aparat, żeby robić zdjęcia telefonem. Kiedy wybieram się w miejsce, które podejrzewam o wartościowe kadry, mam ze sobą aparat. Nie mam Iphone’a, aby mój telefon cykał dobre fotki – Huawei jest wyposażony pod tym względem dość biednie. Przez to i biedny jest mój Instagram. 

Ktoś powie: no okej, ale aparat za 3k ma bluetootha i WI-FI, możesz przesłać fotki na telefon, a z telefonu na Insta… Nie, nie, to tak nie działa. Zdjęcia przeważnie cykam w RAW-ach i aby nadawały się do czegokolwiek, wymagają przed publikacją kontaktu z Photoshopem. Filtry w Instagramie i dodatkowe możliwości jak ustawianie kontrastu czy rozmazywanie tła to naprawdę kropla w morzu, która jest mi potrzebna przy obróbce.

Ktoś powie: no dobra, to wrzuć zdjęcie później, po obróbce, gdy już będzie maksymalnie wymuskane. A ja odpowiem: przejdź się ze mną raz jeszcze do punktu trzeciego. Tego o lenistwie. 


07. NIE MAM COTTON BALLSÓW ROZRZUCONYCH PO DOMU 
Piję mnóstwo kawy, ale zwykle w tym samym WS-owym kubku. Ile razy mogę też cykać alkohol na tle fototapety w biurze? Bardzo ciężko również u mnie o białą przestrzeń, na której tle ostatnio całkiem dużo dzieje się na Instagramie. Dodatkowo jestem bałaganiarą, więc żeby zrobić godną fotkę w pokoju, powinnam najpierw go posprzątać. Nie potrafię też, mimo że próbowałam, stworzyć prywatnego Instagrama w jakimś sensownym układzie fotek – żaden spójny feed nie przyszedł mi do głowy przez cały boży rok. 


08. INSTAGRAM, TY KŁAMCZUSZKU…! 
Część moich znajomych nie wygląda na co dzień tak, jak prezentuje się w sieci. Po prostu. Mijam tych ludzi w sklepie na zakupach, na spacerze z psem czy gdziekolwiek indziej i… no nie. To jest dla mnie kosmos, kiedy widzę naszprycowaną fotkę i zastanawiam się, skąd znam twarz na niej... A chyba nie o to chodzi, prawda? Kogo chcecie oszukać? 
Rozumiem stylizacje i rozumiem formy estetyczne fotografii – ustawienia kolorystyki czy kadru – ale zauważyłam, że całkiem spore grono dziewczyn na Instagramie zwyczajnie się oszpeca i przestaje wyglądać naturalnie. 
I ładnie. 

I jakkolwiek pozytywnie. 

za MAŁO filtra, mówię ci! cyknij mi jeszcze tak, pa, jak się wygnę... I daj filtra jeszcze na łydkę. Tego różowego.

09. WALCZĘ Z DEPRECHĄ 
Z drugiej strony te ładne panie, które wyglądają na co dzień bardzo ładnie bez jakiegokolwiek filtra, potrafią wprawić mnie w kompleksy. Może to śmieszne, bo mówi się, że rude nie mają duszy, ale… no cóż, ja takową posiadam, i to to dość wrażliwą. Zdjęcia ładnych sylwetek wprawiają mnie w dyskomfort, zakłopotanie i odbierają poczucie własnej wartości. Nie czuję wtedy, że muszę sama w końcu zapisać się na siłkę. Czuję raczej coś na wzór garści żalu do samej siebie, że już/jeszcze tak nie wyglądam, i gro zazdrości (tej akurat dla rudych podobno dość charakterystycznej, zołzowatej, ot co!). 
W ramach walki z istagracją powtarzam sobie często, że rzeczywistość nie posiada przecież żadnego filtra. 


10. MOJE ŻYCIE NIE MA SENZU
Dłużej scrollując Instagrama, szczególnie na początku, gdy już go założyłam, zauważyłam, że nie wpływa on na mnie pozytywnie nie tylko przez zazdrość w stosunku do ładniejszych, szczuplejszych czy bardziej wysportowanych. To zawsze idzie gdzieś dalej – były momenty, w których zastanawiałam się, skąd niektórzy biorą te wszystkie rzeczy, które wiszą im na zdjęciach. Okej, branża turystyczna żyje własnym życiem, Malediwy są cudowne, Tajlandia również. Nie mówię tutaj o zazdrości do wczasów, na które oszczędzał ktoś całe życie; bardziej chodzi mi o te wszystkie produkty – dodatki w postaci biżuterii, markowych ubrań, w tym butów, torebek, kosmetyków, produktów spożywczych za miliony cebuli (co to jest, kurde, ten #fostelin?). Przez to przyłapałam się na paskudnej powierzchowności. 
Where's the sense in that?! 

