Pokazywanie postów oznaczonych etykietą lifestyle. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą lifestyle. Pokaż wszystkie posty

kwietnia 15, 2021

18. Jak naturalnie przyciemnić włosy? Płukanka z kawy

18. Jak naturalnie przyciemnić włosy? Płukanka z kawy

 




Mamy już wiosnę, teraz zbliża się lato, a wraz z nim – słoneczne i dłuższe dni. I chociaż uwielbiam tę porę roku, moje włosy (i cera!) reagują na nią fatalnie. Zaczynają domagać się regularnego nawilżania wieloma sposobami, co wymaga ode mnie nieraz sporej kreatywności, a jakby tego było mało – wytracam kolor. O ile zimą niewątpliwie jestem ruda, tak latem czasem sama zaczynam w to wątpić. Włosy u nasady przybierają kolor mysi i przechodzą w złocisty, na długości regulując się do sianoblondów. 


Proszę się nie śmiać ze Skoi, to zdjęcie nigdy nie powstało po to,
by być blogowe, ale nie mam innego z zeszłorocznych covidowych wakacji. ;)


W każdym razie już teraz zaczęłam szukać sposobu, jak radzić sobie z tym problemem ciepłych miesięcy i w sieci wpadłam na pomysł wykonania płukanki ze świeżo mielonej kawy. Nie mam w domu kawy w ziarnach, dlatego postanowiłam zaryzykować i wykorzystać zwyczajną kawę sypaną. Przepis na płukankę jest iście prosty, wystarczy zagotować w czajniku około litr wody i zalać nim 3-4 łyżki kawy w garnku, a potem poczekać, aż kawa wystygnie. Jako że moje włosy sięgają już za pas, zapobiegawczo podwoiłam proporcje, a więc zalałam 8 łyżek kawy 2 litrami wody.

W tym czasie postanowiłam przejść od razu do nawilżania, więc naolejowałam włosy olejem z czarnuszki (nierafinowanym, tłoczonym na zimno) i dodałam kilka kropel olejku Kallos Elixir. Lubię ten olejek, ponieważ jest tani i wydajny, no i olej z czarnuszki (ale i lniany) bardzo dobrze z nim współgra. Mam wrażenie, że łatwiej się wypłukuje, włosy jednak pozostają gładkie i nie pachną czarnuszką. 

Naolejowane włosy noszę związane w ciasny warkocz około dwie-trzy godziny. Dziś padło na dwie, ponieważ kawa zdążyła wystygnąć i nie mogłam doczekać się jej efektów. Zanim jednak zabrałam się za płukanie, tradycyjnie umyłam włosy letnią wodą i delikatnym szamponem, a następnie użyłam maski. U mnie hitem wciąż są maski od Kallosa (tym razem Kallos Algae) – i znów – bo są tanie i wydajne. Opakowanie litrowe starcza mi nawet na kilka miesięcy, choć nigdy nie żałuję maski i nakładam ją nieraz całą garść. Wreszcie włosy z maską zawinęłam w turban i dałam im piętnaście minut, w czasie których próbowałam odcedzić fusy z kawy. Licząc na to, że na pewno zostaną na dnie garnka, powoli przelałam kawę do miski. 

Fusy, oczywiście, zostały w garnku, ale niestety nie wszystkie. Okropnym uczuciem było zanurzać włosy w misce pełnej drażniących ziarenek i dodatkowo polewać pasma na długości, nabierając kawę do szklanki. Wytrwałam w tym okropieństwie może z dwie minuty i obiecałam sobie, że nie spłuczę tego świństwa, choć bardzo mnie kusiło. ;) 

Na rozczesane, ale jeszcze wilogtne włosy wtarłam kilka kropel Macadamia Healing Oil Spray – po to, aby się nie puszyły w czasie suszenia suszarką. Mimo że tradycyjnie suszę włosy chłodnym nawiewem, czasem zdarza mi się trochę przyspieszać i korzystać z ciepłego nawiewu. Wiem, że to nie tędy droga, ale… ja naprawdę chciałam już sprawdzić efekty końcowe. :D



Efekt jest naprawdę przyjemny i mnie zadowala. Myślę, że gdybym włosy potrzymała w płukance dłużej (i koniecznie odcedziła fusy!), cały zabieg bardziej przypadłby mi do gustu. Mimo użycia serum o intensywnym zapachu, bardzo szybko przebił się przez nie zapach kawy i włosy pachniały mi nią cały dzień, co jest po prostu fenomenalne. Podobno włosy po płukance z kawy mają być również lekkie w dotyku i przyjemne, ale moje takie są za każdym razem, gdy je olejuję, dopieszczam maską, a przy suszeniu używam serum – więc nie wiem, na ile to prawda. 

Wiem również, że zabieg będę musiała powtórzyć, nie omijając nasady oraz tyłu. Po wysuszeniu dokładnie widać, w których partiach włosów byłam niedokładna. W przypadku naprawdę długich włosów warto może poprosić o pomoc osobę trzecią, ponieważ efekt jest na tyle intensywny, że jakakolwiek nierównomierność może kogoś nie zadowalać.






Pro tip!
Jeśli chcecie tego spróbować, to, serio, odcedzajcie porządnie fusy. A jeśli zrobicie to nieuważnie, to te małe gówna przyczepią wam się do włosów. Na szczęście bardzo łatwo je rozczesać i nie sypie się z nas dłużej niż przy suszeniu. Polecam jednak w takim wypadku czesać się na kaflach albo panelach, a na pewno nie na dywanie, ponieważ wszystkie fusy spadną na ziemię i łatwiej je będzie posprzątać. 


I nie trzepcie potem ręcznika!

Chyba że nad wanną. ;)

października 15, 2019

011. MY, AMBASADORZY NADZIEI

011. MY, AMBASADORZY NADZIEI

Dokładnie rok temu, w październiku, jako redaktorka miesięcznika kędzierzyńsko-kozielskiego oraz aktywistka społeczna zostałam zaproszona do współpracy w poprowadzeniu kampanii społecznej dotyczącej tematu niepełnosprawności i dysfunkcjonalności, wykluczenia społecznego. Pomysłodawczyniami kampanii były bliskie mi nauczycielki Zespołu Szkół nr 3 w Kędzierzynie-Koźlu, do którego również miałam szczęście uczęszczać – o zgrozo – prawie dekadę temu. 
Cóż było robić? Oczywiście, że się zgodziłam! 
[*] RIP mój czas wolny, lecz BYŁO WARTO! 

W ramach kampanii do moich zadań należało przeprowadzenie obszernych wywiadów z wszystkimi bohaterami – jak ja to ich pozwoliłam sobie (trochę pompatycznie, wiem!) nazywać – Ambasadorami Nadziei. Do tego dochodziła publikacja artykułów w miesięczniku, udział oraz pomoc w sesjach zdjęciowych oraz redakcja artykułów do wydania w formie papierowej i załatwianie kwestii formalnych w ramach publikacji i wydruku. Spodziewałam się, że dam radę i napiszę dobre, rzetelne teksty, przeprowadzę interesujące, choć trudne wywiady, i w końcu od kuchni dowiem się, jak wydać książkę. Że poznam ciekawych, biednych ludzi z bagażem doświadczeń i... No właśnie. Biednych, trudnych, ciężko... Hola, Sko! Co się tak pieklisz! 

Na pewno nie spodziewałam się po kampanii:

Nowych przyjaźni.
Nauki luzu.
Ogromu wiedzy – chociażby o tym, że rękawiczka dla osoby na wózku to trochę taka podeszwa buta i niekoniecznie trzeba ją ściskać na dzień dobry. Warto poczekać, aż się ją zdejmie.

