Pokazywanie postów oznaczonych etykietą społeczne. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą społeczne. Pokaż wszystkie posty
czerwca 02, 2020
listopada 07, 2019
012. BRZYDKIE SŁOWA? – JESTEM U PANI!
14.01.2016
- [59] OCENA BLOGA: INNA-WERSJA.BLOGSPOT.COM
- 1 blog;
- 1 ocena;
- kilka miesięcy pracy nad oceną, w tym kształcenie się z zakresu narracji personalnej i literatury erotycznej, epoki romantyzmu [czego efekty przydały się setce autorów w kolejnych ocenach];
- 5 oceniających i betareaderek na dokumencie i blogu weryfikujących uwagi i źródła.
Już prawie zdążyłam zapomnieć o sprawie (choć wracała ona do mnie z każdym – na szczęście coraz rzadszym – wysrywem komci niezadowolonych autorek i autorów). Aż pewnego jesiennego dnia z nudów wkroczyłam na formularz ankietowy WS, by podpatrzeć opinie czytelników. I wtedy zobaczyłam to:
I wtedy zadałam sobie pytanie: o co w tym wszystkim chodzi?
Od oceny 59. minęły prawie cztery lata. Od tamtego czasu nastukałam ponad sześćdziesiąt kolejnych ocen i nagle dostaję sygnał, że tamta nieprzyjemna sytuacja nadal się ciągnie i wciąż wywołuje w ludziach emocje. I jest to dla mnie dość dziwne.
Zapewne dziś, mając za sobą następne prace i więcej doświadczenia w kontaktach z autorami, którzy bronią się przed wskazówkami dotyczącymi ich tekstów, moja cierpliwość, i przy tym odporność, pozwoliłaby mi z łatwością trzymać język za zębami. I pewnie nie pękłabym tak szybko, i nie użyłabym TEGO BRZYDKIEGO SŁOWA.
Zapewne dziś, mając za sobą następne prace i więcej doświadczenia w kontaktach z autorami, którzy bronią się przed wskazówkami dotyczącymi ich tekstów, moja cierpliwość, i przy tym odporność, pozwoliłaby mi z łatwością trzymać język za zębami. I pewnie nie pękłabym tak szybko, i nie użyłabym TEGO BRZYDKIEGO SŁOWA.
Ale!
Czy to oznacza, że w tamtej chwili okazałam się prostaczką, która strzela sobie w stopę i którą do dziś w sieci należy omijać szerokim łukiem?
Uważam, że przekleństwa wcale nie są tego wyznacznikiem. One mają wywoływać emocje oraz pokazywać, w jakim stanie emocjonalnym jest osoba, która ich używa (no chyba że jest skrajnym patusem i używa ich jak każdego znaku interpunkcyjnego). W oczach osób, które mnie znają trochę lepiej niż od wczoraj, tamto spierdalaj dowodziło o moim osłabieniu i tym, że opadły mi witki i nie znalazłam już innych słów, by to wyrazić, a w pewien sposób także się bronić. Była to oznaka mojej słabości, ukazanie bezradności (no idź już sobie) i złości (i przestań wbijać szpilę, bo chcę ci coś wytłumaczyć, skoro nie zrozumiałaś oceny) – to wszystko zawarłam w... nieco krótszej wersji. Bo być może ktoś, kto przebywa na WS dłużej niż okazjonalnie, zauważył, że jakoś nie zdarza mi się klnąć jak szewc. W ocenie poezji wiersz o penisie nazwałam chujowym, co miało być żartem sytuacyjnym i autor sam z tego kwiknął. A tak poza tym? Ach, w artykule o scenach erotycznych użyłam słowa: jebaka. Jak ja teraz wam wszystkim mam spojrzeć w oczy?
Jeśli ktoś nie śledzi większości innych prac na WS, które – tak się składa – są głównie moimi tekstami, może nie zauważyć, że nie rzucam kurwami na prawo i lewo. Może zauważyć natomiast to nieszczęsne spierdalaj pod notką 59. i z marszu wyrobić sobie opinię. Nie mnie oceniać, czy słuszną, na pewno ograniczającą możliwości czerpania z naszej pracy.
#shameonme
Jeśli ktoś nie śledzi większości innych prac na WS, które – tak się składa – są głównie moimi tekstami, może nie zauważyć, że nie rzucam kurwami na prawo i lewo. Może zauważyć natomiast to nieszczęsne spierdalaj pod notką 59. i z marszu wyrobić sobie opinię. Nie mnie oceniać, czy słuszną, na pewno ograniczającą możliwości czerpania z naszej pracy.
I czy tamta sytuacja powinna w ogóle rzutować na pracę całego zespołu – by nie wystawiać innym dziewczynom bardzo dobrego? Może jakby policzyć średnią naszych wykroczeń, to jednak i tak by wyszła z piątką z przodu, tak sądzę (Elektrowni oberwałoby się jeszcze za SPAM u Nessy)... no ale to by trzeba było zrobić research i trochę u nas jednak poprzebywać.
A czy żałuję tamtych słów? Nie. One oddają mnie z tamtej chwili, pokazują moment, w którym sytuacja zaszła za daleko. Mogę przeprosić Raylie za ich dobór, lecz po co?
Przecież mnie wtedy wkurwiła.
A czy żałuję tamtych słów? Nie. One oddają mnie z tamtej chwili, pokazują moment, w którym sytuacja zaszła za daleko. Mogę przeprosić Raylie za ich dobór, lecz po co?
Przecież mnie wtedy wkurwiła.
[Aczkolwiek jakbyś dziś, Raylie, chciała jeszcze jakąś ocenku, to zapraszam. Serio, sztama! Postaramy się coś ogarnąć i znów zrobię to najlepiej, jak umiem. Dziś nawet umiem znacznie lepiej niż wtedy].
października 15, 2019
011. MY, AMBASADORZY NADZIEI
Dokładnie rok temu, w październiku, jako redaktorka miesięcznika kędzierzyńsko-kozielskiego oraz aktywistka społeczna zostałam zaproszona do współpracy w poprowadzeniu kampanii społecznej dotyczącej tematu niepełnosprawności i dysfunkcjonalności, wykluczenia społecznego. Pomysłodawczyniami kampanii były bliskie mi nauczycielki Zespołu Szkół nr 3 w Kędzierzynie-Koźlu, do którego również miałam szczęście uczęszczać – o zgrozo – prawie dekadę temu.
