lutego 27, 2019

007. Jedenaście powodów – dlaczego nie lubię Instagrama?

007. Jedenaście powodów – dlaczego nie lubię Instagrama?
nie, nie wstydzę się. po prostu nie lubię zdjęć

Biorąc pod uwagę, że o tej apce dochodziły mnie słuchy regularnie od kilku lat, a założyłam konto ledwo rok temu, znów okazuję się opóźnioną w rozwoju konserwą. Mało tego, konto na Instagramie założyłam na potrzeby zawodowe, pisząc do gazety na temat korelacji: Iphone a statystyczny nastolatek. Chciałam zrobić kreatywne zdjęcie do artykułu, a wejście na Insta wymagało konta – czego więc się nie robi dla większego dobra...

Jakie wnioski mogę wyciągnąć już po rocznym teście?
Bardzo proszę, niczym Taco Hemingway: 

01. OJEJ, TU SĄ TYLKO ZDJĘCIA! 
Z uśmiechem przypomina mi się moje pierwsze spotkanie z Instagramem. Jakież było moje zdziwienie, że… tam nie ma nic więcej. Zupełnie zapomniałam, że nie jestem na Fejsie. Oczekiwałam newsów, cudów na kiju – skoro wszyscy już Insta mieli, siedzieli i scrollowali – a tu tylko… zdjęcia. Dla mnie? Nuda, mimo że bardzo lubię fotografię. Przez cały rok nie potrafiłam jednak przerzucić tego zainteresowania na aplikację i dzielić się z innymi swoimi dokonaniami. Zupełnie mi to nie wychodzi, przez co o wrzuceniu jakiejś fotki pamiętam raz na kilka miesięcy. 


02. TE ZDJĘCIA SĄ O NICZYM… 
Zdjęcia ładnych pań, siłki, dzieci, ślubów, wakacji, zwierząt, żarcia i książek. Z wszystkich tych pozycji za ciekawe uznaję tylko wakacje i zwierzęta, reszta mnie nie porywa. Nawet strony recenzenckie, wrzucające w kreatywny sposób fotografie aranżacji z okładkami bestsellerów nie robią na mnie wrażenia, bo przecież nie sprawią, że pobiegnę czytać książkę. Mogłabym przeczytać recenzję, ale książki, której nie znam i której na dziewięćdziesiąt procent nie przeczytam, bo nie znajdę na to czasu… Nie, zupełnie mnie to nie kręci. 

[Rozumiem jednak, dlaczego recenzenci mają Instagram, takowy ma też WS, który, o zgrozo, czasem zdarza mi się aktualizować. Zasięg jest ważny, tylko... czy Instagram sprawi, że na WS pojawi się więcej zgłoszeń...? Nie do końca jestem przekonana]. 

Zdjęcia mnie inspirują, lubię obserwować świat. Ale świat, którego nie znam lub który jest dla mnie rzadki, nietypowy, zachęci do działania, doświadczania, porwie w coś nowego. Zdjęcie kawy czy nowej książki Mroza wcale tego nie zrobi.


03. ODDAJCIE MI MÓJ CZAS!
Można scrollować i scrollować do woli, to nigdy się nie kończy. Demotywatory czy Kwejk miały ograniczenia wyświetlania na stronach i w końcu po kilkunastej, patrząc na cyferki, łatwo mówiło się dość. Tutaj o to trudniej – trzeba patrzeć na zegarek. 


04. ŚMIERDZĘ LENISTWEM 
Czasem potrafię sama siebie zaskoczyć i cyknąć gdzieś naprawdę niezłą fotkę, którą warto byłoby pokazać światu, ale… zwyczajnie nie chce mi się jej uploadować i dobierać efektów. To jest coś, czego nie przeskoczę. Jak na razie od prawie roku użytkowania na moim profilu znajduje się 30 zdjęć, z czego większa część to fotki z wakacji, mój kot, gdy śpi, i paznokcie. 


05. NIE UMIEM W CHWILÓWKI 
Nie wiem dlaczego, na Insta trafiają też w moim przypadku zdjęcia, z których nie jestem zadowolona, ot, właśnie takie telefoniczne carpe diem. One są dobre dziś, teraz i za pięć minut, ale po miesiącu, patrząc na fotkę wzrokiem obiektywnym, nie widzę w niej już tego czegoś, co mogłoby być interesujące czy zabawne dla przypadkowego obserwatora. Wiadomo, mnie zawsze zostaną wspomnienia, dlatego lubię zdjęcia wywoływać, ale to nie powód, by słaba fotka mojego autorstwa wisiała w sieci i straszyła publikę. Z Instagrama w moim przypadku część zdjęć po prostu zniknęła, bo przestały być dla mnie atrakcyjne inaczej niż sentymentalnie. 

Przez te właśnie chwilówki Instagram kojarzy mi się trochę z McDonaldem. 


A przez to zmierzam do punktu kolejnego… 


06. NIE UMIEM W TELEFON 
Nie po to wydawałam prawie trzy kafelki na aparat, żeby robić zdjęcia telefonem. Kiedy wybieram się w miejsce, które podejrzewam o wartościowe kadry, mam ze sobą aparat. Nie mam Iphone’a, aby mój telefon cykał dobre fotki – Huawei jest wyposażony pod tym względem dość biednie. Przez to i biedny jest mój Instagram. 

Ktoś powie: no okej, ale aparat za 3k ma bluetootha i WI-FI, możesz przesłać fotki na telefon, a z telefonu na Insta… Nie, nie, to tak nie działa. Zdjęcia przeważnie cykam w RAW-ach i aby nadawały się do czegokolwiek, wymagają przed publikacją kontaktu z Photoshopem. Filtry w Instagramie i dodatkowe możliwości jak ustawianie kontrastu czy rozmazywanie tła to naprawdę kropla w morzu, która jest mi potrzebna przy obróbce.

Ktoś powie: no dobra, to wrzuć zdjęcie później, po obróbce, gdy już będzie maksymalnie wymuskane. A ja odpowiem: przejdź się ze mną raz jeszcze do punktu trzeciego. Tego o lenistwie. 