Nie spodziewałam się również tego, jak bardzo rozeprze mnie duma z... samej siebie. Oczywiście, również ze wszystkich bohaterów, którzy zgodzili się przejść przez ten rok wraz ze mną, ale... oni wszyscy byli wspaniali, bo byli sobą, a ja byłam... w stresie. Wiesz, ten stres, gdy widzisz kogoś i nie wiesz, czy podejść, czy się przywitać i jak się przywitać, czy podać rękę, czy poklepać po ramieniu, czy mówić na ty, czy na pani... Kucnąć przy wózku czy stać? Schylać się jak do dziecka, czy... Ala, olej to i jak chcesz, to się nawet połóż na ziemi. 
...What?
Przekonałam się, że wcale nie tak trudno jest im wszystkim mówić o sobie i o swojej codzienności, nawet jeśli jest inna od tej pełnosprawnej, bogatsza w często drastyczne doświadczenia. To, co sobie wmawiamy, nie musi być prawdą. Oni otwierali się przede mną, a ja zastanawiałam się, dlaczego, gdyby to oni trzymali dyktafon, czułabym wielką gulę w gardle i tak bardzo wahała się nad podjęciem tematu...? 
[Pod tym względem sztamę przybijam z Arkiem; kocham naszą pierwszą rozmowę, gdy oboje patrzyliśmy się to na siebie, to na kubki z herbatą i właściwie nic więcej... Dopiero za drugim coś zaiskrzyło]. 
W czasie kampanii dowiedziałam się, że to nie niepełnosprawność ma tu cokolwiek do rzeczy – to kwestie związane z charakterem i z własną odwagą i umiejętnością radzenia sobie ze stresem. U mnie była to umiejętność na poziomie zero – i co z tego, że plus dziesięć dodawała mi plakietka redaktorki, skoro tyle samo zabierały mi drżące palce, które ją ściskały?
Także ten... no. To ja miałam w większej mierze problemy. 
Ja, pełnosprawna. 
Ja uczyłam się od nich walki ze stresem i samą sobą.

Wtargnęłam z butami (czasem dosłownie – była zima i padało, a chodzę w glanach!) w ich prywatność jak intruz. Wchodziłam im do domów i jadłam ciasta, piłam kawę. Wypływałam w rejsy, biegałam z nimi po lasach, spędziłam godziny w szkole, wypytując o tę nie-zwykłą codzienność, przekonywana, by nie robić wow, nie otwierać ust z wrażenia i nie patrzeć jak cielę w malowane wrota. Nakłaniana do tego, by choć próbować nie myśleć o tym, jak bardzo ich wszystkich podziwiam. Kampania w założeniu miała przecież mówić o tym, by traktować niepełnosprawnych... normalnie. No właśnie, normalnie, po ludzku – nie wytykać, ale i nie wychwalać nad niebiosa tego, co dla nich tak przyziemne i oczywiste. Sama napisałam w życiu kilka prac magisterskich, więc czemu na swoje mam wygwizdane, a gdy słyszę, że to samo zrobiła Ania, oczy mam jak pięć złotych? I dlaczego tak wielkie wrażenie robi na mnie to, że Natalia bawi się przy mnie komórką i sama zapina sobie zegarek? W końcu to oni wszyscy nauczyli mnie, by się nie rozczulać – to było najtrudniejsze. By się uśmiechać i... do przodu, YOLO. Przecież wszystko może się udać, wszystko może się zdarzyć, każde marzenie można spełnić bez względu na to, czy siedzisz na wózku lub nie masz dłoni, a może je masz, lecz nie potrafisz nimi poruszać. 
Czasem to wszystko traci znaczenie. Da się, gdy czegoś chcesz.

Więc... chciałam napisać sieć artykułów o tym, by się nie wzruszać:

Mogłoby się wydawać, że w mediach istnieje stereotypowe spojrzenie na osoby niepełnosprawne – mówi się o nich jedynie przez pryzmat ich niepełnosprawności. Dlaczego nie rozmawiać z nimi na inne tematy? Dlaczego uważać brak jakiejkolwiek sprawności tylko za coś, co budzi podziw bądź wywołującego litość? Jak odczarować wizerunek osoby niepełnosprawnej? Jest na to sposób – spojrzeć głębiej.

A oczywiście i tak się wzruszałam. Bo to są naprawdę fantastyczni ludzie, których historie doprowadzają do łez – czasem ze śmiechu, w żartach, z przymrużeniem oka. 
Zresztą, udostępniam tu wszystkie te historie. Jeśli tylko masz chęć, to zapraszam.


[screeny w pełni czytelne, możesz otwierać w nowym oknie]



NATALIA

Artystka przez duże „A” – rysowniczka, poetka, twórczyni amatorskich teledysków. Nie boi się nowych wyzwań, nie rozgrzebuje przeszłości. 

Często ukrywa swoją twarz za maską antysmogową. Przewrotnie nazywa ją „antyludziową”, bo ta chroni ją przed zainteresowaniem, przykrymi pytaniami, spojrzeniami przynoszącymi ból. Jednak podczas sesji zdjęciowej maska pozostaje w torebce. Zastąpiono ją profesjonalnym makijażem, który – tak jak maska – symbolizuje powierzchniowość. 
Uwielbiam Natalię, uwielbiam jej kreatywność i sposób na siebie.

Ale nie mogłoby być za dobrze, prawda? Ludzie zaskakują mnie za każdym razem, lecz nie za każdym pozytywnie. Kiedy na co dzień staram się w nich wierzyć, zawsze znajdzie się ktoś, kto będzie próbował zabrać mi to uczucie. Gdy publikowaliśmy okładkę gazety w lokalnych mediach na FB, było na niej jedno ze zdjęć. Niektórzy wtedy najpierw pisali komentarze, a dopiero potem (o ile w ogóle...) zaglądali do tekstu. Patrzyli na okładkę, na której widniał napis „dziewiętnastolatka”. To wystarczyło:

[kliknij, aby powiększyć]

Oczywiście, było również sporo przychylnych super-komentarzy, dodających turbo-skrzydeł. Dziękuję za nie. I dziękuję ci tym bardziej, Natalio, że przeszłyśmy przez to razem, jesteś silna babka, wspierałaś mnie bardziej niż ja ciebie. To mnie było wstyd za nich, gdy ty parsknęłaś pod nosem.




AGATA

Oto druga bohaterka kampanii. W przeciwieństwie do Natalii urodziła się niepełnosprawna – z rozszczepem kręgosłupa. Wiąże się z nim brak czucia poniżej kolan, dlatego Agata porusza się na wózku. Poprzez udział w kampanii zachęca do zacierania granic i podejmowania ryzyka.
– Dzieci na wózkach wzbudzają litość, aż chce się pomagać rodzicom, chociażby wnieść wózek do autobusu. Odkąd jestem dorosła, jakby mój czas ochronny się skończył, empatia ludzka maleje wraz z wiekiem niepełnosprawnego. Takie mam wrażenie. Pewnie ludzie myślą, że skoczyłam na bungee albo na główkę do jeziora i mam za swoje.

Agata przewrotnie zadaje sobie pytanie: „Co jest ze mną nie tak?”. Nic! Jesteś silną kobietą, wspaniałą żoną i – już niedługo – mamą. Co jest z nami nie tak, jeśli myślimy inaczej, ponieważ widzimy wózek? No, coś na pewno. 
Tylko nie bardzo wiem, jak to leczyć. Może kolejną kampanią...?



AREK

Depresja? Daj spokój. Ile razy przeszło ci przez myśl, że może pomóc czekolada, spacer czy, ot, spotkanie towarzyskie? Weź wyjdź z domu, chodź na piwo, do kina, klubu. Rozerwij się i przestań. Po prostu przestań wyglądać jak zbity pies. Życie jest za piękne, by... Tak? 
A co, jeśli to życie właśnie... płonie?


Arek dużo czyta, ogląda filmy i słucha muzyki – lubi Glukhovsky’ego, Marvela i Marilyna Mansona. Gra na gitarze, udziela się w mediach społecznościowych, sprawdza newsy związane z sytuacją polityczną kraju, można więc wyjść z założenia, że jest z nim o czym rozmawiać, a jednak rozmawia się z nim trudno. Waży każde słowo i nie jest wylewny. Dlaczego?

– W moim przypadku to nie jest nieśmiałość. To fobia społeczna i depresja. Wyobraź sobie, że każdy człowiek to płomień. Kiedy jest jeden, nie panikujesz, jeszcze nie uciekasz. Ale kiedy zaczynają cię one otaczać, to co robisz? No właśnie. Tak właśnie się czuję. Otaczają mnie płomienie.


IWO

Jesteś niegrzeczny. Gdzie byli twoi rodzice, kto cię wychował – wilki? Przestań tupać, krzyczeć i gryźć, bo przyjdzie po ciebie taka pani i cię zabierze, zobaczysz... Zachowuj się. Ile ty masz lat? Taki duży chłopiec, a taki łobuz!


Iwo nie słyszał tych słów tylko dlatego, że ma wspaniałą mamę i grono ciepłych osób wokół siebie. Osób cierpliwych, którzy kochają tę kreatywność i chcą poznawać jego wyjątkowy sposób patrzenia na świat. Jednak gdyby nie oni, jak poradziłby sobie w świecie jedenastoletni autysta? Ilu takich spotkałeś na ulicy, ilu takich mijałaś w sklepie?