Cóż było robić? Oczywiście, że się zgodziłam!
[*] RIP mój czas wolny, lecz BYŁO WARTO!
W ramach kampanii do moich zadań należało przeprowadzenie obszernych wywiadów z wszystkimi bohaterami – jak ja to ich pozwoliłam sobie (trochę pompatycznie, wiem!) nazywać – Ambasadorami Nadziei. Do tego dochodziła publikacja artykułów w miesięczniku, udział oraz pomoc w sesjach zdjęciowych oraz redakcja artykułów do wydania w formie papierowej i załatwianie kwestii formalnych w ramach publikacji i wydruku. Spodziewałam się, że dam radę i napiszę dobre, rzetelne teksty, przeprowadzę interesujące, choć trudne wywiady, i w końcu od kuchni dowiem się, jak wydać książkę. Że poznam ciekawych, biednych ludzi z bagażem doświadczeń i... No właśnie. Biednych, trudnych, ciężko... Hola, Sko! Co się tak pieklisz!
Na pewno nie spodziewałam się po kampanii:
Nowych przyjaźni.
Nauki luzu.
Ogromu wiedzy – chociażby o tym, że rękawiczka dla osoby na wózku to trochę taka podeszwa buta i niekoniecznie trzeba ją ściskać na dzień dobry. Warto poczekać, aż się ją zdejmie.
Nie spodziewałam się również tego, jak bardzo rozeprze mnie duma z... samej siebie. Oczywiście, również ze wszystkich bohaterów, którzy zgodzili się przejść przez ten rok wraz ze mną, ale... oni wszyscy byli wspaniali, bo byli sobą, a ja byłam... w stresie. Wiesz, ten stres, gdy widzisz kogoś i nie wiesz, czy podejść, czy się przywitać i jak się przywitać, czy podać rękę, czy poklepać po ramieniu, czy mówić na ty, czy na pani... Kucnąć przy wózku czy stać? Schylać się jak do dziecka, czy... Ala, olej to i jak chcesz, to się nawet połóż na ziemi.
...What?
Przekonałam się, że wcale nie tak trudno jest im wszystkim mówić o sobie i o swojej codzienności, nawet jeśli jest inna od tej pełnosprawnej, bogatsza w często drastyczne doświadczenia. To, co sobie wmawiamy, nie musi być prawdą. Oni otwierali się przede mną, a ja zastanawiałam się, dlaczego, gdyby to oni trzymali dyktafon, czułabym wielką gulę w gardle i tak bardzo wahała się nad podjęciem tematu...?
...What?
Przekonałam się, że wcale nie tak trudno jest im wszystkim mówić o sobie i o swojej codzienności, nawet jeśli jest inna od tej pełnosprawnej, bogatsza w często drastyczne doświadczenia. To, co sobie wmawiamy, nie musi być prawdą. Oni otwierali się przede mną, a ja zastanawiałam się, dlaczego, gdyby to oni trzymali dyktafon, czułabym wielką gulę w gardle i tak bardzo wahała się nad podjęciem tematu...?
[Pod tym względem sztamę przybijam z Arkiem; kocham naszą pierwszą rozmowę, gdy oboje patrzyliśmy się to na siebie, to na kubki z herbatą i właściwie nic więcej... Dopiero za drugim coś zaiskrzyło].
W czasie kampanii dowiedziałam się, że to nie niepełnosprawność ma tu cokolwiek do rzeczy – to kwestie związane z charakterem i z własną odwagą i umiejętnością radzenia sobie ze stresem. U mnie była to umiejętność na poziomie zero – i co z tego, że plus dziesięć dodawała mi plakietka redaktorki, skoro tyle samo zabierały mi drżące palce, które ją ściskały?
Także ten... no. To ja miałam w większej mierze problemy.
Ja, pełnosprawna.
Ja uczyłam się od nich walki ze stresem i samą sobą.
Ja uczyłam się od nich walki ze stresem i samą sobą.
Wtargnęłam z butami (czasem dosłownie – była zima i padało, a chodzę w glanach!) w ich prywatność jak intruz. Wchodziłam im do domów i jadłam ciasta, piłam kawę. Wypływałam w rejsy, biegałam z nimi po lasach, spędziłam godziny w szkole, wypytując o tę nie-zwykłą codzienność, przekonywana, by nie robić wow, nie otwierać ust z wrażenia i nie patrzeć jak cielę w malowane wrota. Nakłaniana do tego, by choć próbować nie myśleć o tym, jak bardzo ich wszystkich podziwiam. Kampania w założeniu miała przecież mówić o tym, by traktować niepełnosprawnych... normalnie. No właśnie, normalnie, po ludzku – nie wytykać, ale i nie wychwalać nad niebiosa tego, co dla nich tak przyziemne i oczywiste. Sama napisałam w życiu kilka prac magisterskich, więc czemu na swoje mam wygwizdane, a gdy słyszę, że to samo zrobiła Ania, oczy mam jak pięć złotych? I dlaczego tak wielkie wrażenie robi na mnie to, że Natalia bawi się przy mnie komórką i sama zapina sobie zegarek? W końcu to oni wszyscy nauczyli mnie, by się nie rozczulać – to było najtrudniejsze. By się uśmiechać i... do przodu, YOLO. Przecież wszystko może się udać, wszystko może się zdarzyć, każde marzenie można spełnić bez względu na to, czy siedzisz na wózku lub nie masz dłoni, a może je masz, lecz nie potrafisz nimi poruszać.
Czasem to wszystko traci znaczenie. Da się, gdy czegoś chcesz.