07. NIE MAM COTTON BALLSÓW ROZRZUCONYCH PO DOMU 
Piję mnóstwo kawy, ale zwykle w tym samym WS-owym kubku. Ile razy mogę też cykać alkohol na tle fototapety w biurze? Bardzo ciężko również u mnie o białą przestrzeń, na której tle ostatnio całkiem dużo dzieje się na Instagramie. Dodatkowo jestem bałaganiarą, więc żeby zrobić godną fotkę w pokoju, powinnam najpierw go posprzątać. Nie potrafię też, mimo że próbowałam, stworzyć prywatnego Instagrama w jakimś sensownym układzie fotek – żaden spójny feed nie przyszedł mi do głowy przez cały boży rok. 


08. INSTAGRAM, TY KŁAMCZUSZKU…! 
Część moich znajomych nie wygląda na co dzień tak, jak prezentuje się w sieci. Po prostu. Mijam tych ludzi w sklepie na zakupach, na spacerze z psem czy gdziekolwiek indziej i… no nie. To jest dla mnie kosmos, kiedy widzę naszprycowaną fotkę i zastanawiam się, skąd znam twarz na niej... A chyba nie o to chodzi, prawda? Kogo chcecie oszukać? 
Rozumiem stylizacje i rozumiem formy estetyczne fotografii – ustawienia kolorystyki czy kadru – ale zauważyłam, że całkiem spore grono dziewczyn na Instagramie zwyczajnie się oszpeca i przestaje wyglądać naturalnie. 
I ładnie. 

I jakkolwiek pozytywnie. 

za MAŁO filtra, mówię ci! cyknij mi jeszcze tak, pa, jak się wygnę... I daj filtra jeszcze na łydkę. Tego różowego.

09. WALCZĘ Z DEPRECHĄ 
Z drugiej strony te ładne panie, które wyglądają na co dzień bardzo ładnie bez jakiegokolwiek filtra, potrafią wprawić mnie w kompleksy. Może to śmieszne, bo mówi się, że rude nie mają duszy, ale… no cóż, ja takową posiadam, i to to dość wrażliwą. Zdjęcia ładnych sylwetek wprawiają mnie w dyskomfort, zakłopotanie i odbierają poczucie własnej wartości. Nie czuję wtedy, że muszę sama w końcu zapisać się na siłkę. Czuję raczej coś na wzór garści żalu do samej siebie, że już/jeszcze tak nie wyglądam, i gro zazdrości (tej akurat dla rudych podobno dość charakterystycznej, zołzowatej, ot co!). 
W ramach walki z istagracją powtarzam sobie często, że rzeczywistość nie posiada przecież żadnego filtra. 


10. MOJE ŻYCIE NIE MA SENZU
Dłużej scrollując Instagrama, szczególnie na początku, gdy już go założyłam, zauważyłam, że nie wpływa on na mnie pozytywnie nie tylko przez zazdrość w stosunku do ładniejszych, szczuplejszych czy bardziej wysportowanych. To zawsze idzie gdzieś dalej – były momenty, w których zastanawiałam się, skąd niektórzy biorą te wszystkie rzeczy, które wiszą im na zdjęciach. Okej, branża turystyczna żyje własnym życiem, Malediwy są cudowne, Tajlandia również. Nie mówię tutaj o zazdrości do wczasów, na które oszczędzał ktoś całe życie; bardziej chodzi mi o te wszystkie produkty – dodatki w postaci biżuterii, markowych ubrań, w tym butów, torebek, kosmetyków, produktów spożywczych za miliony cebuli (co to jest, kurde, ten #fostelin?). Przez to przyłapałam się na paskudnej powierzchowności. 
Where's the sense in that?! 

Człowiek zwyczajnie przestał doceniać to, co posiada. Patrzeć dalej niż na własny ogródek. To okropnie upierdliwe. Na pewno przecież są gdzieś tam ludzie, którzy daliby się pochlastać za kilka okazji, które miałam w życiu i sytuacje, które mogłabym opowiedzieć. Dlaczego w ogóle o tym zapomniałam? 


11. JESTEM TU ZA DARMO
Czego by ktoś mi nie napisał i jakim argumentem mnie nie zarzucił, nie potrafię docenić Instagrama. Tak po prostu. Rozumiem, że na potrzeby promocji wrzuca się tam zdjęcia, bo feedback jest dość spory. To akcja-reakcja; coś nam wpadnie w oko, znów my wpadniemy w oko komuś. Ale Instargam daje bardzo dużo możliwości, których nawet jako osoba publiczna nie potrafiłabym wykorzystać, rozreklamować swojego produktu czy samej siebie. Przez cały rok nie dodałam ani jednej relacji i do tej pory nie jestem pewna, na jakiej zasadzie one działają. 
Na dodatek tam, gdzie możliwości i wysyp ludu, tam są dobre i słabe targety. Okej, w moim odczuciu głównie słabe. Są dobre zdjęcia, które przedstawiają jakieś założenie, ale częściej jednak fotki niczego. Jak na Wattpadzie – wszystko idzie w masówkę. Ludzie potrafią wrzucić wszystko, kupić followersów, promować życie, którego nie mają, twarzami, które tak nie wyglądają. Instagratorka wydaje hajs na nagrodę w konkursie – liczy na zasięgi. Followers lajkuje jej fotkę – liczy na nagrodę. Co w tym złego? Niby nic, ale nie chcę mieć z tym zbyt wiele wspólnego. Nie bawi mnie to i nie porywa. 

Może to dlatego, że na co dzień pracuję w branży, w której funkcjonuje zasada coś za coś. Ty mi kasę, ja ci wczasy – prosta sprawa. Chciałabym, by moje życie poza biurem nie toczyło się w ten sposób i nie kręciło się już wokół tej zasady. 

Moja obecność w sieci jest za darmo. 

lutego 26, 2019

006. Już jestem!

006. Już jestem!


świat stanął na głowie; pani nawet kontakt w ścianie odwrotnie zamontowała...

Zdaję sobie sprawę z tego, że długo mnie tu nie było. Często wracałam myślą do tego bloga, jednak dorosłe życie… ssie. Tak po prostu. Świat stanął mi na głowie. 
W pracy – ogień. Miały być luzy poza sezonem, a tu zlot klientów, fanów destynacji wszelakich, sprzedaję więc co tylko mam w ofercie, od wczasów w Tajlandii po objazdówki po Czechach. W międzyczasie piszę, a przez natłok wszystkiego po trochu...