Problemy stały widoczne, gdy skończył trzy lata. Zawsze był bardzo ruchliwym i absorbującym dzieckiem, lubił się przytulać i bardzo dużo mówił. Gdy poszedł do przedszkola, pojawiły się różnego rodzaju problemy – chłopiec płakał, nie potrafił przyzwyczajać się do nowej rzeczywistości. Rodzice z przerażeniem zaczęli dostrzegać, że zamyka się w swoim świecie, przestaje mówić – porozumiewa się jedynie kodem i powtórzeniami, nie chce bawić się z dziećmi. Konsultacje z pedagogami, terapeutami i logopedami nie przynosiły żadnych rezultatów. W tym czasie rodzice przygarnęli psa.
Iwo ni z tego, ni z owego usiadł koło niego i powiedział do niego: „Łatko, dlaczego ty mi nie odpowiadasz? Pytam się ciebie o coś, Łatko!”.  

Zanim ocenisz – poznaj.


ANIA

Urodziła się z mózgowym porażeniem dziecięcym czterokończynowym. Choć jej możliwości są ograniczone, od zawsze poprzeczki stawia sobie bardzo wysoko.

Przyłóż nos do klawiatury i spróbuj napisać jedno zdanie złożone.
A teraz spróbuj napisać tak pracę magisterką. 
Ba dum tss.

Ania w ramach pracy dyplomowej przeprowadziła badanie dotyczące możliwości zatrudnienia osób niepełnosprawnych. Mimo przewagi negatywnych odpowiedzi, których Ania doświadczyła na własnej skórze, udało jej się znaleźć pracę analityka, obroniła również tytuł magistra. Teraz marzą jej się drugie studia – psychologiczne; ważny jest dla niej kontakt z ludźmi. W kwestiach logistycznych pomaga jej mama.

– Gdyby nie ona, nie ukończyłabym żadnych studiów, ponieważ fizycznie nie byłabym w stanie tego zrobić. Jestem jej bardzo wdzięczna. Poza tym zdaję sobie sprawę, że wielu w podobnej sytuacji do mojej nie ma takiego szczęścia. Ci, co znają mnie od małego, zawsze powtarzali, że jestem uparta. Ale jestem także szczęściarą.


MIESZKAŃCY DOMU POMOCY SPOŁECZNEJ

Dom Pomocy Społecznej w Kędzierzynie-Koźlu to ciepłe, rodzinne miejsce, w którym pomaga się domownikom zaakceptować swoją niepełnosprawność i, przede wszystkim, godnie przeżyć. Gdy odwiedziłam je po raz pierwszy, poczułam się jak w... domu. Przez moment otaczała mnie liczna rodzina – wielobarwna, wspaniała, bardzo emocjonalna, którą żal aż opuszczać na dłużej. Nad niepełnosprawnymi intelektualnie podopiecznymi przez cały czas czuwa profesjonalny zespół opiekuńczo-terapeutyczny, a oprócz tego prowadzone są zajęcia rehabilitacyjne, kulturalno-oświatowe i akcje rekreacyjne. Jedną z takich akcji był rejs statkiem po Kanale Gliwickim w ramach kampanii. 


– Rejs mi się podobał, bo bujało i pieniła się woda. Ja, Asia, trochę się bałam, ale było fajnie! Tu, w domu, niczego się nie boję. Mam pokój, swoje pokoje mają koledzy i koleżanki. Tu jest nasz dom. Choć lubię też wychodzić na lody. I na wycieczki do zoo, i na Górę Świętej Anny. I wszędzie lubię być. Bycie jest fajne!



3XW – WERNISAŻ, WYSTAWA, WYDANIE


14 czerwca 2019, Galeria Sztuk Wszelakich w kędzierzyńskim Domu Kultury:

– Od dwudziestu lat, kiedy istnieje nasz powiat, powstało czternaście wind, warsztaty terapii zajęciowej, dziesiątki imprez wspierających osoby niepełnosprawne i wiele różnych projektów, głównie architektonicznych. Jednak najważniejszą kwestią jest ludzka psychika, likwidacja barier psychologicznych – mówił na uroczystym zakończeniu kampanii wicestarosta Józef Gisman. – Dziś dzieje się to, ponieważ mamy wspaniałych pedagogów, którzy podejmują takie tematy, oraz dzielnych młodych ludzi, którzy chcą pomagać innym młodym ludziom, będącym w nieco trudniejszej sytuacji. 

sierpień 2019 – zakończenie wystawy
październik 2019 – wydruk publikacji pamiątkowych zawierających zdjęcia i artykuły
[tak, dlatego czekałam z podsumowaniem do teraz – chciałam mieć fotkę książki w nagłówku]

[zdjęcie – Agnieszka Majewska]

PODSUMOWANIE

Co sądzę o tej akcji? Jestem pełna podziwu. Nie tylko dla jej uczestników, ale dla pozostałych organizatorów, fotografek i fotografów – uczennic i uczniów Zespołu Szkół nr. 3 z klasy IITC, technik fotografii i multimediów. Wiem, że wszyscy daliśmy z siebie wszystko.
Czy to przyniesie owoce większe niż usłyszane podziękowania od osób, które i tak nie potrzebowały edukacji czy umoralnienia? Nie sądzę. Ambasadorzy opowiedzieli cudowne historie dla tych, którzy chcieli ich słuchać i je przeczytać. Niestety wciąż za często utożsamia się niepełnosprawność z chorobą głównie psychiczną i w kontakcie z niepełnosprawnymi bywamy spłoszeni, niechętni lub nadopiekuńczy. Boimy się kontaktu lub stajemy się nienaturalnie infantylni. Wiem to po sobie, mimo że przecież pisałam wszystkie te teksty. Ale chociaż się staram, okej? Staram się wyluzować.

Czy ktokolwiek przeprosił za negatywne komentarze?
Nie. Przeprosić też jest sztuką, twardym orzechem. Ale jak go zgryziesz, to, wiesz, raczej nie stanie ci w gardle. 

Doskonale zdaję sobie sprawę, że zmienianie postaw społeczeństwa to proces trudny, wymagający czasu i odpowiedniego podejścia oraz wysiłku. Nie kończy się on wraz z tą kampanią, nie skończy się wraz z żadną następną. Pozostaje nadzieja, że wszystkie podjęte działania pozostawiły po sobie ślad w każdym, kto zetknął się z tymi artykułami, zdjęciami. Kto miał w ręce gazetę lub książkę, kto czytał wiersze i chce poznawać. W każdym, kto spróbował choć raz „spojrzeć głębiej”.





Tak, to ja. Ja jestem.
Stoję tu przed tobą,
siedzę czasem, czasem nawet 
tyle nie potrafię.

Tak, to ty. Posłuchaj,
mam dobrą wiadomość:
już nie warto ściskać gardeł
i odwracać głów.

Próg jest między nami,
więc po co udawać, 
że nie ma tematu? 

Tyle tylko trzeba
– wyrozumiałości,
połączenia światów. 

Nie, to nie jest trudne. 
Powiedz, o czym marzysz? 
Ja się uczę codzienności,
jakbym nie był stąd.

Nie – nie po kryjomu
bo nikt nie zobaczy, 
i nie po cichutku, żeby
słyszeć mógł mnie ktoś. 

Coś się będzie zmieniać,
tak! Czuję to w kościach,
nawet, jeśli słabe. 

Podaj, proszę, rękę,
wszystko będzie dobrze...
Przeżyjemy razem.



sierpnia 18, 2019

010. Urodzinowy cringe i te sprawy

010. Urodzinowy cringe i te sprawy

Tworząc obecnego bloga (nie, nie tego cytowanego powyżej), nie sądziłam, że będę miała aż tak mało czasu w życiu, by go prowadzić. Rok temu jeszcze pisywałam do gazety dość rekreacyjnie, więc mogłam sobie pozwolić na chwilę wolnego na wpis tu i ówdzie, teraz jednak jako copy dorabiająca w środku sezonu turystycznego (niedługo tutaj wrzucę o tym wpis, ajpromis) czasu na pisanie czegokolwiek innego praktycznie nie mam. 
Widząc jednak, że Katalogowo wciąż linkuje ten pustostan w swoich zakładkach, postanowiłam puścić tutaj notkę o garści sentymentów, które mnie naszły z okazji moich urodzin. Bo co robią nerdy w tym szczególnym dniu? Oczywiście, wchodzą na Wayback Machine i cofają się w czasie z Wujkiem Google (okej, i grają w Heroes 3, i Tomb Raider 2).
W każdym razie wyławiając te sentymenty z odmętów Google'a i dysku, którego cudem nie sformatowałam od ponad dekady, na początku przeszedł mnie lekki dreszczyk pozytywnych emocji, by za chwilę, po przypomnieniu sobie tego, co robiłam bardzo, bardzo dawno temu w sieci, dreszczyk zamienił się we wstrząs. 
Wstrząs cringe'u taki, że mogłabym śmiało zejść. Obyście nie zeszli i wy.


