kwietnia 29, 2019

009. O mojej pierwszej nie-żywej miłości, czyli... po co mi kolejny blog?

009. O mojej pierwszej nie-żywej miłości, czyli... po co mi kolejny blog?

Nie mam już piętnastu lat, ale czasem czuję się tak, jakbym właśnie przeżywała drugą młodość. Na szczęście! Są to jednak dość rzadkie chwile; praca i stale dochodzące obowiązki robią swoje i potrafią mnie czasem tak mocno stłamsić i zniechęcić do czegokolwiek, że zdarza się, że staram się samą siebie ratować z tej dorosłości. Na siłę się z niej wyciągam.
Moim ratunkiem były do niedawna całkiem urocze powroty do kontentów, które interesowały mnie, gdy jeszcze nawet nie znałam słowa content. Bardzo długo takim uroczym odmładzaniem się było pisanie farfocli o Tomb Raider, jednak po tym, jak skończyłam [Konfesję], na moment muszę od nich odsapnąć. A co to ma do rzeczy i tego taniego wstępu o dorosłości, która ssie?


W marcu nareszcie udało mi się znaleźć czas, by obejrzeć pełnometrażową [ekranizację Bleacha]. Chociaż spodziewałam się naprawdę średniej produkcji [bo kto widział Death Note'a od Netfliksa, ten się w cyrku nie śmieje], to jednak miło się zaskoczyłam. Jeżeli jakiś fan Wybielacza jeszcze nie widział filmu, bo zawczasu podchodzi do niego z rezerwą, to czas nadrobić zaległość; jeżeli ktoś nie zna mangi czy animacji, to zdecydowanie polecam zacząć przygodę z Bleachem właśnie od filmu. Z drugiej strony jeśli ktoś w ogóle nie jest fanem m&a, to może być zażenowany japońskim stylem ekranizacji i raczej średnią grą aktorską charakterystyczną dla aktorów japońskich.


Gdy tak sobie obejrzałam i pozytywnie oceniłam film, od razu przyszło mi na myśl, że przedłużę sobie ten powrót do przeszłości i raz jeszcze, po dwunastu latach, obejrzę  animację. Całą, czyli aż [366 odcinków]. Nie postanowiłam tego z premedytacją ani nie podeszłam do tego emocjonalnie, ot, ruszyłam od odcinka, na którym kończy się fabuła filmu [odc. 17]. Pierwsza reakcja? Co za okropieństwo! Kreska? Paskudztwo! Albo z wiekiem zezgredziałam, albo dojrzałam, a moje wymagania wzrosły po obejrzeniu całej serii Fate/stay night. No cóż, wzdychając, nie przerwałam i po kolejnych odcinkach przywykłam, a po następnych kreska jakby poprawiła się sama, co akurat jest typowe dla tasiemców. Do czego zmierzam? Byłam średnio przekonana, oglądałam, bo jakoś tak wyszło, żadnych głębszych przemyśleń, YOLO. Zwyczajnie zapomniałam o tym, że piętnaście lat temu do Bleacha przywiązałam wagę wręcz ogromną, o czym przypomniałam sobie dopiero przy odcinku 113. Odcinku, w którym pierwszy raz na ekranie pojawił się Ulquiorra.

Jest to postać tak okropnie wielowymiarowa, że aż mi się wstyd zrobiło, kiedy uświadomiłam sobie, że dawniej w ogóle nie zwróciłam na to uwagi. Uwielbiałam Ulquiorrę za to, że był Pierwszym Emo Wybielacza i ważył ledwo pięćdziesiąt kilo. Jak to okropnie płytka ocena bohatera i sytuacji, z którą mierzył się przez tyle odcinków!


W marcu zaczęłam dokładniej analizować pobudki jego działań. Był po prostu bezgranicznie oddany Aizenowi czy egoistyczny, chcąc za wszelką cenę poznać znaczenie serca? To Aizen kazał mu przesunąć granicę w Ichigo czy Ulquiorra sam chciał go sprawdzić? Był tylko czwarty, bo unoszenia się dumą nie uważał za słuszne czy potrzebne? Tyle pytań, a tak mało odpowiedzi na ekranie! Tyle możliwości stworzenia wielu scenariuszy i wypełnienia tej pustki w charakterze bohatera! Autor mangi, Tite Kubo, sam kiedyś przyznał, że Ulquiorra to jedna z jego ulubionych postaci, właśnie z powodu enigmatyczności i szczątkowych danych na jego temat, i z powodu nieprzegadania go na papierze i ekranie, i tak naprawdę dzięki niewielu scenom z jego udziałem. Zanim spostrzegłam, zaczęłam oglądać dalsze odcinki tylko po to, aby przypomnieć sobie informacje na temat Ulquiorry, zwrócić uwagę na dane, których zwyczajnie nikt nigdy nie podał, samodzielnie przeprowadzając ostry reaserch i tworząc w głowie alternatywne rozwiązania, których nie oddaje fabuła. Wszystko po to, aby napisać porządnego ficzka o Ulquiorze.
Czy to nie szalone? Albo głupie?
Albo okrutnie szczeniackie? 


Albo, drogi Ulqi-kun, czy nie jest to stratą czasu, którego i tak mam mało?
Pal licho, nic nie planuj, klik: -> stwórz bloga; w przeglądarce: -> wioska-szablonow.blogspot.com, dawaj, piszemy prolog.

Napisałam „o blogu”, zanim ogarnęłam blog.
Napisałam blurb, zanim napisałam rozdział pierwszy.
Napisałam prolog, zanim wymyśliłam, które postaci dostaną narracyjne prawo do głosu.

W pierwszym rozdziale uznałam, że a kij z narracją, poleci się starym dobrym wszystkowiedzącym, bo i tak nie wiem, gdzie skończę i co się stanie po drodze. Ach, słodka pisata wolność! Jak ja jej dawno nie czułam! Kto, co, gdzie i kiedy? Nie mam pojęcia.
Rozesłałam linka jedynie po znajomych. Kontent ómarł dekadę temu, Sko, kto to będzie czytał, daj spokój. Ale... nawet przez moment nie pomyślałam, by ktoś to miał czytać poza mną. W sensie no pewnie, zrobiłoby mi się nawet miło, ale nie wpadło mi do głowy, by to reklamować i prosić o komcie, komć za komć, Welcome to Onet. Ja po prostu chcę to mieć napisane i móc to przeczytać, i połechtać swoje ego zakończoną produkcją, która na ocenialni dostanie minimum cztery. Czy coś w tym złego? 
Tite Kubo zapytany o to, czy lubi własne rysunki, odpowiedział: I draw manga because I want to draw the way I wish, that being the case, if I didn’t like my own art, I wouldn’t be drawing in the first place. I ja, tak jak on, lubię własne prace i swój styl, i swoją pewnie toporną lekkość, i lekkość, z jaką przychodzi mi pisanie.
W ogóle genialne jest to, że Tite całą mangę wymyślał na bieżąco, a naprawdę niewielka część fabularna podchodzi pod imperatyw. Jednak w tak rozległym uniwersum łatwo o potknięcia logiczne i nieścisłości fabularne, więc celowo ustawiłam sobie poprzeczkę – dwanaście notek. Zmieszczę się i tyle. Ani słowa więcej.
To jedyny plan, który mam.