Więc... chciałam napisać sieć artykułów o tym, by się nie wzruszać:
Mogłoby się wydawać, że w mediach istnieje stereotypowe spojrzenie na osoby niepełnosprawne – mówi się o nich jedynie przez pryzmat ich niepełnosprawności. Dlaczego nie rozmawiać z nimi na inne tematy? Dlaczego uważać brak jakiejkolwiek sprawności tylko za coś, co budzi podziw bądź wywołującego litość? Jak odczarować wizerunek osoby niepełnosprawnej? Jest na to sposób – spojrzeć głębiej.
A oczywiście i tak się wzruszałam. Bo to są naprawdę fantastyczni ludzie, których historie doprowadzają do łez – czasem ze śmiechu, w żartach, z przymrużeniem oka.
Zresztą, udostępniam tu wszystkie te historie. Jeśli tylko masz chęć, to zapraszam.
[screeny w pełni czytelne, możesz otwierać w nowym oknie]
NATALIA
Artystka przez duże „A” – rysowniczka, poetka, twórczyni amatorskich teledysków. Nie boi się nowych wyzwań, nie rozgrzebuje przeszłości.
Często ukrywa swoją twarz za maską antysmogową. Przewrotnie nazywa ją „antyludziową”, bo ta chroni ją przed zainteresowaniem, przykrymi pytaniami, spojrzeniami przynoszącymi ból. Jednak podczas sesji zdjęciowej maska pozostaje w torebce. Zastąpiono ją profesjonalnym makijażem, który – tak jak maska – symbolizuje powierzchniowość.
Uwielbiam Natalię, uwielbiam jej kreatywność i sposób na siebie.
Ale nie mogłoby być za dobrze, prawda? Ludzie zaskakują mnie za każdym razem, lecz nie za każdym pozytywnie. Kiedy na co dzień staram się w nich wierzyć, zawsze znajdzie się ktoś, kto będzie próbował zabrać mi to uczucie. Gdy publikowaliśmy okładkę gazety w lokalnych mediach na FB, było na niej jedno ze zdjęć. Niektórzy wtedy najpierw pisali komentarze, a dopiero potem (o ile w ogóle...) zaglądali do tekstu. Patrzyli na okładkę, na której widniał napis „dziewiętnastolatka”. To wystarczyło:![]() |
| [kliknij, aby powiększyć] |
Oczywiście, było również sporo przychylnych super-komentarzy, dodających turbo-skrzydeł. Dziękuję za nie. I dziękuję ci tym bardziej, Natalio, że przeszłyśmy przez to razem, jesteś silna babka, wspierałaś mnie bardziej niż ja ciebie. To mnie było wstyd za nich, gdy ty parsknęłaś pod nosem.
AGATA
Oto druga bohaterka kampanii. W przeciwieństwie do Natalii urodziła się niepełnosprawna – z rozszczepem kręgosłupa. Wiąże się z nim brak czucia poniżej kolan, dlatego Agata porusza się na wózku. Poprzez udział w kampanii zachęca do zacierania granic i podejmowania ryzyka.
– Dzieci na wózkach wzbudzają litość, aż chce się pomagać rodzicom, chociażby wnieść wózek do autobusu. Odkąd jestem dorosła, jakby mój czas ochronny się skończył, empatia ludzka maleje wraz z wiekiem niepełnosprawnego. Takie mam wrażenie. Pewnie ludzie myślą, że skoczyłam na bungee albo na główkę do jeziora i mam za swoje.
Agata przewrotnie zadaje sobie pytanie: „Co jest ze mną nie tak?”. Nic! Jesteś silną kobietą, wspaniałą żoną i – już niedługo – mamą. Co jest z nami nie tak, jeśli myślimy inaczej, ponieważ widzimy wózek? No, coś na pewno.
Tylko nie bardzo wiem, jak to leczyć. Może kolejną kampanią...?
AREK
Depresja? Daj spokój. Ile razy przeszło ci przez myśl, że może pomóc czekolada, spacer czy, ot, spotkanie towarzyskie? Weź wyjdź z domu, chodź na piwo, do kina, klubu. Rozerwij się i przestań. Po prostu przestań wyglądać jak zbity pies. Życie jest za piękne, by... Tak?
A co, jeśli to życie właśnie... płonie?
Arek dużo czyta, ogląda filmy i słucha muzyki – lubi Glukhovsky’ego, Marvela i Marilyna Mansona. Gra na gitarze, udziela się w mediach społecznościowych, sprawdza newsy związane z sytuacją polityczną kraju, można więc wyjść z założenia, że jest z nim o czym rozmawiać, a jednak rozmawia się z nim trudno. Waży każde słowo i nie jest wylewny. Dlaczego?
– W moim przypadku to nie jest nieśmiałość. To fobia społeczna i depresja. Wyobraź sobie, że każdy człowiek to płomień. Kiedy jest jeden, nie panikujesz, jeszcze nie uciekasz. Ale kiedy zaczynają cię one otaczać, to co robisz? No właśnie. Tak właśnie się czuję. Otaczają mnie płomienie.
IWO
Jesteś niegrzeczny. Gdzie byli twoi rodzice, kto cię wychował – wilki? Przestań tupać, krzyczeć i gryźć, bo przyjdzie po ciebie taka pani i cię zabierze, zobaczysz... Zachowuj się. Ile ty masz lat? Taki duży chłopiec, a taki łobuz!
Problemy stały widoczne, gdy skończył trzy lata. Zawsze był bardzo ruchliwym i absorbującym dzieckiem, lubił się przytulać i bardzo dużo mówił. Gdy poszedł do przedszkola, pojawiły się różnego rodzaju problemy – chłopiec płakał, nie potrafił przyzwyczajać się do nowej rzeczywistości. Rodzice z przerażeniem zaczęli dostrzegać, że zamyka się w swoim świecie, przestaje mówić – porozumiewa się jedynie kodem i powtórzeniami, nie chce bawić się z dziećmi. Konsultacje z pedagogami, terapeutami i logopedami nie przynosiły żadnych rezultatów. W tym czasie rodzice przygarnęli psa.
Iwo ni z tego, ni z owego usiadł koło niego i powiedział do niego: „Łatko, dlaczego ty mi nie odpowiadasz? Pytam się ciebie o coś, Łatko!”.
Zanim ocenisz – poznaj.