Właściwie na tym mogłabym poprzestać, bo potem, im byłam starsza, tym było tylko ciemniej i bardziej niepokojąco. Gdzieś w tym samym czasie Core Design wypuściło na rynek Tomb Raider 6: Angel of Darkness, z emo-Larą, która skradła moją duszę, i Kurtisem, który skradł moje serduszko. Co też zrobiłam, gdy zauważyłam, że wszystkie ficzki w sieci są po angielsku? 
Napisałam własny. Po polsku.


Podpisywałam się wtedy przez kolejną dekadę jako Lilka11. Będąc w drodze na kolonię, ktoś zapytał się mnie w pociągu o imię, natomiast gdy odpowiedziałam dziarsko: Alka, ktoś zrozumiał: Lilka. Jedenastka oznaczała wtedy mój wiek, jednak z roku na rok pozostawała niezmienna, toteż kolejne sieciowe znajomości przez długi czas myślały, że jestem utalentowaną jedenastolatką. 
Utalentowaną, że hej:


A że jestem bardzo wytrwała i cholernie uparta w tym, co robię – to moja mocna strona – dlatego redaguję sobie to opeczko do dziś.

[kliknij, aby powiększyć]

W 2009 zaczęłam też interesować się ocenialniami. Zgłosiłam się nawet z tym cudem do kilku i dostałam na Onecie ze dwie czwórki. (I trójkę od Forfeit na Niebieskim Piórem, czwórkę od Legilimencji na KKB i srogą pałę od Leleth na Mackalni – to wszystko już później, na Blogspocie). Tak więc w 2010 raźnie uznałam, że też chcę wystawiać ludziom noty za pisanie jak prawdziwa pani polonistka!


Pani polonistka, która nie odróżnia zaimka od podmiotu i sugeruje błędny zapis dialogu. 
Choć w sumie stylistycznie nie odbiegam od siebie dziś aż tak...


Wszystkie oceny, które napisałam dla Shibuyi na Onecie i Blogspocie, mam do tej pory na dysku; większość jest paskudna i o niskiej wartości merytorycznej, jest to jednak nie tylko pamiątka, ale dowód rozwoju (tak, tak, pocieszam się). Do każdej z tych ocen w jakimś stopniu się przygotowywałam i w niewielkim stopniu każda kolejna ocena była lepsza od poprzedniej. I tak aż do dziś.

Z tego miejsca bardzo przepraszam autorów wszystkich 58 ocen napisanych na potrzeby Shibuyi na Onecie i 36 ocen na Blogspocie, już jako Skoia. Naprawdę, ludzie, kajam się. To mogło was ładnie pokrzywić. xD
Wychodzi jednak na to, że – licząc WS – napisałam w życiu  ponad 160 ocen. 
160 ocen w 9 lat, z czego jedna-trzecia jest nieczytelna. Hip-hip hurra, yay!
Tym oto pozytywnym akcentem zakończyłabym już tę spowiedź. Więcej grzechów, tak, tak, i te sprawy.

Z okazji swoich urodzin na urlopie zdążyłam dokończyć też trzeci rozdział na moim najnowszym dzieciątku – Zakosztuj słowa – o którym pisałam tu notkę temu. Do tego bardzo mi miło, że mogłam opublikować ocenę bardzo dobrego tekstu na WS. Poza tym, o czym też jeszcze zamierzam tu szerzej napisać, moje wszystkie artykuły stworzone na rzecz kampanii o niepełnosprawności pojawiły się w publikacji wydanej. Z tej okazji napisałam utwór opublikowany tutaj: Nie, czyli tomik niewydany – do wglądu opublikowałam również okładkę.

Także coś tam-coś tam do przodu. Oby kolejną dekadę.
:)


kwietnia 29, 2019

009. O mojej pierwszej nie-żywej miłości, czyli... po co mi kolejny blog?

009. O mojej pierwszej nie-żywej miłości, czyli... po co mi kolejny blog?

Nie mam już piętnastu lat, ale czasem czuję się tak, jakbym właśnie przeżywała drugą młodość. Na szczęście! Są to jednak dość rzadkie chwile; praca i stale dochodzące obowiązki robią swoje i potrafią mnie czasem tak mocno stłamsić i zniechęcić do czegokolwiek, że zdarza się, że staram się samą siebie ratować z tej dorosłości. Na siłę się z niej wyciągam.
Moim ratunkiem były do niedawna całkiem urocze powroty do kontentów, które interesowały mnie, gdy jeszcze nawet nie znałam słowa content. Bardzo długo takim uroczym odmładzaniem się było pisanie farfocli o Tomb Raider, jednak po tym, jak skończyłam [Konfesję], na moment muszę od nich odsapnąć. A co to ma do rzeczy i tego taniego wstępu o dorosłości, która ssie?


W marcu nareszcie udało mi się znaleźć czas, by obejrzeć pełnometrażową [ekranizację Bleacha]. Chociaż spodziewałam się naprawdę średniej produkcji [bo kto widział Death Note'a od Netfliksa, ten się w cyrku nie śmieje], to jednak miło się zaskoczyłam. Jeżeli jakiś fan Wybielacza jeszcze nie widział filmu, bo zawczasu podchodzi do niego z rezerwą, to czas nadrobić zaległość; jeżeli ktoś nie zna mangi czy animacji, to zdecydowanie polecam zacząć przygodę z Bleachem właśnie od filmu. Z drugiej strony jeśli ktoś w ogóle nie jest fanem m&a, to może być zażenowany japońskim stylem ekranizacji i raczej średnią grą aktorską charakterystyczną dla aktorów japońskich.


Gdy tak sobie obejrzałam i pozytywnie oceniłam film, od razu przyszło mi na myśl, że przedłużę sobie ten powrót do przeszłości i raz jeszcze, po dwunastu latach, obejrzę  animację. Całą, czyli aż [366 odcinków]. Nie postanowiłam tego z premedytacją ani nie podeszłam do tego emocjonalnie, ot, ruszyłam od odcinka, na którym kończy się fabuła filmu [odc. 17]. Pierwsza reakcja? Co za okropieństwo! Kreska? Paskudztwo! Albo z wiekiem zezgredziałam, albo dojrzałam, a moje wymagania wzrosły po obejrzeniu całej serii Fate/stay night. No cóż, wzdychając, nie przerwałam i po kolejnych odcinkach przywykłam, a po następnych kreska jakby poprawiła się sama, co akurat jest typowe dla tasiemców. Do czego zmierzam? Byłam średnio przekonana, oglądałam, bo jakoś tak wyszło, żadnych głębszych przemyśleń, YOLO. Zwyczajnie zapomniałam o tym, że piętnaście lat temu do Bleacha przywiązałam wagę wręcz ogromną, o czym przypomniałam sobie dopiero przy odcinku 113. Odcinku, w którym pierwszy raz na ekranie pojawił się Ulquiorra.

Jest to postać tak okropnie wielowymiarowa, że aż mi się wstyd zrobiło, kiedy uświadomiłam sobie, że dawniej w ogóle nie zwróciłam na to uwagi. Uwielbiałam Ulquiorrę za to, że był Pierwszym Emo Wybielacza i ważył ledwo pięćdziesiąt kilo. Jak to okropnie płytka ocena bohatera i sytuacji, z którą mierzył się przez tyle odcinków!