PRZEGAPIŁAM DZIEŃ KOTA

Nie wiem, jak mogło mi się to przytrafić; Ruda byłaby niepocieszona, gdyby ogarnęła, że miała jakiekolwiek święto. W ramach prezentu umówiłam ją na marcową… sterylizację. Kto by się nie ucieszył? No kto?

Przegapiłam też Dzień Języka Ojczystego. Wprawdzie nie wiem, jak mogłabym go celebrować, ale może warto byłoby, skoro poniekąd wiąże się to z moimi zainteresowaniami? Oczywiście, przegapiłam, bo pewnie coś pisałam. 
Nawet wiem co.

Nareszcie udało mi się skończyć bloga z ficzkami o Larze Croft, którego pierwszy post powstał jeszcze w 2006 roku na Onecie. Od 2012 opko wisiało sobie na Blogspocie, ale jako paskudny potworek, który w ramach prezentu urodzinowego na dziesięciolecie doczekał się jedynki na Mackalni. Dzięki niej stwierdziłam, że to, co śmiechowe było dla mnie i innych autorów/czytelników z forum tombrajderowego, wcale nie jest zabawne dla innych – potworek okazał się nieczytelnym gniotem, którego ratowałam przez kolejne trzy lata. Dziś w niczym nie przypomina pierwowzoru i wiem, że już lepiej na pewno nie będzie – nie mam zamiaru wracać już do tego materiału. Cudownie jest jednak widzieć pod taką produkcją szyld: ZAKOŃCZONE. Po prostu poezja, genialne uczucie.

Pisałam też ocenki. Jeszcze jedna i wyzwanie zostanie ukończone, chociaż do końca marca na WS pojawi się więcej mojego materiału. Napisałam też artykuł, kolejne tworzą się w głowie i pracuję jeszcze nad researchem, co by nie było, że jakieś moje rady wiszą w sieci bez pokrycia.

Byłam w Warszawie. Drugi raz w życiu.
Przelotem, na koncercie szanty; aż na dwa dni i znów niczego nie zobaczyłam, prócz Lewiatana pod blokiem i Gniazda Piratów. Nawet Pałac Kultury i Nauki by mi umknął, bo rano smog, potem mgła, ale ostatecznie zdążyłam go dojrzeć nocą i cyknąć mu telefonem fotkę w biegu na tramwaj. Jakość zastrasza.
Alex pokazała mi Twitcha i streamy polskich heroesowców. Połowę dnia spędziłyśmy, podglądając starcie Gluhammera z Tuttkiem o... brodę. Ta dziewucha naprawdę ma na mnie zły wpływ – co mi pokaże, to łykam jak karp pączki. 
Wstyd, Skoia, Wstyd! 

Wolny czas, którego było w tym miesiącu dość niewiele, właśnie przez Alex pożytkowałam na naukę gry w Heroes 3 na mapach turniejowych Jebus Cross. Okazało się, że moje doświadczenie z tą grą przez ostatnie osiem lat nijak ma się do zasad obowiązujących na turniejach, więc czuję się, jakbym poznawała heroski na nowo. Jeżeli jednak ktoś chciałby ze mną pograć, nawet nie na Jebusach, tylko tak normalnie po ludzku rushując kapitol, znajdzie mnie na serwerze pod wiadomym loginem. Tak, jestem noobem, więc masz szansę wygrać.

Co jeszcze u mnie? 
Co przegapiłam?

Promocyjną Skelitę z Monster High w wersji pudełkowej za 60 zł (normalnie idą po +/- 200!) i promocję na Shadow of the Tomb Raider na Steamie. Przegapiłam też pewnie masę innych rzeczy, o których nie mam pojęcia. Na szczęście.

To, czego nie mam zamiaru przegapić, to promocja na słuchawki nauszne bezprzewodowe Sony WH-CH700N. Po nałogowym nawiedzaniu przez cały boży tydzień wszystkich sklepów z elektroniką w mieście i odsłuchiwaniu muzyki na naprawdę porażającej ilości sprzętu, ostateczny wybór padł właśnie na nie i to o tym mam zamiar napisać w jednym z następnych postów, więc szykujcie się na sążnistą recenzję. W międzyczasie sklejam też recenzję aparatu fotograficznego, z którego zaczęłam korzystać rok temu i mam o nim już całkiem sporo do powiedzenia. Jak i o tym, dlaczego staję się fanboyem (fangirlką?) Sonego. 
Ale żeby blog nie stał się tylko recenzownią, planuję również zagracić go galerią zdjęć oraz serią artykułów o kampanii społecznej, której przypadkowo stałam się współtwórcą (o tym tutaj: Spojrzeć głębiej). 

Ogólnie nadal chcę, by blog był mocno lifestyle’owy, dlatego nie zdziw się, że znajdziesz tutaj wszystko i nic jednocześnie. Być może taki luźny wyrywek z życia Skoi raz na jakiś czas wyda ci się całkiem ciekawy, a być może – wcale. Czuję jednak, że to miejsce w sieci jest mi czasami bardzo, bardzo potrzebne. 

Doktor Skoia radzi: 
Trzeba mieć się gdzie uzewnętrzniać, gdy wszystko wokół cię popędza i męczy. Układanie myśli i segregowanie ich na blogu wspomaga komfort psychiczny. 

Jak dobre wino. 
Albo spacer. 
Albo wino na spacerze. I ptaszki. 

Ptaszki są spoko.



stycznia 12, 2019

005. O przeszłości i przyszłości, tak ogólnie

005. O przeszłości i przyszłości, tak ogólnie


Wiem, że miałam opublikować post stricte noworoczny, zapewne przedstawiający wszystkie moje plany i pomysły na przyszłość, wszystkie wyzwania i postanowienia. Post ten jednak nie pojawił się z dwóch prostych przyczyn – po pierwsze, nie miałam czasu, by go przygotować; po drugie, gdzieś po drodze okazało się, że nie przygotowałam również żadnych postanowień. Musiałam więc wymyślić jakąś alternatywę, a gdy nic konkretnego nie przychodziło mi do głowy, stwierdziłam, że napiszę coś od siebie, tak po prostu. Wyleję strumień świadomości i zobaczę, co z tego wyjdzie. 