ANIA
Urodziła się z mózgowym porażeniem dziecięcym czterokończynowym. Choć jej możliwości są ograniczone, od zawsze poprzeczki stawia sobie bardzo wysoko.
Przyłóż nos do klawiatury i spróbuj napisać jedno zdanie złożone.
A teraz spróbuj napisać tak pracę magisterką.
Ba dum tss.
Ania w ramach pracy dyplomowej przeprowadziła badanie dotyczące możliwości zatrudnienia osób niepełnosprawnych. Mimo przewagi negatywnych odpowiedzi, których Ania doświadczyła na własnej skórze, udało jej się znaleźć pracę analityka, obroniła również tytuł magistra. Teraz marzą jej się drugie studia – psychologiczne; ważny jest dla niej kontakt z ludźmi. W kwestiach logistycznych pomaga jej mama.
– Gdyby nie ona, nie ukończyłabym żadnych studiów, ponieważ fizycznie nie byłabym w stanie tego zrobić. Jestem jej bardzo wdzięczna. Poza tym zdaję sobie sprawę, że wielu w podobnej sytuacji do mojej nie ma takiego szczęścia. Ci, co znają mnie od małego, zawsze powtarzali, że jestem uparta. Ale jestem także szczęściarą.
MIESZKAŃCY DOMU POMOCY SPOŁECZNEJ
Dom Pomocy Społecznej w Kędzierzynie-Koźlu to ciepłe, rodzinne miejsce, w którym pomaga się domownikom zaakceptować swoją niepełnosprawność i, przede wszystkim, godnie przeżyć. Gdy odwiedziłam je po raz pierwszy, poczułam się jak w... domu. Przez moment otaczała mnie liczna rodzina – wielobarwna, wspaniała, bardzo emocjonalna, którą żal aż opuszczać na dłużej. Nad niepełnosprawnymi intelektualnie podopiecznymi przez cały czas czuwa profesjonalny zespół opiekuńczo-terapeutyczny, a oprócz tego prowadzone są zajęcia rehabilitacyjne, kulturalno-oświatowe i akcje rekreacyjne. Jedną z takich akcji był rejs statkiem po Kanale Gliwickim w ramach kampanii.
– Rejs mi się podobał, bo bujało i pieniła się woda. Ja, Asia, trochę się bałam, ale było fajnie! Tu, w domu, niczego się nie boję. Mam pokój, swoje pokoje mają koledzy i koleżanki. Tu jest nasz dom. Choć lubię też wychodzić na lody. I na wycieczki do zoo, i na Górę Świętej Anny. I wszędzie lubię być. Bycie jest fajne!
3XW – WERNISAŻ, WYSTAWA, WYDANIE
14 czerwca 2019, Galeria Sztuk Wszelakich w kędzierzyńskim Domu Kultury:
– Od dwudziestu lat, kiedy istnieje nasz powiat, powstało czternaście wind, warsztaty terapii zajęciowej, dziesiątki imprez wspierających osoby niepełnosprawne i wiele różnych projektów, głównie architektonicznych. Jednak najważniejszą kwestią jest ludzka psychika, likwidacja barier psychologicznych – mówił na uroczystym zakończeniu kampanii wicestarosta Józef Gisman. – Dziś dzieje się to, ponieważ mamy wspaniałych pedagogów, którzy podejmują takie tematy, oraz dzielnych młodych ludzi, którzy chcą pomagać innym młodym ludziom, będącym w nieco trudniejszej sytuacji.
sierpień 2019 – zakończenie wystawy
październik 2019 – wydruk publikacji pamiątkowych zawierających zdjęcia i artykuły
[tak, dlatego czekałam z podsumowaniem do teraz – chciałam mieć fotkę książki w nagłówku]
[zdjęcie – Agnieszka Majewska]
PODSUMOWANIE
Co sądzę o tej akcji? Jestem pełna podziwu. Nie tylko dla jej uczestników, ale dla pozostałych organizatorów, fotografek i fotografów – uczennic i uczniów Zespołu Szkół nr. 3 z klasy IITC, technik fotografii i multimediów. Wiem, że wszyscy daliśmy z siebie wszystko.
Czy to przyniesie owoce większe niż usłyszane podziękowania od osób, które i tak nie potrzebowały edukacji czy umoralnienia? Nie sądzę. Ambasadorzy opowiedzieli cudowne historie dla tych, którzy chcieli ich słuchać i je przeczytać. Niestety wciąż za często utożsamia się niepełnosprawność z chorobą głównie psychiczną i w kontakcie z niepełnosprawnymi bywamy spłoszeni, niechętni lub nadopiekuńczy. Boimy się kontaktu lub stajemy się nienaturalnie infantylni. Wiem to po sobie, mimo że przecież pisałam wszystkie te teksty. Ale chociaż się staram, okej? Staram się wyluzować.
Czy ktokolwiek przeprosił za negatywne komentarze?
Nie. Przeprosić też jest sztuką, twardym orzechem. Ale jak go zgryziesz, to, wiesz, raczej nie stanie ci w gardle.
Doskonale zdaję sobie sprawę, że zmienianie postaw społeczeństwa to proces trudny, wymagający czasu i odpowiedniego podejścia oraz wysiłku. Nie kończy się on wraz z tą kampanią, nie skończy się wraz z żadną następną. Pozostaje nadzieja, że wszystkie podjęte działania pozostawiły po sobie ślad w każdym, kto zetknął się z tymi artykułami, zdjęciami. Kto miał w ręce gazetę lub książkę, kto czytał wiersze i chce poznawać. W każdym, kto spróbował choć raz „spojrzeć głębiej”.
Tak, to ja. Ja jestem.
Stoję tu przed tobą,
siedzę czasem, czasem nawet
tyle nie potrafię.
Tak, to ty. Posłuchaj,
mam dobrą wiadomość:
już nie warto ściskać gardeł
i odwracać głów.
Próg jest między nami,
więc po co udawać,
że nie ma tematu?
Tyle tylko trzeba
– wyrozumiałości,
połączenia światów.
Nie, to nie jest trudne.
Powiedz, o czym marzysz?
Ja się uczę codzienności,
jakbym nie był stąd.