Wprawdzie cichutki głosik z tyłu głowy wciąż szepcze, że to zły pomysł. No bo jak to tak bez planu – to raz; Andrzej, to jebnie, passat na lawecie. Dwa, bo kolejna rzecz – ot, wieczorne, relaksacyjne oglądanie anime – powiązała mi się w życiu z pisaniem. Piszę za dużo i za często, i za dużo o tym myślę, a tu jeszcze blożek, no proszę, może lepiej nie...


Jednak miłość do ciebie, Ulqi-kun, i do ciebie, pisata wolności, jest zbyt silna.
I chyba straszne, że silniejsza niż dwanaście lat temu.

Ale kto dorosłemu zabroni? 

marca 26, 2019

008. O ocenkowej odskoczni do życia łoceniającej... czyli jak nie oceniać

008. O ocenkowej odskoczni do życia łoceniającej... czyli jak nie oceniać

Jako że jestem konserwą i poruszam się głównie po Blogspocie, raczej unikając Ottpada, ominęło mnie otwarcie nowej ocenkowni. Znalazłam ją wczoraj na blogu, nie wiedząc jeszcze, że ekipa wrzuca swoją twórczość również na Watta. Gdy napisałam sążnisty komentarz, którego szanowni admini nie zatwierdzili, który szanowny admin zatwierdził po powstaniu tego posta [kwik!] bardzo nie chciało mi się ponawiać śmieszków na innym portalu, poza tym w komentarzach na Wattcie dyskusja już przebrzmiała, więc po cóż się wtrącać i odgrzebywać śmiecia? 
Odgrzebię więc go sobie u siebie, wrzucając nieopublikowany przez adminów komentarz (z uzupełnieniem) do treści tej – tfu! – ocenki.

Ocenkowała: Klarysa Ratmajer

Droga załogo Twojej-Odskoczni – ale tak z ręką na sercu – czy ktoś to tam u was czytał przed publikacją i dlaczego w ogóle zgodził się na wrzutkę tego materiału? Bo mnie już po pierwszych akapitach czoło boli od facepalmów.

o, Skelitę też boli

Zacznijmy od tego, że cała ocena jest okropnie krótka (to znaczy – dość sporawa jak na standardy onetowe, ale wycinając z niej to, co jest bezsensownym bełkotem dotyczącym spraw niezwiązanych z autorskim opowiadaniem, nagle sensowna ilość wygląda jak stary dobry świstek z pralni). Nie uprzedzajmy jednak faktów. 
Zastanówmy się najpierw, po co w ogóle są ocenki? W jakim celu powstały takie miejsca jak Mackalnia, WS czy Konstruktywna Krytyka Blogów? Dlaczego ktoś obdarza zaufaniem oceniającego i oddaje w jego ręce swój tekst? Śmiem wysunąć jakże odważny wniosek, że autor chce dostać konkretny feedback na temat swojej twórczości. Chce poznać w miarę możliwości obiektywne o niej wnioski poparte jakimś doświadczeniem wynikającym z obycia literackiego. Wprost – ktoś chce się dowiedzieć, co robi dobrze, a co średnio, a jeżeli średnio, to jak zrobić, by w przyszłości było jednak lepiej. To właśnie dlatego autorzy zgłaszają się do oceny, ewentualnie jeszcze po to, by mieć pewność, że ktoś w ogóle przeczytał ich pracę. Ocena to nic innego jak rozbudowany komentarz treści.
Jedno jest pewne.
Autorzy nie zgłaszają się po ocenę, by przeczytać w niej o tym, co oceniająca wyczynia ze swoim życiem. Nikt nie prosi o ocenkę, by przeczytać w niej, że: twój bohater ma fajne imię, więc go lubię, nazwałabym tak syna/kota/psa/rybkę sąsiada.

O czym jeszcze nie chciałby przeczytać w ocenie żaden szanujący swój czas i swoją twórczość autor? A na przykład o tym, że oceniająca nie lubi angielskiego, lecz zna, bo bywała w Anglii. Że ogląda Netfliksa i męczą ją związki mieszane kulturowo i tematy orientacji seksualnej. Że farbuje włosy. I jeszcze wiele innych takich że.
W ocenie, o której chcę pomówić, tych że jest tyle, że ho-ho.
O te wszystkie że za dużo.
Z uwagi na fakt, iż znów zaczynam uprzedzać fakty, może przejdźmy już do sedna sprawy, czyli do komentarza, który napisałam pod opublikowaną oceną (btw., moderacja komci na portalach takich jak ocenialnie jest bardzo, ale to bardzo słaba i nie powinna mieć racji bytu).

Trzeba przyznać, że zabawa zaczyna się dość niewinnie:

Kiedy przeczytałam zgłoszenie, to pierwsza myśl, która do mnie przyszła, krzyczała: „Nie lubię złota!”. Przypomniałam sobie, że z pierwszym narzeczonym pokłóciliśmy się u jubilera, podczas wybierania obrączek. (...) Drugą myślą było: „Kim jest, do cholery, Kinabalu?!”. Zastanawiałam się[,] czy to oryginalne imię, czy może nazwisko. – ...
A może by jakiś research...? Chętnie pomogę – [KLIK].

Okładka (...) po prostu jest. Widnieje na niej tytuł i autor. – No nie może być!

Opis (...) krótki, zwięzły, tajemniczy i podratowany cytatem. Jeśli mam być szczera, to mnie czegoś w nim zabrakło. – Nie ma to jak konkrety. Ot, typowy wstęp – trochę onetowy, trochę wyrwany właśnie z takiego czy innego Recenzowiska. Mogło być gorzej. 
[Jeszcze wtedy nie wiedziałam, że jest].

Dochodzę powoli do wniosku, że niemal w każdej produkcji Netflixa pojawiają się związki mieszane i homoseksualizm, ewentualnie jakiś czarnuch (nie, nie obrażam, i mnie spokojnie można nazwać białasem). – O, to tutaj mnie ścięło z nóg po raz pierwszy, i to bardzo. KWA, CO?
Po pierwsze, co to ma do ocenianego tekstu? Serio – co sobie może z tym zdaniem zrobić autorka?
Po drugie, skoro oceniająca pozwala, by ją obrażano, bo się nie gniewa, to z góry zakłada, że wszyscy inni również nie mają prawa poczuć się urażeni, gdy się ich jawnie obraża...? To chyba tak nie działa.
#deneve_dawaj_kaktusa
[Dawno w sumie nie pojawił się materiał tak godny Kaktusa czy wpisu na Inkwizytorni. Myślę, że sytuacja pod oceną Legendy... Nearyh na WS nie była fragmentami tak zwyczajnie głupia jak pierwsza ocenka na Twojej-Odskoczni. A przecież liczy się pierwsze wrażenie, c'nie?]