Otóż tak. Czasu nie mam praktycznie wcale, bo jak nie pracuję, to oceniam lub betuję, często-gęsto jedno i drugie robię naraz. Czas zabiera więc głównie wyzwanie na WS, które sobie rok temu wymyśliłam i, niestety, zabiera mi go coraz więcej. Kto kojarzy moją wesołą ocenkową twórczość na WS, powinien już domyślać się, o co chodzi. 
20 ocen od marca 2018 do marca 2019, czyli kolejnych urodzin WS – taką poprzeczkę sobie zawiesiłam i jak najbardziej nadal próbuję sprężyć tyłek, aby udało mi się ją przeskoczyć. Zostało 6 tekstów do ocenienia, a czas mam tylko do połowy marca. Łatwizna.

Ktoś powinien w tym momencie napisać coś w stylu: niepoważna. My tu o postanowieniach noworocznych, a ta o jakichś ocenkach blogasków…?
No tak. Problem w tym, że innych pomysłów na najbliższy czas... zwyczajnie nie mam. Czytać więcej nie muszę, pracować ciężej również, wyglądać lepiej nie odczuwam potrzeby, ewentualnie zawsze mogę – gdy tylko stopnieją śniegi – jeździć na rolkach nie dwa razy w tygodniu, a trzy, by wrócić do formy. Tyle.
Być może ktoś teraz powinien nazwać to szczęściem, ja nazwę to efektem moich zeszłorocznych działań. Wszystko tak sobie poukładałam, by niczego nie musieć teraz naprawiać.

W tym miejscu notka aż się prosi o jakąś statystykę, która w jakiś sposób pozwoliłaby mi podsumować zeszłoroczną aktywność. No jasne, czemu nie, bardzo proszę. Otóż w roku 2018:

☑ przeczytałam aż/tylko 21 książek, co dla mnie jest wynikiem bardzo przyjemnym i wystarczającym. Czytałam głównie high fantasy, by się inspirować, i kryminały, bo lubię;
☑ przeczytałam 17 opowiadań na potrzeby ocenialni (w większości, niestety, przeciętnych), a 6 aktywnych opowiadań blogowych czytałam dla siebie for fun;
☑ 4 opowiadania blogowe betowałam regularnie (część kontynuuję). Od 2018 roku sprawdzam również 2 niepublikowane w sieci, dość konkretne materiały;
☑  poprawiłam całe TR: Konfesja – praktycznie od nowa napisałam 10 rozdziałów, z których pierwszy raz od 2006 jestem naprawdę dumna;
☑ pomagałam przy 6 pracach dyplomowych. Po nich czuję się omnibusem chociażby z dziedziny skoków spadochronowych i zdrowego odżywiania dzieci (w sumie nawet szkoda, że nie kotów #sadface);
☑ sprzedałam 98 usług turystycznych, co daje około 350 zadowolonych klientów i ani jednej reklamacji (yay!); 
☑ wzięłam udział w szkoleniu z produktu turystycznego narciarskiego (bo totalnie nie znam się na turystyce narciarskiej. Chociaż... no dobra, już teraz jednak trochę się znam);
☑ wzięłam udział w warsztatach fotograficznych i zajęciach praktycznych w plenerze, ogarnęłam też kilka akcji do Photoshopa;
☑ napisałam 82 artykuły prasowe;
☑ pracowałam przy 20 nagraniach dla kędzierzyńskiej telewizji i w końcu odważyłam się powiedzieć parę słów do mikrofonu;
☑ odważyłam się również pokazać ludziom moją poezję, na czego potrzeby założyłam bloga;
☑ uczestniczyłam w imprezach turniejowych rekonstruktorów samurajów z XVI-wiecznej Japonii;
☑ wyjechałam na hardcore’owe tygodniowe (poniekąd nawet survivalowe) wakacje nad morzem bez noclegu, byłam też na Pyrkonie – raczej ostatni raz;
☒ wciąż popalam papierosy, jadam w McDonaldzie, w zawrotnym tempie pochłaniam Lays'y Strongi, myślę o kolejnych kolorowych tatuażach na lewym przedramieniu, oglądam za dużo Netflixa, za mało bawię się z kotem, nie potrafię zrezygnować z regularnych hybryd, nadal czuję się jak gimbus wyrwany z lat '90, słuchając Kalibra44, piszę bieżący przez rz oraz nadużywam w sumie i tak. 
☒ zbiedniałam, zamiast się wzbogacić. Rozpoczęłam rok 2018 z myślą, że absolutnie nie wezmę żadnego kredytu, jednak w październiku połasiłam się na aparat bezlusterkowy całkiem niezłej klasy i dysk SSD. Wydatki, wydatki, wydatki...
Pierwszy raz kupiłam też grę na Steamie, jak i pierwszy raz zainwestowałam w mikropłatności na rzecz gry. Najbardziej rozchwytywaną przeze mnie w 2018 roku grą był Warframe, któremu poświęciłam aż 360 godzin (nawet nie wiem kiedy…?). W tym samym roku kontynuowałam grę w Shakes & Fidget, stale rozwijając postać, oraz calutki rok namiętnie tapałam w TapTitans2, po drodze zarzynając LG i wymieniając go, dzięki boru, na huaweia – właściwie tylko po to, by móc dalej tapać. Dodatkowo wydałam już trochę złotych na lalki Monster High. No cóż.

Chcąc nie chcąc, rok 2019 zaczynam kolejnymi wydatkami. Z pomocą TŻ składam komputer (wczoraj przybyła do mnie płyta główna z procesorem), który w zamierzeniu ma udźwignąć najnowszego Tomb Raidera na maksymalnie podkręconych ustawieniach graficznych. Dodatkowo zamówiłam już tablet graficzny od Huiona (nie ma to jak stara dobra słowiańszczyzna!), by przekonać się do rysowania postaci swojego opka, produkując tym wenę do pisania go. Przy czym nadal przeklinam dzień, w którym nazwałam swoją pierwszą merysujkę swoim pseudonimem i za nic w świecie nie potrafię jej teraz tego imienia zmienić. Ot, Skoia będzie więc rysować Skoię. 
I to właściwie mógłby być mój plan noworoczny – nie odstawić nowych zabawek po kilku dniach od ich zakupu. Jest to szczególnie trudne, gdy żyje się dość… intensywnie.