Nie – nie po kryjomu
bo nikt nie zobaczy,
i nie po cichutku, żeby
słyszeć mógł mnie ktoś.
Coś się będzie zmieniać,
tak! Czuję to w kościach,
nawet, jeśli słabe.
Podaj, proszę, rękę,
wszystko będzie dobrze...
Przeżyjemy razem.
lutego 27, 2019
007. Jedenaście powodów – dlaczego nie lubię Instagrama?
Biorąc pod uwagę, że o tej apce dochodziły mnie słuchy regularnie od kilku lat, a założyłam konto ledwo rok temu, znów okazuję się opóźnioną w rozwoju konserwą. Mało tego, konto na Instagramie założyłam na potrzeby zawodowe, pisząc do gazety na temat korelacji: Iphone a statystyczny nastolatek. Chciałam zrobić kreatywne zdjęcie do artykułu, a wejście na Insta wymagało konta – czego więc się nie robi dla większego dobra...
Jakie wnioski mogę wyciągnąć już po rocznym teście?
Bardzo proszę, niczym Taco Hemingway:
01. OJEJ, TU SĄ TYLKO ZDJĘCIA!
Z uśmiechem przypomina mi się moje pierwsze spotkanie z Instagramem. Jakież było moje zdziwienie, że… tam nie ma nic więcej. Zupełnie zapomniałam, że nie jestem na Fejsie. Oczekiwałam newsów, cudów na kiju – skoro wszyscy już Insta mieli, siedzieli i scrollowali – a tu tylko… zdjęcia. Dla mnie? Nuda, mimo że bardzo lubię fotografię. Przez cały rok nie potrafiłam jednak przerzucić tego zainteresowania na aplikację i dzielić się z innymi swoimi dokonaniami. Zupełnie mi to nie wychodzi, przez co o wrzuceniu jakiejś fotki pamiętam raz na kilka miesięcy.
02. TE ZDJĘCIA SĄ O NICZYM…
Zdjęcia ładnych pań, siłki, dzieci, ślubów, wakacji, zwierząt, żarcia i książek. Z wszystkich tych pozycji za ciekawe uznaję tylko wakacje i zwierzęta, reszta mnie nie porywa. Nawet strony recenzenckie, wrzucające w kreatywny sposób fotografie aranżacji z okładkami bestsellerów nie robią na mnie wrażenia, bo przecież nie sprawią, że pobiegnę czytać książkę. Mogłabym przeczytać recenzję, ale książki, której nie znam i której na dziewięćdziesiąt procent nie przeczytam, bo nie znajdę na to czasu… Nie, zupełnie mnie to nie kręci.
[Rozumiem jednak, dlaczego recenzenci mają Instagram, takowy ma też WS, który, o zgrozo, czasem zdarza mi się aktualizować. Zasięg jest ważny, tylko... czy Instagram sprawi, że na WS pojawi się więcej zgłoszeń...? Nie do końca jestem przekonana].
Zdjęcia mnie inspirują, lubię obserwować świat. Ale świat, którego nie znam lub który jest dla mnie rzadki, nietypowy, zachęci do działania, doświadczania, porwie w coś nowego. Zdjęcie kawy czy nowej książki Mroza wcale tego nie zrobi.
03. ODDAJCIE MI MÓJ CZAS!
Można scrollować i scrollować do woli, to nigdy się nie kończy. Demotywatory czy Kwejk miały ograniczenia wyświetlania na stronach i w końcu po kilkunastej, patrząc na cyferki, łatwo mówiło się dość. Tutaj o to trudniej – trzeba patrzeć na zegarek.
04. ŚMIERDZĘ LENISTWEM
Czasem potrafię sama siebie zaskoczyć i cyknąć gdzieś naprawdę niezłą fotkę, którą warto byłoby pokazać światu, ale… zwyczajnie nie chce mi się jej uploadować i dobierać efektów. To jest coś, czego nie przeskoczę. Jak na razie od prawie roku użytkowania na moim profilu znajduje się 30 zdjęć, z czego większa część to fotki z wakacji, mój kot, gdy śpi, i paznokcie.
05. NIE UMIEM W CHWILÓWKI
Nie wiem dlaczego, na Insta trafiają też w moim przypadku zdjęcia, z których nie jestem zadowolona, ot, właśnie takie telefoniczne carpe diem. One są dobre dziś, teraz i za pięć minut, ale po miesiącu, patrząc na fotkę wzrokiem obiektywnym, nie widzę w niej już tego czegoś, co mogłoby być interesujące czy zabawne dla przypadkowego obserwatora. Wiadomo, mnie zawsze zostaną wspomnienia, dlatego lubię zdjęcia wywoływać, ale to nie powód, by słaba fotka mojego autorstwa wisiała w sieci i straszyła publikę. Z Instagrama w moim przypadku część zdjęć po prostu zniknęła, bo przestały być dla mnie atrakcyjne inaczej niż sentymentalnie.
Przez te właśnie chwilówki Instagram kojarzy mi się trochę z McDonaldem.
A przez to zmierzam do punktu kolejnego…
06. NIE UMIEM W TELEFON
Nie po to wydawałam prawie trzy kafelki na aparat, żeby robić zdjęcia telefonem. Kiedy wybieram się w miejsce, które podejrzewam o wartościowe kadry, mam ze sobą aparat. Nie mam Iphone’a, aby mój telefon cykał dobre fotki – Huawei jest wyposażony pod tym względem dość biednie. Przez to i biedny jest mój Instagram.
Ktoś powie: no okej, ale aparat za 3k ma bluetootha i WI-FI, możesz przesłać fotki na telefon, a z telefonu na Insta… Nie, nie, to tak nie działa. Zdjęcia przeważnie cykam w RAW-ach i aby nadawały się do czegokolwiek, wymagają przed publikacją kontaktu z Photoshopem. Filtry w Instagramie i dodatkowe możliwości jak ustawianie kontrastu czy rozmazywanie tła to naprawdę kropla w morzu, która jest mi potrzebna przy obróbce.