Człowiek zwyczajnie przestał doceniać to, co posiada. Patrzeć dalej niż na własny ogródek. To okropnie upierdliwe. Na pewno przecież są gdzieś tam ludzie, którzy daliby się pochlastać za kilka okazji, które miałam w życiu i sytuacje, które mogłabym opowiedzieć. Dlaczego w ogóle o tym zapomniałam? 


11. JESTEM TU ZA DARMO
Czego by ktoś mi nie napisał i jakim argumentem mnie nie zarzucił, nie potrafię docenić Instagrama. Tak po prostu. Rozumiem, że na potrzeby promocji wrzuca się tam zdjęcia, bo feedback jest dość spory. To akcja-reakcja; coś nam wpadnie w oko, znów my wpadniemy w oko komuś. Ale Instargam daje bardzo dużo możliwości, których nawet jako osoba publiczna nie potrafiłabym wykorzystać, rozreklamować swojego produktu czy samej siebie. Przez cały rok nie dodałam ani jednej relacji i do tej pory nie jestem pewna, na jakiej zasadzie one działają. 
Na dodatek tam, gdzie możliwości i wysyp ludu, tam są dobre i słabe targety. Okej, w moim odczuciu głównie słabe. Są dobre zdjęcia, które przedstawiają jakieś założenie, ale częściej jednak fotki niczego. Jak na Wattpadzie – wszystko idzie w masówkę. Ludzie potrafią wrzucić wszystko, kupić followersów, promować życie, którego nie mają, twarzami, które tak nie wyglądają. Instagratorka wydaje hajs na nagrodę w konkursie – liczy na zasięgi. Followers lajkuje jej fotkę – liczy na nagrodę. Co w tym złego? Niby nic, ale nie chcę mieć z tym zbyt wiele wspólnego. Nie bawi mnie to i nie porywa. 

Może to dlatego, że na co dzień pracuję w branży, w której funkcjonuje zasada coś za coś. Ty mi kasę, ja ci wczasy – prosta sprawa. Chciałabym, by moje życie poza biurem nie toczyło się w ten sposób i nie kręciło się już wokół tej zasady. 

Moja obecność w sieci jest za darmo. 

lutego 26, 2019

006. Już jestem!

006. Już jestem!


świat stanął na głowie; pani nawet kontakt w ścianie odwrotnie zamontowała...

Zdaję sobie sprawę z tego, że długo mnie tu nie było. Często wracałam myślą do tego bloga, jednak dorosłe życie… ssie. Tak po prostu. Świat stanął mi na głowie. 
W pracy – ogień. Miały być luzy poza sezonem, a tu zlot klientów, fanów destynacji wszelakich, sprzedaję więc co tylko mam w ofercie, od wczasów w Tajlandii po objazdówki po Czechach. W międzyczasie piszę, a przez natłok wszystkiego po trochu...

PRZEGAPIŁAM DZIEŃ KOTA

Nie wiem, jak mogło mi się to przytrafić; Ruda byłaby niepocieszona, gdyby ogarnęła, że miała jakiekolwiek święto. W ramach prezentu umówiłam ją na marcową… sterylizację. Kto by się nie ucieszył? No kto?

Przegapiłam też Dzień Języka Ojczystego. Wprawdzie nie wiem, jak mogłabym go celebrować, ale może warto byłoby, skoro poniekąd wiąże się to z moimi zainteresowaniami? Oczywiście, przegapiłam, bo pewnie coś pisałam. 
Nawet wiem co.

Nareszcie udało mi się skończyć bloga z ficzkami o Larze Croft, którego pierwszy post powstał jeszcze w 2006 roku na Onecie. Od 2012 opko wisiało sobie na Blogspocie, ale jako paskudny potworek, który w ramach prezentu urodzinowego na dziesięciolecie doczekał się jedynki na Mackalni. Dzięki niej stwierdziłam, że to, co śmiechowe było dla mnie i innych autorów/czytelników z forum tombrajderowego, wcale nie jest zabawne dla innych – potworek okazał się nieczytelnym gniotem, którego ratowałam przez kolejne trzy lata. Dziś w niczym nie przypomina pierwowzoru i wiem, że już lepiej na pewno nie będzie – nie mam zamiaru wracać już do tego materiału. Cudownie jest jednak widzieć pod taką produkcją szyld: ZAKOŃCZONE. Po prostu poezja, genialne uczucie.