Wiesz, właściwie to jest to, czego bym sobie życzyła również w bierzżącym roku. Żyć nadal intensywnie i pozytywnie emocjonująco. To mnie napędza i uspokaja jednocześnie. I żeby dalej ciągnąć wózeczek WS, nie tracić żadnych ludzi wokół siebie i cały czas robić swoje.
Róbmy swoje, bo nikt inny tego za nas nie zrobi.


Celowo przy tworzeniu notki pominęłam tę sporą ilość planów dotyczących pisania. Zrozumiałam w końcu, że nie muszą to być plany docelowo noworoczne. Nie skupiam się już, by realizować je na siłę, teraz-zaraz-natychmiast, w 2019 i najlepiej od stycznia. Takie na przykład Serce bohatera wisi sobie w sieci i nikomu nie przeszkadza, mogę je skończyć w tym roku, a mogę i w następnym, i nie musi to być nawet średniej klasy fantasy. Takie samo podejście mam, jeżeli chodzi o Konfesję, której brakuje zaledwie dwóch rozdziałów do końca. Dopóki nie poczuję weny (tudzież nie skończę grać w RoTR, które czekało na mnie pod choinką w tym roku), to pewnie nie ruszę tego tekstu i nawet nie będę się ścierać, by się do tego ruszania zmuszać.  
Kiedyś na pisaniu zależało mi bardziej, dziś nie mam już wielkich ambicji, skupiam się na tekstach, które mam ochotę kreować akurat dziś, w tym momencie – tak jak w tym momencie miałam ochotę napisać ten post. Doszłam do wniosku, że nie ma sensu inaczej, skoro takie podejście sprawia mi radość (teraz wyjdzie ze mnie ostra hipokrytka, bo za te same słowa wycofałam swoją subskrypcję z kanału Pawła Opydo, który aktualnie nie ma ochoty robić Złych Książek ¯\_(ツ)_/¯).

Na szczęście ocenki mam ochotę pisać cały czas i oby mi do marca nie przeszło. Mam też ochotę blogować, pisać wiersze i je poprawiać (szczególnie po ocenie na KKB, za którą bardzo dziękuję; poniekąd ona również zrobiła mi święta). 

Za cały poprzedni rok chciałabym tu, w internetach, gorąco podziękować przede wszystkim całej ekipie WS, w tym Forfeit, która trzyma wszystko w ryzach oraz Ayame, która wspiera ocenkownię całym serduchem. Również za jej pracę na Katalogowo bardzo dziękuję, bo jest to bardzo ważny element obecnej blogosfery i nie wyobrażam sobie, by mogło go zabraknąć.
Dziękuję Nazarethowi, ale tylko za to, co internetowe, literackie, blogowo-opowijsko-nasze, bo za wszystko inne wolę dziękować w realu. 
Elektrowni za naszą długą i intensywną, i bardzo satysfakcjonującą wędrówkę po ocenianych tekstach (przy czym naprawdę przepraszam za brak filmiku sylwestrowego). To, co robimy wspólnie i jak to za każdym razem wygląda na docsie jest... fenomenalne. (BTW., rozkurwić nie przejdzie, trzeba to upupić). Za to samo dziękuję Sygin, choć nasza przygoda aż tak długa nie jest.  
Wielkie podziękowania dla Alex, której w sumie nie muszę dziękować, bo zna mnie aż za dobrze i wie, jak silna jest nasza więź. Za wszystkie lata i wszystkie projekty, w tym analizy (kwik!), a szczególnie PROJEKT ZERO, który jest obecnie moim oczkiem w głowie i na który niestety wciąż brakuje mi czasu. Nie mogę się doczekać, aż trafi do publikacji.
Dzięki wielkie MariKim i Annie. za to, że miałam okazję je poznać, nawet poingerować trochę w ich teksty. Ale przede wszystkim za to, że uczą mnie cierpliwości i są żywym dowodem – gdy o tym zapominam – że, no cholera, da się. Że nie ma takiego lotu, którego nie da się opisać, a potem jeszcze poprawić go raz i drugi, by wyglądał, jak należy, i przekonywać się, o to w tym chodzi. O to, że pisanie jest jak ściganie horyzontu, gonienie króliczka, dążenie do celu bez celu, a nadal ma sens.
Dziękuję wszystkim dobrym duszom z Opowi, w tym również tym duszom, które już na Opowi nie siedzą lub odwiedzają je z sentymentu. Pewnie spotkamy się jeszcze gdzieś indziej.
Okropnego przepraszam, że tak wolno idzie mi z jego tekstem. Jest fantastyczny, to tylko ja daję ciała. 
Dziękuję Patrycji, że się do mnie odezwała po latach, że możemy odnowić kontakt. Mustelce dziękuję za nową szatę Konfesji i za wenę twórczą, którą budzą we mnie jej prace, gdy je przeglądam.

I dziękuję wszystkim, którzy mnie sieciowo otaczają, myślą o mnie pozytywnie i wspierają czasem dobrym słowem. Mam nadzieję, że i ja was też wspieram wystarczająco, a co złego, to nie ja. 
A jeżeli ja, to tak po ludzku przepraszam.

Zdrówka w nowym roku i do poczytania!

grudnia 19, 2018

004. Wesołych jakichkolwiek świąt!

004. Wesołych jakichkolwiek świąt!

Z roku na rok coraz częściej spotykam się z chrześcijańskimi roszczeniami na temat obchodzenia świąt. No bo jak to tak – skoro nie wierzysz w narodziny Syna Bożego, no to po co ci grudniowe święta? Maszeruj do pracy z uśmiechem na ustach.

Ano nie. Ale aby o tym dyskutować, trzeba zagłębić się w podstawy podstaw. 
Zacznijmy może od głównego założenia:


JEZUS NIE URODZIŁ SIĘ W GRUDNIU

To przede wszystkim. Pomijając, że nie każdy będzie uważał Jezusa za Syna Bożego, warto wiedzieć, że człowiek ten, o ile żył, na podstawie zapisów w Biblii nie przyszedł na świat w grudniu. Wzmianka z Ewangelii świętego Łukasza mówi o narodzinach Chrystusa za czasów Heroda Wielkiego, kiedy przeprowadzany był spis ludności zarządzony przez Kwiryniusza. Kwiryniusz był namiestnikiem rzymskiej prowincji Syrii oraz Judei.
Takie spisy wiązały się przede wszystkim z masowymi podróżami do swych miast, najczęściej chodziło w nich o ściąganie podatków lub pobór do wojska. Natomiast Rzymianie w grudniu obchodzili wielkie święto na cześć Boga Słońca, więc mało prawdopodobne, by w tym okresie ktoś zarządzał nawet i wielotygodniowe podróże. Dla przykładu, Józef z Maryją mieli przebyć z Nazaretu do Betlejem na osiołku ponad 150 kilometrów!