Po pierwszej randce można z kimś iść do łóżka, a nawet na imprezę swingerską, ale raczej nie wyjechać do całkiem obcego kraju. – Ale niby dlaczego? Ot, fabuła i bohaterowie, ich decyzje. Czy taki wyjazd to imperatyw narracyjny, bo nie pasuje do kręgosłupa moralnego bohaterki, czy po prostu nie pasuje pojedynczej oceniającej?
Zwykle gdy oceniający ma zastrzeżenia co do któregoś elementu fabuły, problem opisuje nieco szerzej, by autor mógł na podstawie tego opisu uznać, czy dany element trzeba faktycznie poprawić. A może wystarczy lepiej umotywować bohatera, gdzieś wcześniej podkreślić jakąś cechę, dodać kilka scen i tak dalej? Rozwiązań jest mnóstwo, ale by do nich dojść, oceniający powinien pomóc. A przynajmniej się postarać. Tymczasem w przytaczanej ocenie zdanie wygląda jak wyrwane wprost ze światopoglądu Klarysy: o, bo tak myślę, to tak ma być. Głupi wątek, ot co! I nic więcej.

Pierwszym[,] co rzuca mi się w oczy[,] jest złoty żyrandol, który niemal od razu przywodzi na myśl kościoły. Te wszystkie katedry i bazyliki. Nie lubię złota, a jego wszechobecność w kościołach mnie mocno zniesmacza. – Tak, to już wiemy. Ocenkująca nie lubi złota, nihil novi. Naprawdę... jaki sens ma pisanie czegoś takiego w ocence? Co to ma niby wnieść do rozwoju twórczości wodnej_lilii?

Dalej są... Oświadczyny [małą literą]? Autorko, poważnie? Chyba się od tego tematu nie uwolnię do końca życia. Ojciec mojego syna oświadczał mi się trzy razy. Czwarty jest zapewne w drodze. – Ocenkująco, poważnie? Kogo to w ogóle obchodzi?
Takich kwiatków jest zdecydowanie więcej. Część ominę; wytrwałym polecam ocenkę dla szerszego lolkontentu. O, proszę:

No chyba, [przecinek zbędny] że brąz jej włosów jest równie nieciekawy co mój. Jeśli tak, to nie, podziękuję, zostanę przy swoim i nadal będę się farbować. Taki żart (...).


(...) w kontekście tego zdania "nie grzeszy urodą". – A przy okazji – oceniająca, która w ocenie ruga autorkę za obcojęzyczne wstawki, sama nie używa polskiego cudzysłowu.
Jasne, może to i nic wielkiego, ale uwaga aż sama ciśnie się na usta, kiedy angielskie wstawki to tak naprawdę jedyna sensowna uwaga odnośnie do treści w ocenie. Nic więcej jej nie dotyczy, można mi wierzyć na słowo albo sprawdzić dalsze cytaty:

Pierwszy rozdział w pewnym momencie mówi o sprzątaniu i gotowaniu... brr, aż mnie otrzęsło. Nienawidzę. (...) Ja mam problem z posprzątaniem jednego pokoju. – Na tym etapie oceny wciąż dziwi mnie, gdzie w tym momencie była reszta załogi. Poprawiała powtórzenia Dariuszowi czy ściany suchej jak wiór ekspozycji u TakiejMiłości?

„Złoto Kinabalu” zaczyna mnie dołować z każdym kolejnym zdaniem. Pozytywnie. Nie jest źle napisane. Wręcz przeciwnie. Po prostu ja też chcę Chanel i Diora! – A może by tak jakieś kilka cytatów dla potwierdzenia tezy?
BTW., teraz do innych czytelników niezwiązanych z tematem bądź związanych z nim mniej lub więcej – czytając ocenki, większość uwag potraficie przyporządkować, potwierdzić, skomentować, wywnioskować właśnie z cytatów, prawda? No właśnie. A w komentowanej tu ocenie takowych zwyczajnie... nie ma. Skąd więc ktokolwiek (łącznie z samą autorką) ma wiedzieć, czy oceniająca ma rację, a wodna_lilia naprawdę popełniła gdzieś gafę lub – wręcz przeciwnie – mega fajnie pisze, skoro w żaden sposób nikt nie promuje jej twórczości jakimiś ciekawszymi fragmentami? Na jakiej zasadzie opko się chwali lub neguje? Jest dobrze napisane, bo jest, bo dołuje, więc fajnie, że jest, ja też lubię drogie perfumy... I tyle.

Dostrzegłam: „choć słowo „bieda” w jego przypadku brzmiało bądź co bądź śmiesznie”. W tym przypadku „bądź co bądź” to wtrącenie i wymaga oddzielenia przecinkami z obydwóch stron. – Pomijam niepoprawny sposób cytowania w cytacie, ale nie mogę przejść obojętnie obok tego, że jedyna konkretna porada dotycząca interpunkcji jest... zbędna, bo PWN wyraźnie określa, że fraza bądź co bądź, owszem, może być traktowana jako wtrącenie, ale wcale nie musi. 

Kolejny akapit i uśmiecham się, a nawet śmieję w głos, bo z facetem, z którym mam syna, też dobraliśmy się jedynie pod względem kubków smakowych i upodobań seksualnych. – Aż trudno uwierzyć, że ktoś mógł napisać tak NIEPRZYDATNĄ ocenę. Dawno nie widziałam takiego zaawansowanego attentionwhoryzmu:

Kto w realnym świecie myje ręce przed jedzeniem, gdy nie ma ich ubrudzonych na przykład od węgla, smaru, błota? Chyba tylko arystokraci – do takiego wniosku dochodzę na podstawię obserwacji. W swoim życiu znałam jednego mężczyznę, który tak czynił. 
Bo aż akapit ocenki temu.
Większość pracy to tylko paplanina o samej sobie. Ja, ja, ja. Klaryso! Oceniający uprawia działalność doradczą, nie jest felietonistą.

Swoją drogą, związki, gdzie partnerów dzieli przepaść, choćby taka materialna, są niezwykle ciekawe. Gdzieś jednak spotkałam się z powiedzeniem, że przyjaźń istnieje tylko między ludźmi o jednakowych, bądź zbliżonych, dochodach. – Niebywałe. A to powinno nas obchodzić, bo...?
Kontynuacja cytatu:
Zaś bohater jednego z opowiadań, które czytałam, wspominał bardzo często, że miłość trwa krótko, najdłużej trzy lata, ale świat nie znosi pustki, dlatego w miejsce miłości zawsze wciska albo przyjaźń, albo nienawiść.
Z moich wniosków wynika, że na przyjaźń Will i Céline mają marne, prawie żadne szanse. – Czy ty, oceniająco, sobie zdajesz sprawę z tego, że właśnie w całym tym fragmencie napisałaś, że na podstawie jakiegoś tam kiedyś przeczytanego opowiadania i z jakiegoś zasłyszanego powiedzenia wnioskujesz o losach bohaterów ocenianego materiału? To brzmi co najmniej tak, jakbyś napisała: mam w dupce twoje opko, dlatego wyciągnę wnioski skądinąd, ale nie gniewaj się, buziaczki! :*

W tym momencie przerwałam czytanie, bo sen mnie naszedł – ale wiesz, że nie musisz o tym pisać, bo w publikacji ciągłej i tak nie będzie widać twoich przerw...?