W marcu zaczęłam dokładniej analizować pobudki jego działań. Był po prostu bezgranicznie oddany Aizenowi czy egoistyczny, chcąc za wszelką cenę poznać znaczenie serca? To Aizen kazał mu przesunąć granicę w Ichigo czy Ulquiorra sam chciał go sprawdzić? Był tylko czwarty, bo unoszenia się dumą nie uważał za słuszne czy potrzebne? Tyle pytań, a tak mało odpowiedzi na ekranie! Tyle możliwości stworzenia wielu scenariuszy i wypełnienia tej pustki w charakterze bohatera! Autor mangi, Tite Kubo, sam kiedyś przyznał, że Ulquiorra to jedna z jego ulubionych postaci, właśnie z powodu enigmatyczności i szczątkowych danych na jego temat, i z powodu nieprzegadania go na papierze i ekranie, i tak naprawdę dzięki niewielu scenom z jego udziałem. Zanim spostrzegłam, zaczęłam oglądać dalsze odcinki tylko po to, aby przypomnieć sobie informacje na temat Ulquiorry, zwrócić uwagę na dane, których zwyczajnie nikt nigdy nie podał, samodzielnie przeprowadzając ostry reaserch i tworząc w głowie alternatywne rozwiązania, których nie oddaje fabuła. Wszystko po to, aby napisać porządnego ficzka o Ulquiorze.
Czy to nie szalone? Albo głupie?
Albo okrutnie szczeniackie? 


Albo, drogi Ulqi-kun, czy nie jest to stratą czasu, którego i tak mam mało?
Pal licho, nic nie planuj, klik: -> stwórz bloga; w przeglądarce: -> wioska-szablonow.blogspot.com, dawaj, piszemy prolog.

Napisałam „o blogu”, zanim ogarnęłam blog.
Napisałam blurb, zanim napisałam rozdział pierwszy.
Napisałam prolog, zanim wymyśliłam, które postaci dostaną narracyjne prawo do głosu.

W pierwszym rozdziale uznałam, że a kij z narracją, poleci się starym dobrym wszystkowiedzącym, bo i tak nie wiem, gdzie skończę i co się stanie po drodze. Ach, słodka pisata wolność! Jak ja jej dawno nie czułam! Kto, co, gdzie i kiedy? Nie mam pojęcia.
Rozesłałam linka jedynie po znajomych. Kontent ómarł dekadę temu, Sko, kto to będzie czytał, daj spokój. Ale... nawet przez moment nie pomyślałam, by ktoś to miał czytać poza mną. W sensie no pewnie, zrobiłoby mi się nawet miło, ale nie wpadło mi do głowy, by to reklamować i prosić o komcie, komć za komć, Welcome to Onet. Ja po prostu chcę to mieć napisane i móc to przeczytać, i połechtać swoje ego zakończoną produkcją, która na ocenialni dostanie minimum cztery. Czy coś w tym złego? 
Tite Kubo zapytany o to, czy lubi własne rysunki, odpowiedział: I draw manga because I want to draw the way I wish, that being the case, if I didn’t like my own art, I wouldn’t be drawing in the first place. I ja, tak jak on, lubię własne prace i swój styl, i swoją pewnie toporną lekkość, i lekkość, z jaką przychodzi mi pisanie.
W ogóle genialne jest to, że Tite całą mangę wymyślał na bieżąco, a naprawdę niewielka część fabularna podchodzi pod imperatyw. Jednak w tak rozległym uniwersum łatwo o potknięcia logiczne i nieścisłości fabularne, więc celowo ustawiłam sobie poprzeczkę – dwanaście notek. Zmieszczę się i tyle. Ani słowa więcej.
To jedyny plan, który mam.


Wprawdzie cichutki głosik z tyłu głowy wciąż szepcze, że to zły pomysł. No bo jak to tak bez planu – to raz; Andrzej, to jebnie, passat na lawecie. Dwa, bo kolejna rzecz – ot, wieczorne, relaksacyjne oglądanie anime – powiązała mi się w życiu z pisaniem. Piszę za dużo i za często, i za dużo o tym myślę, a tu jeszcze blożek, no proszę, może lepiej nie...


Jednak miłość do ciebie, Ulqi-kun, i do ciebie, pisata wolności, jest zbyt silna.
I chyba straszne, że silniejsza niż dwanaście lat temu.

Ale kto dorosłemu zabroni? 

lutego 27, 2019

007. Jedenaście powodów – dlaczego nie lubię Instagrama?

007. Jedenaście powodów – dlaczego nie lubię Instagrama?
nie, nie wstydzę się. po prostu nie lubię zdjęć

Biorąc pod uwagę, że o tej apce dochodziły mnie słuchy regularnie od kilku lat, a założyłam konto ledwo rok temu, znów okazuję się opóźnioną w rozwoju konserwą. Mało tego, konto na Instagramie założyłam na potrzeby zawodowe, pisząc do gazety na temat korelacji: Iphone a statystyczny nastolatek. Chciałam zrobić kreatywne zdjęcie do artykułu, a wejście na Insta wymagało konta – czego więc się nie robi dla większego dobra...

Jakie wnioski mogę wyciągnąć już po rocznym teście?
Bardzo proszę, niczym Taco Hemingway: 

01. OJEJ, TU SĄ TYLKO ZDJĘCIA! 
Z uśmiechem przypomina mi się moje pierwsze spotkanie z Instagramem. Jakież było moje zdziwienie, że… tam nie ma nic więcej. Zupełnie zapomniałam, że nie jestem na Fejsie. Oczekiwałam newsów, cudów na kiju – skoro wszyscy już Insta mieli, siedzieli i scrollowali – a tu tylko… zdjęcia. Dla mnie? Nuda, mimo że bardzo lubię fotografię. Przez cały rok nie potrafiłam jednak przerzucić tego zainteresowania na aplikację i dzielić się z innymi swoimi dokonaniami. Zupełnie mi to nie wychodzi, przez co o wrzuceniu jakiejś fotki pamiętam raz na kilka miesięcy. 


02. TE ZDJĘCIA SĄ O NICZYM… 
Zdjęcia ładnych pań, siłki, dzieci, ślubów, wakacji, zwierząt, żarcia i książek. Z wszystkich tych pozycji za ciekawe uznaję tylko wakacje i zwierzęta, reszta mnie nie porywa. Nawet strony recenzenckie, wrzucające w kreatywny sposób fotografie aranżacji z okładkami bestsellerów nie robią na mnie wrażenia, bo przecież nie sprawią, że pobiegnę czytać książkę. Mogłabym przeczytać recenzję, ale książki, której nie znam i której na dziewięćdziesiąt procent nie przeczytam, bo nie znajdę na to czasu… Nie, zupełnie mnie to nie kręci. 

[Rozumiem jednak, dlaczego recenzenci mają Instagram, takowy ma też WS, który, o zgrozo, czasem zdarza mi się aktualizować. Zasięg jest ważny, tylko... czy Instagram sprawi, że na WS pojawi się więcej zgłoszeń...? Nie do końca jestem przekonana]. 

Zdjęcia mnie inspirują, lubię obserwować świat. Ale świat, którego nie znam lub który jest dla mnie rzadki, nietypowy, zachęci do działania, doświadczania, porwie w coś nowego. Zdjęcie kawy czy nowej książki Mroza wcale tego nie zrobi.


03. ODDAJCIE MI MÓJ CZAS!
Można scrollować i scrollować do woli, to nigdy się nie kończy. Demotywatory czy Kwejk miały ograniczenia wyświetlania na stronach i w końcu po kilkunastej, patrząc na cyferki, łatwo mówiło się dość. Tutaj o to trudniej – trzeba patrzeć na zegarek. 


04. ŚMIERDZĘ LENISTWEM 
Czasem potrafię sama siebie zaskoczyć i cyknąć gdzieś naprawdę niezłą fotkę, którą warto byłoby pokazać światu, ale… zwyczajnie nie chce mi się jej uploadować i dobierać efektów. To jest coś, czego nie przeskoczę. Jak na razie od prawie roku użytkowania na moim profilu znajduje się 30 zdjęć, z czego większa część to fotki z wakacji, mój kot, gdy śpi, i paznokcie. 


05. NIE UMIEM W CHWILÓWKI 
Nie wiem dlaczego, na Insta trafiają też w moim przypadku zdjęcia, z których nie jestem zadowolona, ot, właśnie takie telefoniczne carpe diem. One są dobre dziś, teraz i za pięć minut, ale po miesiącu, patrząc na fotkę wzrokiem obiektywnym, nie widzę w niej już tego czegoś, co mogłoby być interesujące czy zabawne dla przypadkowego obserwatora. Wiadomo, mnie zawsze zostaną wspomnienia, dlatego lubię zdjęcia wywoływać, ale to nie powód, by słaba fotka mojego autorstwa wisiała w sieci i straszyła publikę. Z Instagrama w moim przypadku część zdjęć po prostu zniknęła, bo przestały być dla mnie atrakcyjne inaczej niż sentymentalnie. 