Ktoś powie: no dobra, to wrzuć zdjęcie później, po obróbce, gdy już będzie maksymalnie wymuskane. A ja odpowiem: przejdź się ze mną raz jeszcze do punktu trzeciego. Tego o lenistwie.
07. NIE MAM COTTON BALLSÓW ROZRZUCONYCH PO DOMU
Piję mnóstwo kawy, ale zwykle w tym samym WS-owym kubku. Ile razy mogę też cykać alkohol na tle fototapety w biurze? Bardzo ciężko również u mnie o białą przestrzeń, na której tle ostatnio całkiem dużo dzieje się na Instagramie. Dodatkowo jestem bałaganiarą, więc żeby zrobić godną fotkę w pokoju, powinnam najpierw go posprzątać. Nie potrafię też, mimo że próbowałam, stworzyć prywatnego Instagrama w jakimś sensownym układzie fotek – żaden spójny feed nie przyszedł mi do głowy przez cały boży rok.
08. INSTAGRAM, TY KŁAMCZUSZKU…!
Część moich znajomych nie wygląda na co dzień tak, jak prezentuje się w sieci. Po prostu. Mijam tych ludzi w sklepie na zakupach, na spacerze z psem czy gdziekolwiek indziej i… no nie. To jest dla mnie kosmos, kiedy widzę naszprycowaną fotkę i zastanawiam się, skąd znam twarz na niej... A chyba nie o to chodzi, prawda? Kogo chcecie oszukać?
Rozumiem stylizacje i rozumiem formy estetyczne fotografii – ustawienia kolorystyki czy kadru – ale zauważyłam, że całkiem spore grono dziewczyn na Instagramie zwyczajnie się oszpeca i przestaje wyglądać naturalnie.
I ładnie.
I jakkolwiek pozytywnie.
za MAŁO filtra, mówię ci! cyknij mi jeszcze tak, pa, jak się wygnę... I daj filtra jeszcze na łydkę. Tego różowego.
09. WALCZĘ Z DEPRECHĄ
Z drugiej strony te ładne panie, które wyglądają na co dzień bardzo ładnie bez jakiegokolwiek filtra, potrafią wprawić mnie w kompleksy. Może to śmieszne, bo mówi się, że rude nie mają duszy, ale… no cóż, ja takową posiadam, i to to dość wrażliwą. Zdjęcia ładnych sylwetek wprawiają mnie w dyskomfort, zakłopotanie i odbierają poczucie własnej wartości. Nie czuję wtedy, że muszę sama w końcu zapisać się na siłkę. Czuję raczej coś na wzór garści żalu do samej siebie, że już/jeszcze tak nie wyglądam, i gro zazdrości (tej akurat dla rudych podobno dość charakterystycznej, zołzowatej, ot co!).
W ramach walki z istagracją powtarzam sobie często, że rzeczywistość nie posiada przecież żadnego filtra.
10. MOJE ŻYCIE NIE MA SENZU
Dłużej scrollując Instagrama, szczególnie na początku, gdy już go założyłam, zauważyłam, że nie wpływa on na mnie pozytywnie nie tylko przez zazdrość w stosunku do ładniejszych, szczuplejszych czy bardziej wysportowanych. To zawsze idzie gdzieś dalej – były momenty, w których zastanawiałam się, skąd niektórzy biorą te wszystkie rzeczy, które wiszą im na zdjęciach. Okej, branża turystyczna żyje własnym życiem, Malediwy są cudowne, Tajlandia również. Nie mówię tutaj o zazdrości do wczasów, na które oszczędzał ktoś całe życie; bardziej chodzi mi o te wszystkie produkty – dodatki w postaci biżuterii, markowych ubrań, w tym butów, torebek, kosmetyków, produktów spożywczych za miliony cebuli (co to jest, kurde, ten #fostelin?). Przez to przyłapałam się na paskudnej powierzchowności.
Where's the sense in that?!
Człowiek zwyczajnie przestał doceniać to, co posiada. Patrzeć dalej niż na własny ogródek. To okropnie upierdliwe. Na pewno przecież są gdzieś tam ludzie, którzy daliby się pochlastać za kilka okazji, które miałam w życiu i sytuacje, które mogłabym opowiedzieć. Dlaczego w ogóle o tym zapomniałam?
11. JESTEM TU ZA DARMO
Czego by ktoś mi nie napisał i jakim argumentem mnie nie zarzucił, nie potrafię docenić Instagrama. Tak po prostu. Rozumiem, że na potrzeby promocji wrzuca się tam zdjęcia, bo feedback jest dość spory. To akcja-reakcja; coś nam wpadnie w oko, znów my wpadniemy w oko komuś. Ale Instargam daje bardzo dużo możliwości, których nawet jako osoba publiczna nie potrafiłabym wykorzystać, rozreklamować swojego produktu czy samej siebie. Przez cały rok nie dodałam ani jednej relacji i do tej pory nie jestem pewna, na jakiej zasadzie one działają.
Na dodatek tam, gdzie możliwości i wysyp ludu, tam są dobre i słabe targety. Okej, w moim odczuciu głównie słabe. Są dobre zdjęcia, które przedstawiają jakieś założenie, ale częściej jednak fotki niczego. Jak na Wattpadzie – wszystko idzie w masówkę. Ludzie potrafią wrzucić wszystko, kupić followersów, promować życie, którego nie mają, twarzami, które tak nie wyglądają. Instagratorka wydaje hajs na nagrodę w konkursie – liczy na zasięgi. Followers lajkuje jej fotkę – liczy na nagrodę. Co w tym złego? Niby nic, ale nie chcę mieć z tym zbyt wiele wspólnego. Nie bawi mnie to i nie porywa.
Może to dlatego, że na co dzień pracuję w branży, w której funkcjonuje zasada coś za coś. Ty mi kasę, ja ci wczasy – prosta sprawa. Chciałabym, by moje życie poza biurem nie toczyło się w ten sposób i nie kręciło się już wokół tej zasady.
Moja obecność w sieci jest za darmo.
grudnia 19, 2018
004. Wesołych jakichkolwiek świąt!
Z roku na rok coraz częściej
spotykam się z chrześcijańskimi roszczeniami na temat obchodzenia świąt. No bo jak to tak – skoro nie wierzysz w narodziny Syna
Bożego, no to po co ci grudniowe święta? Maszeruj do pracy z uśmiechem na ustach.