Pisałam też ocenki. Jeszcze jedna i wyzwanie zostanie ukończone, chociaż do końca marca na WS pojawi się więcej mojego materiału. Napisałam też artykuł, kolejne tworzą się w głowie i pracuję jeszcze nad researchem, co by nie było, że jakieś moje rady wiszą w sieci bez pokrycia.

Byłam w Warszawie. Drugi raz w życiu.
Przelotem, na koncercie szanty; aż na dwa dni i znów niczego nie zobaczyłam, prócz Lewiatana pod blokiem i Gniazda Piratów. Nawet Pałac Kultury i Nauki by mi umknął, bo rano smog, potem mgła, ale ostatecznie zdążyłam go dojrzeć nocą i cyknąć mu telefonem fotkę w biegu na tramwaj. Jakość zastrasza.
Alex pokazała mi Twitcha i streamy polskich heroesowców. Połowę dnia spędziłyśmy, podglądając starcie Gluhammera z Tuttkiem o... brodę. Ta dziewucha naprawdę ma na mnie zły wpływ – co mi pokaże, to łykam jak karp pączki. 
Wstyd, Skoia, Wstyd! 

Wolny czas, którego było w tym miesiącu dość niewiele, właśnie przez Alex pożytkowałam na naukę gry w Heroes 3 na mapach turniejowych Jebus Cross. Okazało się, że moje doświadczenie z tą grą przez ostatnie osiem lat nijak ma się do zasad obowiązujących na turniejach, więc czuję się, jakbym poznawała heroski na nowo. Jeżeli jednak ktoś chciałby ze mną pograć, nawet nie na Jebusach, tylko tak normalnie po ludzku rushując kapitol, znajdzie mnie na serwerze pod wiadomym loginem. Tak, jestem noobem, więc masz szansę wygrać.

Co jeszcze u mnie? 
Co przegapiłam?

Promocyjną Skelitę z Monster High w wersji pudełkowej za 60 zł (normalnie idą po +/- 200!) i promocję na Shadow of the Tomb Raider na Steamie. Przegapiłam też pewnie masę innych rzeczy, o których nie mam pojęcia. Na szczęście.

To, czego nie mam zamiaru przegapić, to promocja na słuchawki nauszne bezprzewodowe Sony WH-CH700N. Po nałogowym nawiedzaniu przez cały boży tydzień wszystkich sklepów z elektroniką w mieście i odsłuchiwaniu muzyki na naprawdę porażającej ilości sprzętu, ostateczny wybór padł właśnie na nie i to o tym mam zamiar napisać w jednym z następnych postów, więc szykujcie się na sążnistą recenzję. W międzyczasie sklejam też recenzję aparatu fotograficznego, z którego zaczęłam korzystać rok temu i mam o nim już całkiem sporo do powiedzenia. Jak i o tym, dlaczego staję się fanboyem (fangirlką?) Sonego. 
Ale żeby blog nie stał się tylko recenzownią, planuję również zagracić go galerią zdjęć oraz serią artykułów o kampanii społecznej, której przypadkowo stałam się współtwórcą (o tym tutaj: Spojrzeć głębiej). 

Ogólnie nadal chcę, by blog był mocno lifestyle’owy, dlatego nie zdziw się, że znajdziesz tutaj wszystko i nic jednocześnie. Być może taki luźny wyrywek z życia Skoi raz na jakiś czas wyda ci się całkiem ciekawy, a być może – wcale. Czuję jednak, że to miejsce w sieci jest mi czasami bardzo, bardzo potrzebne. 

Doktor Skoia radzi: 
Trzeba mieć się gdzie uzewnętrzniać, gdy wszystko wokół cię popędza i męczy. Układanie myśli i segregowanie ich na blogu wspomaga komfort psychiczny. 

Jak dobre wino. 
Albo spacer. 
Albo wino na spacerze. I ptaszki. 

Ptaszki są spoko.



Copyright © 2016 Nasyć ego dobrą karmą , Blogger