Przez te właśnie chwilówki Instagram kojarzy mi się trochę z McDonaldem. 


A przez to zmierzam do punktu kolejnego… 


06. NIE UMIEM W TELEFON 
Nie po to wydawałam prawie trzy kafelki na aparat, żeby robić zdjęcia telefonem. Kiedy wybieram się w miejsce, które podejrzewam o wartościowe kadry, mam ze sobą aparat. Nie mam Iphone’a, aby mój telefon cykał dobre fotki – Huawei jest wyposażony pod tym względem dość biednie. Przez to i biedny jest mój Instagram. 

Ktoś powie: no okej, ale aparat za 3k ma bluetootha i WI-FI, możesz przesłać fotki na telefon, a z telefonu na Insta… Nie, nie, to tak nie działa. Zdjęcia przeważnie cykam w RAW-ach i aby nadawały się do czegokolwiek, wymagają przed publikacją kontaktu z Photoshopem. Filtry w Instagramie i dodatkowe możliwości jak ustawianie kontrastu czy rozmazywanie tła to naprawdę kropla w morzu, która jest mi potrzebna przy obróbce.

Ktoś powie: no dobra, to wrzuć zdjęcie później, po obróbce, gdy już będzie maksymalnie wymuskane. A ja odpowiem: przejdź się ze mną raz jeszcze do punktu trzeciego. Tego o lenistwie. 


07. NIE MAM COTTON BALLSÓW ROZRZUCONYCH PO DOMU 
Piję mnóstwo kawy, ale zwykle w tym samym WS-owym kubku. Ile razy mogę też cykać alkohol na tle fototapety w biurze? Bardzo ciężko również u mnie o białą przestrzeń, na której tle ostatnio całkiem dużo dzieje się na Instagramie. Dodatkowo jestem bałaganiarą, więc żeby zrobić godną fotkę w pokoju, powinnam najpierw go posprzątać. Nie potrafię też, mimo że próbowałam, stworzyć prywatnego Instagrama w jakimś sensownym układzie fotek – żaden spójny feed nie przyszedł mi do głowy przez cały boży rok. 


08. INSTAGRAM, TY KŁAMCZUSZKU…! 
Część moich znajomych nie wygląda na co dzień tak, jak prezentuje się w sieci. Po prostu. Mijam tych ludzi w sklepie na zakupach, na spacerze z psem czy gdziekolwiek indziej i… no nie. To jest dla mnie kosmos, kiedy widzę naszprycowaną fotkę i zastanawiam się, skąd znam twarz na niej... A chyba nie o to chodzi, prawda? Kogo chcecie oszukać? 
Rozumiem stylizacje i rozumiem formy estetyczne fotografii – ustawienia kolorystyki czy kadru – ale zauważyłam, że całkiem spore grono dziewczyn na Instagramie zwyczajnie się oszpeca i przestaje wyglądać naturalnie. 
I ładnie. 

I jakkolwiek pozytywnie. 

za MAŁO filtra, mówię ci! cyknij mi jeszcze tak, pa, jak się wygnę... I daj filtra jeszcze na łydkę. Tego różowego.

09. WALCZĘ Z DEPRECHĄ 
Z drugiej strony te ładne panie, które wyglądają na co dzień bardzo ładnie bez jakiegokolwiek filtra, potrafią wprawić mnie w kompleksy. Może to śmieszne, bo mówi się, że rude nie mają duszy, ale… no cóż, ja takową posiadam, i to to dość wrażliwą. Zdjęcia ładnych sylwetek wprawiają mnie w dyskomfort, zakłopotanie i odbierają poczucie własnej wartości. Nie czuję wtedy, że muszę sama w końcu zapisać się na siłkę. Czuję raczej coś na wzór garści żalu do samej siebie, że już/jeszcze tak nie wyglądam, i gro zazdrości (tej akurat dla rudych podobno dość charakterystycznej, zołzowatej, ot co!). 
W ramach walki z istagracją powtarzam sobie często, że rzeczywistość nie posiada przecież żadnego filtra. 


10. MOJE ŻYCIE NIE MA SENZU
Dłużej scrollując Instagrama, szczególnie na początku, gdy już go założyłam, zauważyłam, że nie wpływa on na mnie pozytywnie nie tylko przez zazdrość w stosunku do ładniejszych, szczuplejszych czy bardziej wysportowanych. To zawsze idzie gdzieś dalej – były momenty, w których zastanawiałam się, skąd niektórzy biorą te wszystkie rzeczy, które wiszą im na zdjęciach. Okej, branża turystyczna żyje własnym życiem, Malediwy są cudowne, Tajlandia również. Nie mówię tutaj o zazdrości do wczasów, na które oszczędzał ktoś całe życie; bardziej chodzi mi o te wszystkie produkty – dodatki w postaci biżuterii, markowych ubrań, w tym butów, torebek, kosmetyków, produktów spożywczych za miliony cebuli (co to jest, kurde, ten #fostelin?). Przez to przyłapałam się na paskudnej powierzchowności. 
Where's the sense in that?! 

Człowiek zwyczajnie przestał doceniać to, co posiada. Patrzeć dalej niż na własny ogródek. To okropnie upierdliwe. Na pewno przecież są gdzieś tam ludzie, którzy daliby się pochlastać za kilka okazji, które miałam w życiu i sytuacje, które mogłabym opowiedzieć. Dlaczego w ogóle o tym zapomniałam? 


11. JESTEM TU ZA DARMO
Czego by ktoś mi nie napisał i jakim argumentem mnie nie zarzucił, nie potrafię docenić Instagrama. Tak po prostu. Rozumiem, że na potrzeby promocji wrzuca się tam zdjęcia, bo feedback jest dość spory. To akcja-reakcja; coś nam wpadnie w oko, znów my wpadniemy w oko komuś. Ale Instargam daje bardzo dużo możliwości, których nawet jako osoba publiczna nie potrafiłabym wykorzystać, rozreklamować swojego produktu czy samej siebie. Przez cały rok nie dodałam ani jednej relacji i do tej pory nie jestem pewna, na jakiej zasadzie one działają. 
Na dodatek tam, gdzie możliwości i wysyp ludu, tam są dobre i słabe targety. Okej, w moim odczuciu głównie słabe. Są dobre zdjęcia, które przedstawiają jakieś założenie, ale częściej jednak fotki niczego. Jak na Wattpadzie – wszystko idzie w masówkę. Ludzie potrafią wrzucić wszystko, kupić followersów, promować życie, którego nie mają, twarzami, które tak nie wyglądają. Instagratorka wydaje hajs na nagrodę w konkursie – liczy na zasięgi. Followers lajkuje jej fotkę – liczy na nagrodę. Co w tym złego? Niby nic, ale nie chcę mieć z tym zbyt wiele wspólnego. Nie bawi mnie to i nie porywa. 

Może to dlatego, że na co dzień pracuję w branży, w której funkcjonuje zasada coś za coś. Ty mi kasę, ja ci wczasy – prosta sprawa. Chciałabym, by moje życie poza biurem nie toczyło się w ten sposób i nie kręciło się już wokół tej zasady. 

Moja obecność w sieci jest za darmo. 

lutego 26, 2019

006. Już jestem!

006. Już jestem!


świat stanął na głowie; pani nawet kontakt w ścianie odwrotnie zamontowała...

Zdaję sobie sprawę z tego, że długo mnie tu nie było. Często wracałam myślą do tego bloga, jednak dorosłe życie… ssie. Tak po prostu. Świat stanął mi na głowie. 
W pracy – ogień. Miały być luzy poza sezonem, a tu zlot klientów, fanów destynacji wszelakich, sprzedaję więc co tylko mam w ofercie, od wczasów w Tajlandii po objazdówki po Czechach. W międzyczasie piszę, a przez natłok wszystkiego po trochu...

PRZEGAPIŁAM DZIEŃ KOTA

Nie wiem, jak mogło mi się to przytrafić; Ruda byłaby niepocieszona, gdyby ogarnęła, że miała jakiekolwiek święto. W ramach prezentu umówiłam ją na marcową… sterylizację. Kto by się nie ucieszył? No kto?

Przegapiłam też Dzień Języka Ojczystego. Wprawdzie nie wiem, jak mogłabym go celebrować, ale może warto byłoby, skoro poniekąd wiąże się to z moimi zainteresowaniami? Oczywiście, przegapiłam, bo pewnie coś pisałam. 
Nawet wiem co.