Biblia również podaje, że w czasie narodzin Chrystusa pasterze pilnowali swych owiec pod gołym niebem, dopóki boży zwiastuni nie poinformowali ich o wielkiej nowinie. W tamtych czasach owce pasło się na dworze od wiosny do listopada, nie później. Jeżeli w stajence, według niektórych kolęd, znajdowały się młode bydlątka, Jezus musiałby przyjść na świat wiosną.

A więc kiedy? Nie jesteśmy w stanie wskazać jednej konkretnej daty, natomiast teolodzy są w stanie w przybliżeniu ustalić miesiąc, w którym na świat przyszedł Jezus Chrystus. W takich ustaleniach posiłkują się datą narodzin Jana Chrzciciela, który był starszy od Jezusa o pół roku[1]. Ojciec Jana, Zachariasz, dowiedział się o ciąży Elżbiety na służbie liturgicznej w świątyni. Służbę tę pełnił w jedno ze świąt żydowskich, nie wiadomo jednak które. Żadne z nich nie wskazuje jednak, by Jezus narodził się pół roku po Janie i jednocześnie w grudniu. Dzień jego urodzin według tych wskazówek wypadałby w 1. lub 7. miesiąc żydowski, tj. marzec/kwiecień lub wrzesień/październik[2].

Skoro Jezus Chrystus nie narodził się w grudniu, to z jakiej paki chrześcijanie obchodzą wtedy jego narodzenie, a niektórzy nawet burzą się, że ateiści też mają dni wolne od pracy?



RĄBNIJMY TRADYCJI, MÓWILI. BĘDZIE FAJNIE, MÓWILI

Jak już pisałam, w grudniu Rzymianie obchodzili swoje święto, które wiązało się z przesileniem słonecznym. Był to tzw. Sol Invictus, czyli kult bóstwa Sol. W okresie 25 grudnia na niebie ludzie dostrzegali wzmożoną działalność Słońca i traktowano ją jako jego narodziny. Mało tego, już od połowy grudnia do połowy stycznia w Rzymie obchodzono hucznie Saturnalia, których w Cesarstwie Rzymskim, już tym chrześcijańskim, natychmiast zakazano. W Rzymie pierwszy dzień nowego roku nazywano kalendami, śpiewano wtedy pieśni na cześć Słońca przez cały miesiąc i to właśnie z tej nazwy powstały polskie kolędy. W czasie Saturnaliów Rzymianie odwiedzali się, obdarowywali prezentami, radośnie się bawili i mieli dni wolne od pracy. Brzmi znajomo?
Saturnalia wraz z kultem bóstwa Sol pod koniec IV wieku n.e. Kościół zastąpił Bożym Narodzeniem.  Dlaczego? Ano dlatego, by udobruchać lud i przejąć go na swoją stronę. Łatwiej jest powiedzieć ludziom: ej, dzisiaj też macie wolne, ale zamiast swojego czegoś tam obchodzicie od teraz nasze coś tam (tak naprawdę było to dużo bardziej subtelne i trwało całe pokolenia, ale z perspektywy wieków mój cytat wydaje się przynajmniej zabawny) niż zaproponować inną datę, wprowadzić nową tradycję. Łatwiej przez dłuższy okres asymilować niektóre wierzenia i podania niż stworzyć coś nowego od podstaw i dopiero przekonywać do tego ludzi. Nikt nie przepada za zmianami, szczególnie drastycznymi. Ludziom niższych klas w tamtych czasach tak naprawdę zwisało i powiewało, o co chodzi, kto kogo wyznaje – liczyła się zabawa sama w sobie, tańce na ulicy i kolacje rodzinne. Kiedy Kaligula chciał ograniczyć święta do pięciu dni, doszło do poważnych rozruchów[3]. A tak poza tym, przecież Kościół ubóstwia symbolikę, więc to przesilenie, wydawałoby się, spadło mu z nieba. 


WSZYSTKIE ZNAKI NASZE SĄ

Nie tylko tradycje rzymskie zostały wchłonięte do tradycji chrześcijańskich. Również tradycje pierwotne uznawane za nasze, słowiańskie, w tym pogańskie, mają swoje odniesienie w świętach, które dziś obchodzimy. W czasie przesilenia, w grudniu, Słowianie świętowali dwutygodniowe Szczodre Gody. Im też towarzyszyły spotkania rodzinne, prezenty i pieśni.

Choinka również jest tradycją stricte pogańską – nie jest to żadne rajskie drzewko z Edenu ani iglak ze stajenki Jezusowej. Żywe drzewko w domku sugerowało triumf życia nad śmiercią i także wiązało się z obchodzeniem przesilenia słonecznego ku czci Saturna, boga rolnictwa.
Inny przykład? W mitologii nordyckiej kojarzono choinkę z drzewem Odyna, Yggdrasil, które łączyło niebo i ziemię. Dopiero legenda o św. Bonifacym nawracającym pogańskie rody germańskie wprowadziła Choinkę do tradycji chrześcijańskich. Legenda ta mówi, że Bonifacy ściął pogański dąb, który, spadłszy, utrącił inne drzewa dookoła, a ostała się tylko… mała jodełka. Dość wymowne, prawda?

Światełka, którymi dziś dekoruje się domy, dla Słowian oznaczały bliskość z duszami zmarłych. Pamiętasz Dziady Mickiewicza? Światełka miały na czas świąt ułatwić drogę do domów swych rodzin właśnie Dziadom, czyli przodkom rodowym. To też im pozostawiano jeden pusty talerz i dlatego przygotowywało się nieco więcej jedzenia. Siadając do stołu, trzeba było najpierw dmuchnąć na siedzenie, żeby nie przygnieść żadnej duszy. Mówiło się również, że gospodarz powinien tej nocy odstąpić takiej swoje łoże. 
Przygotowanie dwunastu potraw też nie jest tradycją chrześcijańską, chociaż kojarzy się dość silnie z dwunastoma uczniami Jezusa. Trzeba pamiętać, że tradycje chrześcijańskie zostały stworzone i zakorzenione później, wcześniej natomiast przygotowanie akurat tylu dań oznaczało całoroczne dziękczynienie za zbiory. Jedna potrawa na stole to podziękowanie za jeden miesiąc. Również Szczodre Gody trwały dwanaście dni – stąd symbolika dwunastki u Słowian[4].