Dzień później, zaraz po powrocie ze specyficznego Sylwestra [małą literą – klik], przysiadłam do laptopa, by poczytać dalej „Kinabalu” i przy okazji też dokończyć ocenę. – Szczerze żałuję, że ta ocena została jednak skończona. I opublikowana. Bo prawda jest taka, że jedyne, do czego się ona nadaje, to by się nią podetrzeć (przepraszam za mocne słowa, no ale... widzicie to, nie zmyślam i nie przesadzam). Zero jakiejkolwiek merytoryki, wniosków i w końcu porad, co by mogło pójść lepiej i jak do tego dążyć, poza tym, by nie wstawiać angielskich słówek do polskiego tekstu. Toż to rada rodem z Onetu ocenialni 2006-2010. Klarysa natomiast pisze tak, jakby nagle przebudziła się z zimowego snu i dopiero co odkryła ten ocenkowy półświatek. Witamy w 2019!

Wspólne śniadania i stałość poranków kojarzą mi się z typową Grażyną, co ma męża Zbyszka. – Okej, chwila, ale teraz poważnie. Przecież wszyscy wiedzą, że Grażyna to żona Janusza. 

Jeśli ktoś ciągle to czyta, to niech wie, że właśnie popadam w depresję, bo autorka zabrała bohaterkę na ekskluzywne zakupy. – Tak się składa, że tę ocenkę przeczytałam ja, ale jednak tego żałuję, dlatego już kończę.
Mam tylko jedną radę – weźcie, admini Twojej-Odskoczni, zdejmijcie ją, zapiszcie w szablonowych, przeredagujcie, dodajcie trochę wniosków, porad, wywalcie ten wołający o pomstę attentionwhoryzm Klarysy i dopiero wrzućcie całość na bloga. Wtedy może tylko niewielki odsetek waszych czytelników zdąży dostrzeć tę bzdurę, reszta będzie żyć w błogiej nieświadomości.

Czytam, czytam, czytam i... i właściwie nagle sobie przypomniałam, że powinnam była komentować przeczytany tekst, najlepiej po akapicie, ale treść mnie pochłonęła – ano tak oceniającą ta treść pochłonęła, że stale tylko nawiązuje do swojego życia, a nie do tekstu właściwego. Seems legit.
I jeszcze pod sam koniec pracy przypomniała sobie, by – o zgrozo – materiał autorki jednak komentować, na dodatek po akapicie. Ale przecież nikt nie kazał jej publikować pracy w takim stanie – mogła coś dopisać, edytować, przeredagować, gdy skończyła już czytać... Ale po co? No po co dawać autorce wartościową ocenę? Bo się zgłosiła? Pfff!

Chłopaki nie płaczą, 2000

Było kilka błędów i nie mówię tu tylko o dialogach. Te w dialogach są jakby mniej ważne, bo często ich nawet nie zauważałam. – Ocena tekstów literackich? Robisz to źle.

Polecam i uprzedzam, Czytelniku, że możesz mieć inne zdanie o bohaterach. – Dzięki za pozwolenie, Klar. Bo przecież to, co napisałaś, nie jest ani trochę typowe dla każdego odbiorcy – różny odbiór według własnych odczuć wynikających z różnych doświadczeń i tak dalej... Nie? Trochę logiczne.

Wiecie wszyscy, co jest jednak najgorsze?
Że sam blog nie zapowiada takiego raka. Po Recenzowisku na początku od razu było widać, że trafiło się na bloga-prowokację – błędy na podstronach, brak estetyki i tak dalej. Tu natomiast wszystko wygląda całkiem obiecująco i sensownie. Można przeczytać nawet o tym, o czym sama napisałam powyżej – czego oczekuje oceniany autor:

Autor często chce się dowiedzieć[,] co inni myślą o jego opowiadaniu. Zadaje sobie pytania: Gdzie popełnia błędy i jak liczne one są? (...) Autorzy Wattpada i Bloggera, wszyscy, bez wyjątku, łakną komentarzy, pochlebstw, konstruktywnej krytyki. A my możemy im to dać. 
Pewnie, że możecie. Każdy może, nie ma jednej świętej prawdy objawionej o ocenkowaniu. Często liczy się po prostu bycie fair wobec autora i zwykła dyskusja o jego materiale, nie trzeba do tego papierków, wystarczy trochę głowy i serducha. A jednak nawet to proste założenie [w którym pomija się znajomość tak podstawowej zasady jak budowa dialogu], nie dla wszystkich jest aż tak... proste. Klarysa w najmniejszym stopniu nie spełniła wyznaczonych na podstronie Twojej-Odskoczni założeń, a więc brzydko wszystkich okłamała. Przez całą ocenkę miałam wrażenie, że wprawdzie odskoczyłam na chwilę od swojego życia do... czyjegoś innego, ale nie byli to wcale bohaterowie opowiadania, a sama Klarysa, której nikt o wywody o sobie nawet nie prosił. To, co oddała w ręce autorki ocenianego tekstu i innym czytelnikom, to tylko kolejny popis ze swojego życia osobistego – praktycznie nic więcej. I to odpłatnie, bo strona zarabia, a odnośnik do oceny to tak naprawdę chamski link do adf.ly. Jak dla mnie na razie wygląda to na bardzo słaby sposób żerowania na naiwnych, którzy liczą na wartościową, wartą zachodu ocenkę. A dostają... no cóż. Cytaty mówią za siebie. 


PS Teraz możemy z Klarysą pogadać o pedałach obnoszących się ze swoją orientacją na paradach równości i czarnuchach ginących w filmach jako pierwsi. Na pewno nikogo to nie urazi, bo przecież Klarysa tak mówi, to tak musi być.


UPDATE 29.04.2019 – Zauważyłam, że ocenka na blogu zniknęła, jak i chyba cały projekt ocenialni, bo zniknęły też wszystkie zakładki odnośnie do ocen. No cóż.
¯\_(ツ)_/¯
A kto ómarł, ten nie rzyje. 

lutego 27, 2019

007. Jedenaście powodów – dlaczego nie lubię Instagrama?

007. Jedenaście powodów – dlaczego nie lubię Instagrama?
nie, nie wstydzę się. po prostu nie lubię zdjęć

Biorąc pod uwagę, że o tej apce dochodziły mnie słuchy regularnie od kilku lat, a założyłam konto ledwo rok temu, znów okazuję się opóźnioną w rozwoju konserwą. Mało tego, konto na Instagramie założyłam na potrzeby zawodowe, pisząc do gazety na temat korelacji: Iphone a statystyczny nastolatek. Chciałam zrobić kreatywne zdjęcie do artykułu, a wejście na Insta wymagało konta – czego więc się nie robi dla większego dobra...

Jakie wnioski mogę wyciągnąć już po rocznym teście?
Bardzo proszę, niczym Taco Hemingway: 

01. OJEJ, TU SĄ TYLKO ZDJĘCIA! 
Z uśmiechem przypomina mi się moje pierwsze spotkanie z Instagramem. Jakież było moje zdziwienie, że… tam nie ma nic więcej. Zupełnie zapomniałam, że nie jestem na Fejsie. Oczekiwałam newsów, cudów na kiju – skoro wszyscy już Insta mieli, siedzieli i scrollowali – a tu tylko… zdjęcia. Dla mnie? Nuda, mimo że bardzo lubię fotografię. Przez cały rok nie potrafiłam jednak przerzucić tego zainteresowania na aplikację i dzielić się z innymi swoimi dokonaniami. Zupełnie mi to nie wychodzi, przez co o wrzuceniu jakiejś fotki pamiętam raz na kilka miesięcy. 