Nareszcie udało mi się skończyć bloga z ficzkami o Larze Croft, którego pierwszy post powstał jeszcze w 2006 roku na Onecie. Od 2012 opko wisiało sobie na Blogspocie, ale jako paskudny potworek, który w ramach prezentu urodzinowego na dziesięciolecie doczekał się jedynki na Mackalni. Dzięki niej stwierdziłam, że to, co śmiechowe było dla mnie i innych autorów/czytelników z forum tombrajderowego, wcale nie jest zabawne dla innych – potworek okazał się nieczytelnym gniotem, którego ratowałam przez kolejne trzy lata. Dziś w niczym nie przypomina pierwowzoru i wiem, że już lepiej na pewno nie będzie – nie mam zamiaru wracać już do tego materiału. Cudownie jest jednak widzieć pod taką produkcją szyld: ZAKOŃCZONE. Po prostu poezja, genialne uczucie.

Pisałam też ocenki. Jeszcze jedna i wyzwanie zostanie ukończone, chociaż do końca marca na WS pojawi się więcej mojego materiału. Napisałam też artykuł, kolejne tworzą się w głowie i pracuję jeszcze nad researchem, co by nie było, że jakieś moje rady wiszą w sieci bez pokrycia.

Byłam w Warszawie. Drugi raz w życiu.
Przelotem, na koncercie szanty; aż na dwa dni i znów niczego nie zobaczyłam, prócz Lewiatana pod blokiem i Gniazda Piratów. Nawet Pałac Kultury i Nauki by mi umknął, bo rano smog, potem mgła, ale ostatecznie zdążyłam go dojrzeć nocą i cyknąć mu telefonem fotkę w biegu na tramwaj. Jakość zastrasza.
Alex pokazała mi Twitcha i streamy polskich heroesowców. Połowę dnia spędziłyśmy, podglądając starcie Gluhammera z Tuttkiem o... brodę. Ta dziewucha naprawdę ma na mnie zły wpływ – co mi pokaże, to łykam jak karp pączki. 
Wstyd, Skoia, Wstyd! 

Wolny czas, którego było w tym miesiącu dość niewiele, właśnie przez Alex pożytkowałam na naukę gry w Heroes 3 na mapach turniejowych Jebus Cross. Okazało się, że moje doświadczenie z tą grą przez ostatnie osiem lat nijak ma się do zasad obowiązujących na turniejach, więc czuję się, jakbym poznawała heroski na nowo. Jeżeli jednak ktoś chciałby ze mną pograć, nawet nie na Jebusach, tylko tak normalnie po ludzku rushując kapitol, znajdzie mnie na serwerze pod wiadomym loginem. Tak, jestem noobem, więc masz szansę wygrać.

Co jeszcze u mnie? 
Co przegapiłam?

Promocyjną Skelitę z Monster High w wersji pudełkowej za 60 zł (normalnie idą po +/- 200!) i promocję na Shadow of the Tomb Raider na Steamie. Przegapiłam też pewnie masę innych rzeczy, o których nie mam pojęcia. Na szczęście.

To, czego nie mam zamiaru przegapić, to promocja na słuchawki nauszne bezprzewodowe Sony WH-CH700N. Po nałogowym nawiedzaniu przez cały boży tydzień wszystkich sklepów z elektroniką w mieście i odsłuchiwaniu muzyki na naprawdę porażającej ilości sprzętu, ostateczny wybór padł właśnie na nie i to o tym mam zamiar napisać w jednym z następnych postów, więc szykujcie się na sążnistą recenzję. W międzyczasie sklejam też recenzję aparatu fotograficznego, z którego zaczęłam korzystać rok temu i mam o nim już całkiem sporo do powiedzenia. Jak i o tym, dlaczego staję się fanboyem (fangirlką?) Sonego. 
Ale żeby blog nie stał się tylko recenzownią, planuję również zagracić go galerią zdjęć oraz serią artykułów o kampanii społecznej, której przypadkowo stałam się współtwórcą (o tym tutaj: Spojrzeć głębiej). 

Ogólnie nadal chcę, by blog był mocno lifestyle’owy, dlatego nie zdziw się, że znajdziesz tutaj wszystko i nic jednocześnie. Być może taki luźny wyrywek z życia Skoi raz na jakiś czas wyda ci się całkiem ciekawy, a być może – wcale. Czuję jednak, że to miejsce w sieci jest mi czasami bardzo, bardzo potrzebne. 

Doktor Skoia radzi: 
Trzeba mieć się gdzie uzewnętrzniać, gdy wszystko wokół cię popędza i męczy. Układanie myśli i segregowanie ich na blogu wspomaga komfort psychiczny. 

Jak dobre wino. 
Albo spacer. 
Albo wino na spacerze. I ptaszki. 

Ptaszki są spoko.



stycznia 12, 2019

005. O przeszłości i przyszłości, tak ogólnie

005. O przeszłości i przyszłości, tak ogólnie


Wiem, że miałam opublikować post stricte noworoczny, zapewne przedstawiający wszystkie moje plany i pomysły na przyszłość, wszystkie wyzwania i postanowienia. Post ten jednak nie pojawił się z dwóch prostych przyczyn – po pierwsze, nie miałam czasu, by go przygotować; po drugie, gdzieś po drodze okazało się, że nie przygotowałam również żadnych postanowień. Musiałam więc wymyślić jakąś alternatywę, a gdy nic konkretnego nie przychodziło mi do głowy, stwierdziłam, że napiszę coś od siebie, tak po prostu. Wyleję strumień świadomości i zobaczę, co z tego wyjdzie. 

Otóż tak. Czasu nie mam praktycznie wcale, bo jak nie pracuję, to oceniam lub betuję, często-gęsto jedno i drugie robię naraz. Czas zabiera więc głównie wyzwanie na WS, które sobie rok temu wymyśliłam i, niestety, zabiera mi go coraz więcej. Kto kojarzy moją wesołą ocenkową twórczość na WS, powinien już domyślać się, o co chodzi. 
20 ocen od marca 2018 do marca 2019, czyli kolejnych urodzin WS – taką poprzeczkę sobie zawiesiłam i jak najbardziej nadal próbuję sprężyć tyłek, aby udało mi się ją przeskoczyć. Zostało 6 tekstów do ocenienia, a czas mam tylko do połowy marca. Łatwizna.

Ktoś powinien w tym momencie napisać coś w stylu: niepoważna. My tu o postanowieniach noworocznych, a ta o jakichś ocenkach blogasków…?
No tak. Problem w tym, że innych pomysłów na najbliższy czas... zwyczajnie nie mam. Czytać więcej nie muszę, pracować ciężej również, wyglądać lepiej nie odczuwam potrzeby, ewentualnie zawsze mogę – gdy tylko stopnieją śniegi – jeździć na rolkach nie dwa razy w tygodniu, a trzy, by wrócić do formy. Tyle.
Być może ktoś teraz powinien nazwać to szczęściem, ja nazwę to efektem moich zeszłorocznych działań. Wszystko tak sobie poukładałam, by niczego nie musieć teraz naprawiać.

W tym miejscu notka aż się prosi o jakąś statystykę, która w jakiś sposób pozwoliłaby mi podsumować zeszłoroczną aktywność. No jasne, czemu nie, bardzo proszę. Otóż w roku 2018:

☑ przeczytałam aż/tylko 21 książek, co dla mnie jest wynikiem bardzo przyjemnym i wystarczającym. Czytałam głównie high fantasy, by się inspirować, i kryminały, bo lubię;
☑ przeczytałam 17 opowiadań na potrzeby ocenialni (w większości, niestety, przeciętnych), a 6 aktywnych opowiadań blogowych czytałam dla siebie for fun;
☑ 4 opowiadania blogowe betowałam regularnie (część kontynuuję). Od 2018 roku sprawdzam również 2 niepublikowane w sieci, dość konkretne materiały;
☑  poprawiłam całe TR: Konfesja – praktycznie od nowa napisałam 10 rozdziałów, z których pierwszy raz od 2006 jestem naprawdę dumna;
☑ pomagałam przy 6 pracach dyplomowych. Po nich czuję się omnibusem chociażby z dziedziny skoków spadochronowych i zdrowego odżywiania dzieci (w sumie nawet szkoda, że nie kotów #sadface);
☑ sprzedałam 98 usług turystycznych, co daje około 350 zadowolonych klientów i ani jednej reklamacji (yay!); 
☑ wzięłam udział w szkoleniu z produktu turystycznego narciarskiego (bo totalnie nie znam się na turystyce narciarskiej. Chociaż... no dobra, już teraz jednak trochę się znam);
☑ wzięłam udział w warsztatach fotograficznych i zajęciach praktycznych w plenerze, ogarnęłam też kilka akcji do Photoshopa;
☑ napisałam 82 artykuły prasowe;
☑ pracowałam przy 20 nagraniach dla kędzierzyńskiej telewizji i w końcu odważyłam się powiedzieć parę słów do mikrofonu;
☑ odważyłam się również pokazać ludziom moją poezję, na czego potrzeby założyłam bloga;
☑ uczestniczyłam w imprezach turniejowych rekonstruktorów samurajów z XVI-wiecznej Japonii;
☑ wyjechałam na hardcore’owe tygodniowe (poniekąd nawet survivalowe) wakacje nad morzem bez noclegu, byłam też na Pyrkonie – raczej ostatni raz;
☒ wciąż popalam papierosy, jadam w McDonaldzie, w zawrotnym tempie pochłaniam Lays'y Strongi, myślę o kolejnych kolorowych tatuażach na lewym przedramieniu, oglądam za dużo Netflixa, za mało bawię się z kotem, nie potrafię zrezygnować z regularnych hybryd, nadal czuję się jak gimbus wyrwany z lat '90, słuchając Kalibra44, piszę bieżący przez rz oraz nadużywam w sumie i tak. 
☒ zbiedniałam, zamiast się wzbogacić. Rozpoczęłam rok 2018 z myślą, że absolutnie nie wezmę żadnego kredytu, jednak w październiku połasiłam się na aparat bezlusterkowy całkiem niezłej klasy i dysk SSD. Wydatki, wydatki, wydatki...
Pierwszy raz kupiłam też grę na Steamie, jak i pierwszy raz zainwestowałam w mikropłatności na rzecz gry. Najbardziej rozchwytywaną przeze mnie w 2018 roku grą był Warframe, któremu poświęciłam aż 360 godzin (nawet nie wiem kiedy…?). W tym samym roku kontynuowałam grę w Shakes & Fidget, stale rozwijając postać, oraz calutki rok namiętnie tapałam w TapTitans2, po drodze zarzynając LG i wymieniając go, dzięki boru, na huaweia – właściwie tylko po to, by móc dalej tapać. Dodatkowo wydałam już trochę złotych na lalki Monster High. No cóż.

Chcąc nie chcąc, rok 2019 zaczynam kolejnymi wydatkami. Z pomocą TŻ składam komputer (wczoraj przybyła do mnie płyta główna z procesorem), który w zamierzeniu ma udźwignąć najnowszego Tomb Raidera na maksymalnie podkręconych ustawieniach graficznych. Dodatkowo zamówiłam już tablet graficzny od Huiona (nie ma to jak stara dobra słowiańszczyzna!), by przekonać się do rysowania postaci swojego opka, produkując tym wenę do pisania go. Przy czym nadal przeklinam dzień, w którym nazwałam swoją pierwszą merysujkę swoim pseudonimem i za nic w świecie nie potrafię jej teraz tego imienia zmienić. Ot, Skoia będzie więc rysować Skoię. 
I to właściwie mógłby być mój plan noworoczny – nie odstawić nowych zabawek po kilku dniach od ich zakupu. Jest to szczególnie trudne, gdy żyje się dość… intensywnie.

Wiesz, właściwie to jest to, czego bym sobie życzyła również w bierzżącym roku. Żyć nadal intensywnie i pozytywnie emocjonująco. To mnie napędza i uspokaja jednocześnie. I żeby dalej ciągnąć wózeczek WS, nie tracić żadnych ludzi wokół siebie i cały czas robić swoje.
Róbmy swoje, bo nikt inny tego za nas nie zrobi.


Celowo przy tworzeniu notki pominęłam tę sporą ilość planów dotyczących pisania. Zrozumiałam w końcu, że nie muszą to być plany docelowo noworoczne. Nie skupiam się już, by realizować je na siłę, teraz-zaraz-natychmiast, w 2019 i najlepiej od stycznia. Takie na przykład Serce bohatera wisi sobie w sieci i nikomu nie przeszkadza, mogę je skończyć w tym roku, a mogę i w następnym, i nie musi to być nawet średniej klasy fantasy. Takie samo podejście mam, jeżeli chodzi o Konfesję, której brakuje zaledwie dwóch rozdziałów do końca. Dopóki nie poczuję weny (tudzież nie skończę grać w RoTR, które czekało na mnie pod choinką w tym roku), to pewnie nie ruszę tego tekstu i nawet nie będę się ścierać, by się do tego ruszania zmuszać.  
Kiedyś na pisaniu zależało mi bardziej, dziś nie mam już wielkich ambicji, skupiam się na tekstach, które mam ochotę kreować akurat dziś, w tym momencie – tak jak w tym momencie miałam ochotę napisać ten post. Doszłam do wniosku, że nie ma sensu inaczej, skoro takie podejście sprawia mi radość (teraz wyjdzie ze mnie ostra hipokrytka, bo za te same słowa wycofałam swoją subskrypcję z kanału Pawła Opydo, który aktualnie nie ma ochoty robić Złych Książek ¯\_(ツ)_/¯).

Na szczęście ocenki mam ochotę pisać cały czas i oby mi do marca nie przeszło. Mam też ochotę blogować, pisać wiersze i je poprawiać (szczególnie po ocenie na KKB, za którą bardzo dziękuję; poniekąd ona również zrobiła mi święta). 

Za cały poprzedni rok chciałabym tu, w internetach, gorąco podziękować przede wszystkim całej ekipie WS, w tym Forfeit, która trzyma wszystko w ryzach oraz Ayame, która wspiera ocenkownię całym serduchem. Również za jej pracę na Katalogowo bardzo dziękuję, bo jest to bardzo ważny element obecnej blogosfery i nie wyobrażam sobie, by mogło go zabraknąć.
Dziękuję Nazarethowi, ale tylko za to, co internetowe, literackie, blogowo-opowijsko-nasze, bo za wszystko inne wolę dziękować w realu. 
Elektrowni za naszą długą i intensywną, i bardzo satysfakcjonującą wędrówkę po ocenianych tekstach (przy czym naprawdę przepraszam za brak filmiku sylwestrowego). To, co robimy wspólnie i jak to za każdym razem wygląda na docsie jest... fenomenalne. (BTW., rozkurwić nie przejdzie, trzeba to upupić). Za to samo dziękuję Sygin, choć nasza przygoda aż tak długa nie jest.  
Wielkie podziękowania dla Alex, której w sumie nie muszę dziękować, bo zna mnie aż za dobrze i wie, jak silna jest nasza więź. Za wszystkie lata i wszystkie projekty, w tym analizy (kwik!), a szczególnie PROJEKT ZERO, który jest obecnie moim oczkiem w głowie i na który niestety wciąż brakuje mi czasu. Nie mogę się doczekać, aż trafi do publikacji.
Dzięki wielkie MariKim i Annie. za to, że miałam okazję je poznać, nawet poingerować trochę w ich teksty. Ale przede wszystkim za to, że uczą mnie cierpliwości i są żywym dowodem – gdy o tym zapominam – że, no cholera, da się. Że nie ma takiego lotu, którego nie da się opisać, a potem jeszcze poprawić go raz i drugi, by wyglądał, jak należy, i przekonywać się, o to w tym chodzi. O to, że pisanie jest jak ściganie horyzontu, gonienie króliczka, dążenie do celu bez celu, a nadal ma sens.
Dziękuję wszystkim dobrym duszom z Opowi, w tym również tym duszom, które już na Opowi nie siedzą lub odwiedzają je z sentymentu. Pewnie spotkamy się jeszcze gdzieś indziej.
Okropnego przepraszam, że tak wolno idzie mi z jego tekstem. Jest fantastyczny, to tylko ja daję ciała. 
Dziękuję Patrycji, że się do mnie odezwała po latach, że możemy odnowić kontakt. Mustelce dziękuję za nową szatę Konfesji i za wenę twórczą, którą budzą we mnie jej prace, gdy je przeglądam.

I dziękuję wszystkim, którzy mnie sieciowo otaczają, myślą o mnie pozytywnie i wspierają czasem dobrym słowem. Mam nadzieję, że i ja was też wspieram wystarczająco, a co złego, to nie ja. 
A jeżeli ja, to tak po ludzku przepraszam.

Zdrówka w nowym roku i do poczytania!

Copyright © 2016 Nasyć ego dobrą karmą , Blogger