Ano nie. Ale aby o tym
dyskutować, trzeba zagłębić się w podstawy podstaw.
Zacznijmy może od głównego
założenia:
JEZUS NIE URODZIŁ SIĘ W GRUDNIU
To przede wszystkim. Pomijając,
że nie każdy będzie uważał Jezusa za Syna Bożego, warto wiedzieć, że człowiek
ten, o ile żył, na podstawie zapisów w Biblii nie przyszedł na świat w grudniu.
Wzmianka z Ewangelii świętego Łukasza mówi o narodzinach Chrystusa za czasów
Heroda Wielkiego, kiedy przeprowadzany był spis ludności zarządzony przez
Kwiryniusza. Kwiryniusz był namiestnikiem rzymskiej prowincji Syrii oraz Judei.
Takie spisy wiązały się przede
wszystkim z masowymi podróżami do swych
miast, najczęściej chodziło w nich o ściąganie podatków lub pobór do
wojska. Natomiast Rzymianie w grudniu obchodzili wielkie święto na cześć Boga
Słońca, więc mało prawdopodobne, by w tym okresie ktoś zarządzał nawet i
wielotygodniowe podróże. Dla przykładu, Józef z Maryją mieli przebyć z Nazaretu do
Betlejem na osiołku ponad 150 kilometrów!
Biblia również podaje, że w
czasie narodzin Chrystusa pasterze pilnowali swych owiec pod gołym niebem,
dopóki boży zwiastuni nie poinformowali ich o wielkiej nowinie. W tamtych
czasach owce pasło się na dworze od wiosny do listopada, nie później. Jeżeli w
stajence, według niektórych kolęd, znajdowały się młode bydlątka, Jezus musiałby przyjść na świat wiosną.
A więc kiedy? Nie jesteśmy w
stanie wskazać jednej konkretnej daty, natomiast teolodzy są w stanie w
przybliżeniu ustalić miesiąc, w którym na świat przyszedł Jezus Chrystus. W
takich ustaleniach posiłkują się datą narodzin Jana Chrzciciela, który był
starszy od Jezusa o pół roku[1].
Ojciec Jana, Zachariasz, dowiedział się o ciąży Elżbiety na służbie
liturgicznej w świątyni. Służbę tę pełnił w jedno ze świąt żydowskich, nie
wiadomo jednak które. Żadne z nich nie wskazuje jednak, by Jezus narodził się
pół roku po Janie i jednocześnie w grudniu. Dzień jego urodzin według tych wskazówek wypadałby w 1. lub 7. miesiąc żydowski, tj. marzec/kwiecień lub wrzesień/październik[2].
Skoro Jezus Chrystus nie narodził
się w grudniu, to z jakiej paki chrześcijanie obchodzą wtedy jego narodzenie, a
niektórzy nawet burzą się, że ateiści też mają dni wolne od pracy?
RĄBNIJMY TRADYCJI, MÓWILI. BĘDZIE FAJNIE, MÓWILI
Jak już pisałam, w grudniu
Rzymianie obchodzili swoje święto, które wiązało się z przesileniem słonecznym.
Był to tzw. Sol Invictus, czyli kult
bóstwa Sol. W okresie 25 grudnia na niebie ludzie dostrzegali wzmożoną działalność
Słońca i traktowano ją jako jego narodziny. Mało tego, już od połowy grudnia do
połowy stycznia w Rzymie obchodzono hucznie Saturnalia, których w Cesarstwie Rzymskim, już tym chrześcijańskim, natychmiast zakazano. W Rzymie pierwszy
dzień nowego roku nazywano kalendami,
śpiewano wtedy pieśni na cześć Słońca przez cały miesiąc i to właśnie z tej
nazwy powstały polskie kolędy. W
czasie Saturnaliów Rzymianie odwiedzali się, obdarowywali prezentami, radośnie
się bawili i mieli dni wolne od pracy. Brzmi znajomo?
Saturnalia wraz z kultem bóstwa
Sol pod koniec IV wieku n.e. Kościół zastąpił Bożym Narodzeniem. Dlaczego? Ano
dlatego, by udobruchać lud i przejąć go na swoją stronę. Łatwiej jest
powiedzieć ludziom: ej, dzisiaj też macie
wolne, ale zamiast swojego czegoś tam obchodzicie od teraz nasze coś tam (tak naprawdę było to dużo bardziej subtelne i trwało całe pokolenia, ale z perspektywy wieków mój cytat wydaje się przynajmniej zabawny) niż zaproponować
inną datę, wprowadzić nową tradycję. Łatwiej przez dłuższy okres asymilować niektóre wierzenia i podania niż stworzyć coś nowego od podstaw i dopiero przekonywać do tego ludzi. Nikt nie przepada za zmianami, szczególnie drastycznymi. Ludziom
niższych klas w tamtych czasach tak naprawdę zwisało i powiewało, o co chodzi,
kto kogo wyznaje – liczyła się zabawa sama w sobie, tańce na ulicy i kolacje
rodzinne. Kiedy Kaligula chciał ograniczyć święta do pięciu dni, doszło do
poważnych rozruchów[3]. A tak poza tym, przecież Kościół ubóstwia symbolikę, więc to przesilenie, wydawałoby się, spadło mu z nieba.
WSZYSTKIE ZNAKI NASZE SĄ
Nie tylko tradycje rzymskie
zostały wchłonięte do tradycji chrześcijańskich. Również tradycje pierwotne uznawane za nasze, słowiańskie,
w tym pogańskie, mają swoje odniesienie w świętach, które dziś obchodzimy. W
czasie przesilenia, w grudniu, Słowianie świętowali dwutygodniowe Szczodre
Gody. Im też towarzyszyły spotkania rodzinne, prezenty i pieśni.
Choinka również jest tradycją stricte pogańską – nie
jest to żadne rajskie drzewko z Edenu ani iglak ze stajenki Jezusowej. Żywe
drzewko w domku sugerowało triumf życia nad śmiercią i także wiązało się z obchodzeniem
przesilenia słonecznego ku czci Saturna, boga rolnictwa.