MNIEJSZA O WIERZENIA

Trzeba zdać sobie w końcu sprawę, że w dzisiejszych czasach może ledwo i promil (a może i nawet on nie) tradycji świątecznych związanych z przyjściem Jezusa jako Syna Bożego na świat faktycznie wiąże się z jego… przyjściem. Tak naprawdę czy Boże Narodzenie, czy rzymskie Saturnalia, czy słowiańskie Szczodre Gody – wszystkie te i inne święta związane z przesileniem słonecznym to okazja, by posiedzieć z rodziną, tak po prostu. Nie trzeba celebrować barana i niemowlęcia w stajni, nie trzeba śpiewać dziękczynnych pieśni do Saturna czy witać się w progu z Dziadami.
Nie trzeba, ale można.



Ja w domu mam choinkę. Przybraną w pierniki, cukierki, własnoręcznie robione bombki. Staram się mieć na stole trochę rybek, zapalam w oknie świeczkę, zbliżam się z rodziną, robimy sobie drobne upominki, dziękując za cały poprzedni rok i zapowiadając, że w następne święta spotkamy się w takim samym składzie (niektórzy nawet wysyłają do mnie sugestywne uśmieszki, że: a może i w większym). Naprawdę da się mieć wigilię bez otoczki chrześcijańskiej i w dzisiejszych czasach nie ma w tym nic nadzwyczajnego. Mało tego, pracując w biurze podróży, co rok na własne oczy doświadczam cudu, że wyjazdy na okres magicznie drożeją. Jest popyt – jest podaż. Z roku na rok mam coraz więcej chętnych na tego typu usługi. Coraz więcej osób z grona moich znajomych oświadcza też, że nie celebruje świąt z pobudek religijnych, ale zawsze znajdzie się powód. Jakikolwiek. Chociażby to właśnie 24 grudnia urodził się Lemmy, wokalista Motörhead.


SPRZEDAM WIARĘ, TANIO

Dla upierdliwych, którzy nadal twierdzą, że osoby nie pokładające wiary w bóstwa religijne nie powinny obchodzić świąt jakichkolwiek, istnieje jeszcze jedno, dość brutalne rozwiązanie. Zawsze można oddać ateistom/niewierzącym/agnostykom i tak dalej wszystkie dni świąteczne ustawowo wolne w... dniach urlopowych. Co by się stało, gdyby nagle okazało się, że ateiści w katolickim kraju, który wcale nie jest katolicki, mają kilka dni urlopu więcej? W 2019 katolickich dni wolnych ustawowo jest osiem, akurat na dodatkowy tydzień wolnego. Ktoś chce dodatkowy tydzień wakacji w sierpniu? 

Prawda dla niektórych może i jest smutna, może trochę rozczarowująca. Należymy do dzieci pokolenia X, niektórzy do pokolenia Y. Jesteśmy coraz bardziej świadomi, coraz mniej pokładamy wiary i wydaje nam się, że wiemy już, jak wygląda życie. To my chcemy trzymać za ster, to my chcemy kroczyć w przód wyprostowani, to nam się coś należy. Jako że coraz więcej z nas nie poczuwa się już do żadnej z wiar, jesteśmy w stanie wykorzystać każdą z nich, aby tylko mieć wolny od codziennego wyścigu szczurów dzień. Właśnie po to, aby posiedzieć z rodziną lub pograć w Tomb Raider, lub poczytać książkę albo nażreć się mandarynek. Co kto chce. 

Sprzedam wiarę za tydzień wolnego. Otwarcie i bez bólu dupy. 
To dość spoko cena, nie sądzisz?

___________________________

Z okazji nadchodzących świąt – jakichkolwiek, jakiekolwiek chcesz mieć – życzę ci, aby były takie, o jakich marzysz.
I aby taki sam był cały kolejny rok. 

Przeczytajmy się w nim!



grudnia 10, 2018

003. Zagrajmy w grę, Tenno!

003. Zagrajmy w grę, Tenno!

Warframe nie jest nową grą, bo ta pojawiła się już w 2013 roku. Jest jednak grą, która bardzo mocno i szybko ewoluuje, dlatego pisanie o niej recenzji nawet po tylu latach uważam za dobry pomysł.

Warframe'a odkryłam całkiem niedawno, bo może z pół roku temu. Przez ten czas zdążyłam przejść bardzo obszerny wątek fabularny, dzięki któremu poznałam mechanikę gry, a wciąż czuję się w tym temacie laikiem. Jako gamerka jestem typem indywidualistki, wręcz introwertyczki – nie przepadam za grami drużynowymi on-line, lubię zamykać się w świecie, tylko ja i moja postać. Z tego powodu bardzo długo odrzucałam myśl, że Warframe mógłby sprawiać mi frajdę, jednak ktoś mi powiedział: no spróbuj, to w sumie taki Tomb Raider, tylko że w kosmosie. Ktoś wiedział, że złapie mnie tym sposobem na wędkę, mimo że teraz widzę, że Warframe z Tomb Raiderem nie ma nic wspólnego. A jednak spróbowałam. 

Warframe jest grą, która daje możliwość delektowania się światem w samotności. Przegrałam wiele godzin, kompletnie zapominając o tym, że w każdej chwili mam możliwość zmiany trybu gry na publiczny. Nie spodziewałam się, że Warframe jest pod tym względem bardzo uniwersalny. I na tym nie kończą się przykłady walorów.