02. TE ZDJĘCIA SĄ O NICZYM… 
Zdjęcia ładnych pań, siłki, dzieci, ślubów, wakacji, zwierząt, żarcia i książek. Z wszystkich tych pozycji za ciekawe uznaję tylko wakacje i zwierzęta, reszta mnie nie porywa. Nawet strony recenzenckie, wrzucające w kreatywny sposób fotografie aranżacji z okładkami bestsellerów nie robią na mnie wrażenia, bo przecież nie sprawią, że pobiegnę czytać książkę. Mogłabym przeczytać recenzję, ale książki, której nie znam i której na dziewięćdziesiąt procent nie przeczytam, bo nie znajdę na to czasu… Nie, zupełnie mnie to nie kręci. 

[Rozumiem jednak, dlaczego recenzenci mają Instagram, takowy ma też WS, który, o zgrozo, czasem zdarza mi się aktualizować. Zasięg jest ważny, tylko... czy Instagram sprawi, że na WS pojawi się więcej zgłoszeń...? Nie do końca jestem przekonana]. 

Zdjęcia mnie inspirują, lubię obserwować świat. Ale świat, którego nie znam lub który jest dla mnie rzadki, nietypowy, zachęci do działania, doświadczania, porwie w coś nowego. Zdjęcie kawy czy nowej książki Mroza wcale tego nie zrobi.


03. ODDAJCIE MI MÓJ CZAS!
Można scrollować i scrollować do woli, to nigdy się nie kończy. Demotywatory czy Kwejk miały ograniczenia wyświetlania na stronach i w końcu po kilkunastej, patrząc na cyferki, łatwo mówiło się dość. Tutaj o to trudniej – trzeba patrzeć na zegarek. 


04. ŚMIERDZĘ LENISTWEM 
Czasem potrafię sama siebie zaskoczyć i cyknąć gdzieś naprawdę niezłą fotkę, którą warto byłoby pokazać światu, ale… zwyczajnie nie chce mi się jej uploadować i dobierać efektów. To jest coś, czego nie przeskoczę. Jak na razie od prawie roku użytkowania na moim profilu znajduje się 30 zdjęć, z czego większa część to fotki z wakacji, mój kot, gdy śpi, i paznokcie. 


05. NIE UMIEM W CHWILÓWKI 
Nie wiem dlaczego, na Insta trafiają też w moim przypadku zdjęcia, z których nie jestem zadowolona, ot, właśnie takie telefoniczne carpe diem. One są dobre dziś, teraz i za pięć minut, ale po miesiącu, patrząc na fotkę wzrokiem obiektywnym, nie widzę w niej już tego czegoś, co mogłoby być interesujące czy zabawne dla przypadkowego obserwatora. Wiadomo, mnie zawsze zostaną wspomnienia, dlatego lubię zdjęcia wywoływać, ale to nie powód, by słaba fotka mojego autorstwa wisiała w sieci i straszyła publikę. Z Instagrama w moim przypadku część zdjęć po prostu zniknęła, bo przestały być dla mnie atrakcyjne inaczej niż sentymentalnie. 

Przez te właśnie chwilówki Instagram kojarzy mi się trochę z McDonaldem. 


A przez to zmierzam do punktu kolejnego… 


06. NIE UMIEM W TELEFON 
Nie po to wydawałam prawie trzy kafelki na aparat, żeby robić zdjęcia telefonem. Kiedy wybieram się w miejsce, które podejrzewam o wartościowe kadry, mam ze sobą aparat. Nie mam Iphone’a, aby mój telefon cykał dobre fotki – Huawei jest wyposażony pod tym względem dość biednie. Przez to i biedny jest mój Instagram. 

Ktoś powie: no okej, ale aparat za 3k ma bluetootha i WI-FI, możesz przesłać fotki na telefon, a z telefonu na Insta… Nie, nie, to tak nie działa. Zdjęcia przeważnie cykam w RAW-ach i aby nadawały się do czegokolwiek, wymagają przed publikacją kontaktu z Photoshopem. Filtry w Instagramie i dodatkowe możliwości jak ustawianie kontrastu czy rozmazywanie tła to naprawdę kropla w morzu, która jest mi potrzebna przy obróbce.

Ktoś powie: no dobra, to wrzuć zdjęcie później, po obróbce, gdy już będzie maksymalnie wymuskane. A ja odpowiem: przejdź się ze mną raz jeszcze do punktu trzeciego. Tego o lenistwie. 


07. NIE MAM COTTON BALLSÓW ROZRZUCONYCH PO DOMU 
Piję mnóstwo kawy, ale zwykle w tym samym WS-owym kubku. Ile razy mogę też cykać alkohol na tle fototapety w biurze? Bardzo ciężko również u mnie o białą przestrzeń, na której tle ostatnio całkiem dużo dzieje się na Instagramie. Dodatkowo jestem bałaganiarą, więc żeby zrobić godną fotkę w pokoju, powinnam najpierw go posprzątać. Nie potrafię też, mimo że próbowałam, stworzyć prywatnego Instagrama w jakimś sensownym układzie fotek – żaden spójny feed nie przyszedł mi do głowy przez cały boży rok. 


08. INSTAGRAM, TY KŁAMCZUSZKU…! 
Część moich znajomych nie wygląda na co dzień tak, jak prezentuje się w sieci. Po prostu. Mijam tych ludzi w sklepie na zakupach, na spacerze z psem czy gdziekolwiek indziej i… no nie. To jest dla mnie kosmos, kiedy widzę naszprycowaną fotkę i zastanawiam się, skąd znam twarz na niej... A chyba nie o to chodzi, prawda? Kogo chcecie oszukać? 
Rozumiem stylizacje i rozumiem formy estetyczne fotografii – ustawienia kolorystyki czy kadru – ale zauważyłam, że całkiem spore grono dziewczyn na Instagramie zwyczajnie się oszpeca i przestaje wyglądać naturalnie. 
I ładnie. 

I jakkolwiek pozytywnie. 

za MAŁO filtra, mówię ci! cyknij mi jeszcze tak, pa, jak się wygnę... I daj filtra jeszcze na łydkę. Tego różowego.

09. WALCZĘ Z DEPRECHĄ 
Z drugiej strony te ładne panie, które wyglądają na co dzień bardzo ładnie bez jakiegokolwiek filtra, potrafią wprawić mnie w kompleksy. Może to śmieszne, bo mówi się, że rude nie mają duszy, ale… no cóż, ja takową posiadam, i to to dość wrażliwą. Zdjęcia ładnych sylwetek wprawiają mnie w dyskomfort, zakłopotanie i odbierają poczucie własnej wartości. Nie czuję wtedy, że muszę sama w końcu zapisać się na siłkę. Czuję raczej coś na wzór garści żalu do samej siebie, że już/jeszcze tak nie wyglądam, i gro zazdrości (tej akurat dla rudych podobno dość charakterystycznej, zołzowatej, ot co!). 
W ramach walki z istagracją powtarzam sobie często, że rzeczywistość nie posiada przecież żadnego filtra. 