Inny przykład? W mitologii nordyckiej kojarzono choinkę z drzewem Odyna, Yggdrasil, które łączyło niebo i ziemię. Dopiero legenda o św. Bonifacym nawracającym pogańskie rody germańskie wprowadziła Choinkę do tradycji chrześcijańskich. Legenda ta mówi, że Bonifacy ściął pogański dąb, który, spadłszy, utrącił inne drzewa dookoła, a ostała się tylko… mała jodełka. Dość wymowne, prawda?
Inny przykład? W mitologii nordyckiej kojarzono choinkę z drzewem Odyna, Yggdrasil, które łączyło niebo i ziemię. Dopiero legenda o św. Bonifacym nawracającym pogańskie rody germańskie wprowadziła Choinkę do tradycji chrześcijańskich. Legenda ta mówi, że Bonifacy ściął pogański dąb, który, spadłszy, utrącił inne drzewa dookoła, a ostała się tylko… mała jodełka. Dość wymowne, prawda?
Światełka, którymi dziś dekoruje
się domy, dla Słowian oznaczały bliskość z duszami zmarłych. Pamiętasz Dziady Mickiewicza? Światełka miały na
czas świąt ułatwić drogę do domów swych rodzin właśnie Dziadom, czyli przodkom rodowym. To też im pozostawiano jeden pusty talerz i dlatego przygotowywało się
nieco więcej jedzenia. Siadając do stołu, trzeba było najpierw dmuchnąć na
siedzenie, żeby nie przygnieść żadnej duszy. Mówiło się również, że gospodarz
powinien tej nocy odstąpić takiej swoje łoże.
Przygotowanie dwunastu potraw też nie jest
tradycją chrześcijańską, chociaż kojarzy się dość silnie z dwunastoma uczniami
Jezusa. Trzeba pamiętać, że tradycje chrześcijańskie zostały stworzone i
zakorzenione później, wcześniej natomiast przygotowanie akurat tylu dań oznaczało
całoroczne dziękczynienie za zbiory. Jedna
potrawa na stole to podziękowanie za jeden miesiąc. Również Szczodre Gody trwały dwanaście dni – stąd symbolika
dwunastki u Słowian[4].
MNIEJSZA O WIERZENIA
Trzeba zdać sobie w końcu sprawę,
że w dzisiejszych czasach może ledwo i promil (a może i nawet on nie) tradycji
świątecznych związanych z przyjściem Jezusa jako Syna Bożego na świat faktycznie wiąże się z
jego… przyjściem. Tak naprawdę czy Boże Narodzenie, czy rzymskie Saturnalia,
czy słowiańskie Szczodre Gody – wszystkie te i inne święta związane z przesileniem słonecznym to okazja, by posiedzieć z rodziną,
tak po prostu. Nie trzeba celebrować barana i niemowlęcia w stajni, nie trzeba
śpiewać dziękczynnych pieśni do Saturna czy witać się w progu z Dziadami.
Ja w domu mam choinkę. Przybraną w pierniki, cukierki, własnoręcznie robione bombki. Staram się mieć na stole trochę rybek, zapalam w oknie świeczkę, zbliżam się z rodziną, robimy sobie drobne upominki, dziękując za cały poprzedni rok i zapowiadając, że w następne święta spotkamy się w takim samym składzie (niektórzy nawet wysyłają do mnie sugestywne uśmieszki, że: a może i w większym). Naprawdę da się mieć wigilię bez otoczki chrześcijańskiej i w dzisiejszych czasach nie ma w tym nic nadzwyczajnego. Mało tego, pracując w biurze podróży, co rok na własne oczy doświadczam cudu, że wyjazdy na okres magicznie drożeją. Jest popyt – jest podaż. Z roku na rok mam coraz więcej chętnych na tego typu usługi. Coraz więcej osób z grona moich znajomych oświadcza też, że nie celebruje świąt z pobudek religijnych, ale zawsze znajdzie się powód. Jakikolwiek. Chociażby to właśnie 24 grudnia urodził się Lemmy, wokalista Motörhead.
SPRZEDAM WIARĘ, TANIO
Dla upierdliwych, którzy nadal twierdzą, że osoby nie pokładające wiary w bóstwa religijne nie powinny obchodzić świąt jakichkolwiek, istnieje jeszcze jedno, dość brutalne rozwiązanie. Zawsze można oddać ateistom/niewierzącym/agnostykom
i tak dalej wszystkie dni świąteczne ustawowo wolne w... dniach urlopowych. Co by
się stało, gdyby nagle okazało się, że ateiści w katolickim kraju, który wcale nie jest katolicki, mają kilka dni urlopu więcej? W 2019 katolickich dni wolnych ustawowo jest osiem, akurat na dodatkowy tydzień
wolnego. Ktoś chce dodatkowy tydzień wakacji w sierpniu?
Prawda dla niektórych może i jest smutna, może trochę rozczarowująca. Należymy do dzieci pokolenia X, niektórzy do pokolenia Y. Jesteśmy coraz bardziej świadomi, coraz mniej pokładamy wiary i wydaje nam się, że wiemy już, jak wygląda życie. To my chcemy trzymać za ster, to my chcemy kroczyć w przód wyprostowani, to nam się coś należy. Jako że coraz więcej z nas nie poczuwa się już do żadnej z wiar, jesteśmy w stanie wykorzystać każdą z nich, aby tylko mieć wolny od codziennego wyścigu szczurów dzień. Właśnie po to, aby posiedzieć z rodziną lub pograć w Tomb Raider, lub poczytać książkę albo nażreć się mandarynek. Co kto chce.
Sprzedam wiarę za tydzień wolnego. Otwarcie i bez bólu dupy.
To dość spoko cena, nie sądzisz?
___________________________
Z okazji nadchodzących świąt – jakichkolwiek, jakiekolwiek chcesz mieć – życzę ci, aby były takie, o jakich marzysz.
I aby taki sam był cały kolejny rok.
Przeczytajmy się w nim!





