10. MOJE ŻYCIE NIE MA SENZU
Dłużej scrollując Instagrama, szczególnie na początku, gdy już go założyłam, zauważyłam, że nie wpływa on na mnie pozytywnie nie tylko przez zazdrość w stosunku do ładniejszych, szczuplejszych czy bardziej wysportowanych. To zawsze idzie gdzieś dalej – były momenty, w których zastanawiałam się, skąd niektórzy biorą te wszystkie rzeczy, które wiszą im na zdjęciach. Okej, branża turystyczna żyje własnym życiem, Malediwy są cudowne, Tajlandia również. Nie mówię tutaj o zazdrości do wczasów, na które oszczędzał ktoś całe życie; bardziej chodzi mi o te wszystkie produkty – dodatki w postaci biżuterii, markowych ubrań, w tym butów, torebek, kosmetyków, produktów spożywczych za miliony cebuli (co to jest, kurde, ten #fostelin?). Przez to przyłapałam się na paskudnej powierzchowności. 
Where's the sense in that?! 

Człowiek zwyczajnie przestał doceniać to, co posiada. Patrzeć dalej niż na własny ogródek. To okropnie upierdliwe. Na pewno przecież są gdzieś tam ludzie, którzy daliby się pochlastać za kilka okazji, które miałam w życiu i sytuacje, które mogłabym opowiedzieć. Dlaczego w ogóle o tym zapomniałam? 


11. JESTEM TU ZA DARMO
Czego by ktoś mi nie napisał i jakim argumentem mnie nie zarzucił, nie potrafię docenić Instagrama. Tak po prostu. Rozumiem, że na potrzeby promocji wrzuca się tam zdjęcia, bo feedback jest dość spory. To akcja-reakcja; coś nam wpadnie w oko, znów my wpadniemy w oko komuś. Ale Instargam daje bardzo dużo możliwości, których nawet jako osoba publiczna nie potrafiłabym wykorzystać, rozreklamować swojego produktu czy samej siebie. Przez cały rok nie dodałam ani jednej relacji i do tej pory nie jestem pewna, na jakiej zasadzie one działają. 
Na dodatek tam, gdzie możliwości i wysyp ludu, tam są dobre i słabe targety. Okej, w moim odczuciu głównie słabe. Są dobre zdjęcia, które przedstawiają jakieś założenie, ale częściej jednak fotki niczego. Jak na Wattpadzie – wszystko idzie w masówkę. Ludzie potrafią wrzucić wszystko, kupić followersów, promować życie, którego nie mają, twarzami, które tak nie wyglądają. Instagratorka wydaje hajs na nagrodę w konkursie – liczy na zasięgi. Followers lajkuje jej fotkę – liczy na nagrodę. Co w tym złego? Niby nic, ale nie chcę mieć z tym zbyt wiele wspólnego. Nie bawi mnie to i nie porywa. 

Może to dlatego, że na co dzień pracuję w branży, w której funkcjonuje zasada coś za coś. Ty mi kasę, ja ci wczasy – prosta sprawa. Chciałabym, by moje życie poza biurem nie toczyło się w ten sposób i nie kręciło się już wokół tej zasady. 

Moja obecność w sieci jest za darmo. 

lutego 26, 2019

006. Już jestem!

006. Już jestem!


świat stanął na głowie; pani nawet kontakt w ścianie odwrotnie zamontowała...

Zdaję sobie sprawę z tego, że długo mnie tu nie było. Często wracałam myślą do tego bloga, jednak dorosłe życie… ssie. Tak po prostu. Świat stanął mi na głowie. 
W pracy – ogień. Miały być luzy poza sezonem, a tu zlot klientów, fanów destynacji wszelakich, sprzedaję więc co tylko mam w ofercie, od wczasów w Tajlandii po objazdówki po Czechach. W międzyczasie piszę, a przez natłok wszystkiego po trochu...

PRZEGAPIŁAM DZIEŃ KOTA

Nie wiem, jak mogło mi się to przytrafić; Ruda byłaby niepocieszona, gdyby ogarnęła, że miała jakiekolwiek święto. W ramach prezentu umówiłam ją na marcową… sterylizację. Kto by się nie ucieszył? No kto?

Przegapiłam też Dzień Języka Ojczystego. Wprawdzie nie wiem, jak mogłabym go celebrować, ale może warto byłoby, skoro poniekąd wiąże się to z moimi zainteresowaniami? Oczywiście, przegapiłam, bo pewnie coś pisałam. 
Nawet wiem co.

Nareszcie udało mi się skończyć bloga z ficzkami o Larze Croft, którego pierwszy post powstał jeszcze w 2006 roku na Onecie. Od 2012 opko wisiało sobie na Blogspocie, ale jako paskudny potworek, który w ramach prezentu urodzinowego na dziesięciolecie doczekał się jedynki na Mackalni. Dzięki niej stwierdziłam, że to, co śmiechowe było dla mnie i innych autorów/czytelników z forum tombrajderowego, wcale nie jest zabawne dla innych – potworek okazał się nieczytelnym gniotem, którego ratowałam przez kolejne trzy lata. Dziś w niczym nie przypomina pierwowzoru i wiem, że już lepiej na pewno nie będzie – nie mam zamiaru wracać już do tego materiału. Cudownie jest jednak widzieć pod taką produkcją szyld: ZAKOŃCZONE. Po prostu poezja, genialne uczucie.

Pisałam też ocenki. Jeszcze jedna i wyzwanie zostanie ukończone, chociaż do końca marca na WS pojawi się więcej mojego materiału. Napisałam też artykuł, kolejne tworzą się w głowie i pracuję jeszcze nad researchem, co by nie było, że jakieś moje rady wiszą w sieci bez pokrycia.

Byłam w Warszawie. Drugi raz w życiu.
Przelotem, na koncercie szanty; aż na dwa dni i znów niczego nie zobaczyłam, prócz Lewiatana pod blokiem i Gniazda Piratów. Nawet Pałac Kultury i Nauki by mi umknął, bo rano smog, potem mgła, ale ostatecznie zdążyłam go dojrzeć nocą i cyknąć mu telefonem fotkę w biegu na tramwaj. Jakość zastrasza.
Alex pokazała mi Twitcha i streamy polskich heroesowców. Połowę dnia spędziłyśmy, podglądając starcie Gluhammera z Tuttkiem o... brodę. Ta dziewucha naprawdę ma na mnie zły wpływ – co mi pokaże, to łykam jak karp pączki. 
Wstyd, Skoia, Wstyd! 

Wolny czas, którego było w tym miesiącu dość niewiele, właśnie przez Alex pożytkowałam na naukę gry w Heroes 3 na mapach turniejowych Jebus Cross. Okazało się, że moje doświadczenie z tą grą przez ostatnie osiem lat nijak ma się do zasad obowiązujących na turniejach, więc czuję się, jakbym poznawała heroski na nowo. Jeżeli jednak ktoś chciałby ze mną pograć, nawet nie na Jebusach, tylko tak normalnie po ludzku rushując kapitol, znajdzie mnie na serwerze pod wiadomym loginem. Tak, jestem noobem, więc masz szansę wygrać.

Co jeszcze u mnie? 
Co przegapiłam?

Promocyjną Skelitę z Monster High w wersji pudełkowej za 60 zł (normalnie idą po +/- 200!) i promocję na Shadow of the Tomb Raider na Steamie. Przegapiłam też pewnie masę innych rzeczy, o których nie mam pojęcia. Na szczęście.

To, czego nie mam zamiaru przegapić, to promocja na słuchawki nauszne bezprzewodowe Sony WH-CH700N. Po nałogowym nawiedzaniu przez cały boży tydzień wszystkich sklepów z elektroniką w mieście i odsłuchiwaniu muzyki na naprawdę porażającej ilości sprzętu, ostateczny wybór padł właśnie na nie i to o tym mam zamiar napisać w jednym z następnych postów, więc szykujcie się na sążnistą recenzję. W międzyczasie sklejam też recenzję aparatu fotograficznego, z którego zaczęłam korzystać rok temu i mam o nim już całkiem sporo do powiedzenia. Jak i o tym, dlaczego staję się fanboyem (fangirlką?) Sonego. 
Ale żeby blog nie stał się tylko recenzownią, planuję również zagracić go galerią zdjęć oraz serią artykułów o kampanii społecznej, której przypadkowo stałam się współtwórcą (o tym tutaj: Spojrzeć głębiej). 

Ogólnie nadal chcę, by blog był mocno lifestyle’owy, dlatego nie zdziw się, że znajdziesz tutaj wszystko i nic jednocześnie. Być może taki luźny wyrywek z życia Skoi raz na jakiś czas wyda ci się całkiem ciekawy, a być może – wcale. Czuję jednak, że to miejsce w sieci jest mi czasami bardzo, bardzo potrzebne. 

Doktor Skoia radzi: 
Trzeba mieć się gdzie uzewnętrzniać, gdy wszystko wokół cię popędza i męczy. Układanie myśli i segregowanie ich na blogu wspomaga komfort psychiczny. 

Jak dobre wino. 
Albo spacer. 
Albo wino na spacerze. I ptaszki. 

Ptaszki są spoko.



stycznia 12, 2019

005. O przeszłości i przyszłości, tak ogólnie

005. O przeszłości i przyszłości, tak ogólnie


Wiem, że miałam opublikować post stricte noworoczny, zapewne przedstawiający wszystkie moje plany i pomysły na przyszłość, wszystkie wyzwania i postanowienia. Post ten jednak nie pojawił się z dwóch prostych przyczyn – po pierwsze, nie miałam czasu, by go przygotować; po drugie, gdzieś po drodze okazało się, że nie przygotowałam również żadnych postanowień. Musiałam więc wymyślić jakąś alternatywę, a gdy nic konkretnego nie przychodziło mi do głowy, stwierdziłam, że napiszę coś od siebie, tak po prostu. Wyleję strumień świadomości i zobaczę, co z tego wyjdzie. 

Otóż tak. Czasu nie mam praktycznie wcale, bo jak nie pracuję, to oceniam lub betuję, często-gęsto jedno i drugie robię naraz. Czas zabiera więc głównie wyzwanie na WS, które sobie rok temu wymyśliłam i, niestety, zabiera mi go coraz więcej. Kto kojarzy moją wesołą ocenkową twórczość na WS, powinien już domyślać się, o co chodzi. 
20 ocen od marca 2018 do marca 2019, czyli kolejnych urodzin WS – taką poprzeczkę sobie zawiesiłam i jak najbardziej nadal próbuję sprężyć tyłek, aby udało mi się ją przeskoczyć. Zostało 6 tekstów do ocenienia, a czas mam tylko do połowy marca. Łatwizna.

Ktoś powinien w tym momencie napisać coś w stylu: niepoważna. My tu o postanowieniach noworocznych, a ta o jakichś ocenkach blogasków…?
No tak. Problem w tym, że innych pomysłów na najbliższy czas... zwyczajnie nie mam. Czytać więcej nie muszę, pracować ciężej również, wyglądać lepiej nie odczuwam potrzeby, ewentualnie zawsze mogę – gdy tylko stopnieją śniegi – jeździć na rolkach nie dwa razy w tygodniu, a trzy, by wrócić do formy. Tyle.
Być może ktoś teraz powinien nazwać to szczęściem, ja nazwę to efektem moich zeszłorocznych działań. Wszystko tak sobie poukładałam, by niczego nie musieć teraz naprawiać.

W tym miejscu notka aż się prosi o jakąś statystykę, która w jakiś sposób pozwoliłaby mi podsumować zeszłoroczną aktywność. No jasne, czemu nie, bardzo proszę. Otóż w roku 2018:

☑ przeczytałam aż/tylko 21 książek, co dla mnie jest wynikiem bardzo przyjemnym i wystarczającym. Czytałam głównie high fantasy, by się inspirować, i kryminały, bo lubię;
☑ przeczytałam 17 opowiadań na potrzeby ocenialni (w większości, niestety, przeciętnych), a 6 aktywnych opowiadań blogowych czytałam dla siebie for fun;
☑ 4 opowiadania blogowe betowałam regularnie (część kontynuuję). Od 2018 roku sprawdzam również 2 niepublikowane w sieci, dość konkretne materiały;
☑  poprawiłam całe TR: Konfesja – praktycznie od nowa napisałam 10 rozdziałów, z których pierwszy raz od 2006 jestem naprawdę dumna;
☑ pomagałam przy 6 pracach dyplomowych. Po nich czuję się omnibusem chociażby z dziedziny skoków spadochronowych i zdrowego odżywiania dzieci (w sumie nawet szkoda, że nie kotów #sadface);
☑ sprzedałam 98 usług turystycznych, co daje około 350 zadowolonych klientów i ani jednej reklamacji (yay!); 
☑ wzięłam udział w szkoleniu z produktu turystycznego narciarskiego (bo totalnie nie znam się na turystyce narciarskiej. Chociaż... no dobra, już teraz jednak trochę się znam);
☑ wzięłam udział w warsztatach fotograficznych i zajęciach praktycznych w plenerze, ogarnęłam też kilka akcji do Photoshopa;
☑ napisałam 82 artykuły prasowe;
☑ pracowałam przy 20 nagraniach dla kędzierzyńskiej telewizji i w końcu odważyłam się powiedzieć parę słów do mikrofonu;
☑ odważyłam się również pokazać ludziom moją poezję, na czego potrzeby założyłam bloga;
☑ uczestniczyłam w imprezach turniejowych rekonstruktorów samurajów z XVI-wiecznej Japonii;
☑ wyjechałam na hardcore’owe tygodniowe (poniekąd nawet survivalowe) wakacje nad morzem bez noclegu, byłam też na Pyrkonie – raczej ostatni raz;
☒ wciąż popalam papierosy, jadam w McDonaldzie, w zawrotnym tempie pochłaniam Lays'y Strongi, myślę o kolejnych kolorowych tatuażach na lewym przedramieniu, oglądam za dużo Netflixa, za mało bawię się z kotem, nie potrafię zrezygnować z regularnych hybryd, nadal czuję się jak gimbus wyrwany z lat '90, słuchając Kalibra44, piszę bieżący przez rz oraz nadużywam w sumie i tak. 
☒ zbiedniałam, zamiast się wzbogacić. Rozpoczęłam rok 2018 z myślą, że absolutnie nie wezmę żadnego kredytu, jednak w październiku połasiłam się na aparat bezlusterkowy całkiem niezłej klasy i dysk SSD. Wydatki, wydatki, wydatki...
Pierwszy raz kupiłam też grę na Steamie, jak i pierwszy raz zainwestowałam w mikropłatności na rzecz gry. Najbardziej rozchwytywaną przeze mnie w 2018 roku grą był Warframe, któremu poświęciłam aż 360 godzin (nawet nie wiem kiedy…?). W tym samym roku kontynuowałam grę w Shakes & Fidget, stale rozwijając postać, oraz calutki rok namiętnie tapałam w TapTitans2, po drodze zarzynając LG i wymieniając go, dzięki boru, na huaweia – właściwie tylko po to, by móc dalej tapać. Dodatkowo wydałam już trochę złotych na lalki Monster High. No cóż.

Chcąc nie chcąc, rok 2019 zaczynam kolejnymi wydatkami. Z pomocą TŻ składam komputer (wczoraj przybyła do mnie płyta główna z procesorem), który w zamierzeniu ma udźwignąć najnowszego Tomb Raidera na maksymalnie podkręconych ustawieniach graficznych. Dodatkowo zamówiłam już tablet graficzny od Huiona (nie ma to jak stara dobra słowiańszczyzna!), by przekonać się do rysowania postaci swojego opka, produkując tym wenę do pisania go. Przy czym nadal przeklinam dzień, w którym nazwałam swoją pierwszą merysujkę swoim pseudonimem i za nic w świecie nie potrafię jej teraz tego imienia zmienić. Ot, Skoia będzie więc rysować Skoię. 
I to właściwie mógłby być mój plan noworoczny – nie odstawić nowych zabawek po kilku dniach od ich zakupu. Jest to szczególnie trudne, gdy żyje się dość… intensywnie.

Wiesz, właściwie to jest to, czego bym sobie życzyła również w bierzżącym roku. Żyć nadal intensywnie i pozytywnie emocjonująco. To mnie napędza i uspokaja jednocześnie. I żeby dalej ciągnąć wózeczek WS, nie tracić żadnych ludzi wokół siebie i cały czas robić swoje.
Róbmy swoje, bo nikt inny tego za nas nie zrobi.


Celowo przy tworzeniu notki pominęłam tę sporą ilość planów dotyczących pisania. Zrozumiałam w końcu, że nie muszą to być plany docelowo noworoczne. Nie skupiam się już, by realizować je na siłę, teraz-zaraz-natychmiast, w 2019 i najlepiej od stycznia. Takie na przykład Serce bohatera wisi sobie w sieci i nikomu nie przeszkadza, mogę je skończyć w tym roku, a mogę i w następnym, i nie musi to być nawet średniej klasy fantasy. Takie samo podejście mam, jeżeli chodzi o Konfesję, której brakuje zaledwie dwóch rozdziałów do końca. Dopóki nie poczuję weny (tudzież nie skończę grać w RoTR, które czekało na mnie pod choinką w tym roku), to pewnie nie ruszę tego tekstu i nawet nie będę się ścierać, by się do tego ruszania zmuszać.  
Kiedyś na pisaniu zależało mi bardziej, dziś nie mam już wielkich ambicji, skupiam się na tekstach, które mam ochotę kreować akurat dziś, w tym momencie – tak jak w tym momencie miałam ochotę napisać ten post. Doszłam do wniosku, że nie ma sensu inaczej, skoro takie podejście sprawia mi radość (teraz wyjdzie ze mnie ostra hipokrytka, bo za te same słowa wycofałam swoją subskrypcję z kanału Pawła Opydo, który aktualnie nie ma ochoty robić Złych Książek ¯\_(ツ)_/¯).

Na szczęście ocenki mam ochotę pisać cały czas i oby mi do marca nie przeszło. Mam też ochotę blogować, pisać wiersze i je poprawiać (szczególnie po ocenie na KKB, za którą bardzo dziękuję; poniekąd ona również zrobiła mi święta). 

Za cały poprzedni rok chciałabym tu, w internetach, gorąco podziękować przede wszystkim całej ekipie WS, w tym Forfeit, która trzyma wszystko w ryzach oraz Ayame, która wspiera ocenkownię całym serduchem. Również za jej pracę na Katalogowo bardzo dziękuję, bo jest to bardzo ważny element obecnej blogosfery i nie wyobrażam sobie, by mogło go zabraknąć.
Dziękuję Nazarethowi, ale tylko za to, co internetowe, literackie, blogowo-opowijsko-nasze, bo za wszystko inne wolę dziękować w realu. 
Elektrowni za naszą długą i intensywną, i bardzo satysfakcjonującą wędrówkę po ocenianych tekstach (przy czym naprawdę przepraszam za brak filmiku sylwestrowego). To, co robimy wspólnie i jak to za każdym razem wygląda na docsie jest... fenomenalne. (BTW., rozkurwić nie przejdzie, trzeba to upupić). Za to samo dziękuję Sygin, choć nasza przygoda aż tak długa nie jest.  
Wielkie podziękowania dla Alex, której w sumie nie muszę dziękować, bo zna mnie aż za dobrze i wie, jak silna jest nasza więź. Za wszystkie lata i wszystkie projekty, w tym analizy (kwik!), a szczególnie PROJEKT ZERO, który jest obecnie moim oczkiem w głowie i na który niestety wciąż brakuje mi czasu. Nie mogę się doczekać, aż trafi do publikacji.
Dzięki wielkie MariKim i Annie. za to, że miałam okazję je poznać, nawet poingerować trochę w ich teksty. Ale przede wszystkim za to, że uczą mnie cierpliwości i są żywym dowodem – gdy o tym zapominam – że, no cholera, da się. Że nie ma takiego lotu, którego nie da się opisać, a potem jeszcze poprawić go raz i drugi, by wyglądał, jak należy, i przekonywać się, o to w tym chodzi. O to, że pisanie jest jak ściganie horyzontu, gonienie króliczka, dążenie do celu bez celu, a nadal ma sens.
Dziękuję wszystkim dobrym duszom z Opowi, w tym również tym duszom, które już na Opowi nie siedzą lub odwiedzają je z sentymentu. Pewnie spotkamy się jeszcze gdzieś indziej.
Okropnego przepraszam, że tak wolno idzie mi z jego tekstem. Jest fantastyczny, to tylko ja daję ciała. 
Dziękuję Patrycji, że się do mnie odezwała po latach, że możemy odnowić kontakt. Mustelce dziękuję za nową szatę Konfesji i za wenę twórczą, którą budzą we mnie jej prace, gdy je przeglądam.

I dziękuję wszystkim, którzy mnie sieciowo otaczają, myślą o mnie pozytywnie i wspierają czasem dobrym słowem. Mam nadzieję, że i ja was też wspieram wystarczająco, a co złego, to nie ja. 
A jeżeli ja, to tak po ludzku przepraszam.

Zdrówka w nowym roku i do poczytania!

Copyright © 2016 Nasyć ego dobrą karmą , Blogger