Głównym z nich jest fabuła. Poznajemy ją już od uruchomienia gry i z buta wchodzimy w świat wojowników Tenno. To operatorzy na wpół organicznych zbroi – warframe'ów – dzięki którym Tenno są w stanie bronić układu słonecznego. Po Starej Wojnie Tenno zostali porzuceni, część z nich (a w tym i nasz bohater) straciła pamięć. Realizowanie misji pozwala odkryć kolejne wspomnienia, fabuła jest więc rozwijana powoli, z każdą misją intrygując coraz bardziej. Mnie to rozwiązanie pochłonęło dość mocno, ponieważ jeżeli oglądam film czy czytam książkę, to zawsze do ostatniego kadru czy ostatniej kropki. Z pomocą różnorodnych, unikalnych zdolności moich warfame'ów biegam od planety do planety i oczyszczam układ solarny z wszelkiego rodzaju badziewia, dowiadując się, co kto dawniej i dlaczego. 
Jednak to, co już na początku mocno mnie urzekło i sprawiło, że nie porzuciłam gry po kilku miesiącach rozgrywki, to emocje, jakie ona we mnie wywołuje. Przykładem jest tutaj chociażby zadanie Okowy Harrowa, które jest tzw. zadaniem kinowym, a więc oferuje wiele łzawych i mrocznych cutscenek. Tutaj akurat fabuła przewiduje poznanie tajemnic jednego z opuszczonych okrętów kosmicznych, na którym dusza niewinnego dziecka przeklętego przez bliskich nie potrafi zaznać spokoju.


Linia fabularna jest bardzo rozbudowana. W tym momencie gra oferuje 25 dostępnych zadań fabularnych, które wykonywane po kolei pozwalają odblokować cały system solarny złożony z 18 planet (a na każdej znajduje się +/- 10 dostępnych misji grindowych). Każda planeta charakteryzuje się różnymi surowcami, które pomagają w warsztacie tworzyć kolejne elementy warframe'ów i broni. Broni do zdobycia również jest multum – miecze, katany, szpady, sztylety, młoty, tasaki, maczety, kastety, karabiny, strzelby, pistolety, łuki, kusze, a i to jest ledwo kropla w morzu możliwości. Po 315 przegranych godzinach (poświęcając grze codziennie ok. 2h) na dzień dzisiejszy mam odblokowane 182 bronie. Tenno potrafi śmiercionośnie wykorzystać nawet frisbee. 

Na początku gry nowy gracz ma do wyboru tylko jedną zbroję warframe i, nie wiem dlaczego, w większości przypadków wybór pada na Excalibura (ja porwałam się na Volta), jednak z czasem możliwe jest zdobycie nawet 30 warframe'ów (!), a część z nich ma jeszcze swoje odpowiedniki, tzw. warframe'y prime, które charakteryzują się silniejszymi statystykami. Mają większą wytrzymałość, są szybsze i silniejsze. Każdy z warframe'ów ma swoją specjalizację i właściwe sobie umiejętności – dla przykładu skrytobójca Loki potrafi stać się niewidzialny, tank Rhino uaktywnia dodatkowy pancerz, obrońca Frost generuje powłokę z mrozu chroniącą przed ostrzałem, a iluzoryczna Mirage traktuje pole walki jak scenę cyrkową. Są też warframe'y powiązane z żywiołami jak na przykład Hydroid, który przypomina nieco Davy'ego Jonesa, są berserkerzy i berserkerki, nekromanci, snajperzy, muzycy... Pomysłowość twórców daje tutaj wielkie pole do popisu.

[dla zainteresowanych – gram warframe'em dla Grażyn, moją ukochaną krówką, Valkyr Prime, która ostrymi pazurami rozpruwa wszystko, co staje na jej drodze. Ma odnawialne życie i energię, przez co jest praktycznie niepokonana]

Skoro każdy z warframe'ów specjalizuje się w czymś innym, warto przeczesywać kolejne planety układu słonecznego, by znaleźć odpowiednie do ich produkcji części, aby sprawdzić każdą ze zbroi. Do tego też trochę zmusza nas mechanika gry – maksymalnym poziomem dla każdego warframe'a i dla każdej broni jest poziom 30. Osiągnąwszy go, gracz nie dostaje już więcej doświadczenia za korzystanie z danej zbroi czy broni – wypada wtedy zmienić set na inny. Oczywiście nie jest to wymóg, ponieważ doświadczenie dostajemy też za inne elementy gry – kolejne zadania, alarmy czy transakcje. Jeżeli chodzi o te ostatnie, możliwe są między graczami oraz z różnymi NPC-ami. Aktualnie w grze dostępne są dwie lokacje, które umożliwiają przykładowo sprzedaż wydobytych drogocennych kamieni czy chociażby... złowionych ryb. 
Tak, dowiedziawszy się, że gra umożliwia nawet taką czynność jak łowienie, od kilku dni nie robię nic innego, tylko biegam do handlarki po kolejne przynęty i zwiedzam wszystkie dostępne akweny wodne, aby odkryć wszystkie dostępne rodzaje rybek. Ponieważ w grze istnieje Kodeks, w którym zapisywane są wszystkie odblokowane elementy świata, skupiam się na tym, aby uzupełnić go na 100%. Na szczęście jest to niemożliwe, ponieważ raz na jakiś czas twórcy aktualizują grę i dokładają kolejne elementy. W tym roku jedną z najważniejszych aktualizacji było udostępnienie graczom nowego zadania w nowym świecie (Fortuna, Orb Vallis), a co za tym idzie – nowych surowców, a więc i nowych broni, nowych warframe'ów i tak dalej.


Lokacja Cetus na planecie Ziemia oraz lokacja Fortuna na planecie Wenus dają jeszcze większą możliwość doświadczania. Lokacje różnią się od siebie – o ile Równiny Eidolon na Cetus są bardziej pustynne, to Orb Vallis na Fortunie to kraj wiecznej zimy. W obu przypadkach mamy do czynienia z cyklem dnia i nocy, różną fauną i florą, różnymi misjami, różnym udźwiękowieniem, różnym-tym-i-tamtym-czyli-wszystkim. Odwiedzając wczoraj Cetus właśnie z powodów wędkarskich, powiedziałam Pawłowi, że właściwie gdyby cała gra składała się tylko z tej lokacji – wystarczyłoby mi to; jest to tak wielki, otwarty świat. Obie te lokacje potrzebowałyby właściwie osobnych recenzji.

Gra ma charakter grindujący. To onieśmiela i przytłacza. Jeżeli ktoś lubi Diablo, bez problemu powinien odnaleźć się w tym świecie. Problemem może okazać się jednak nasz czas. Wiadomo, że im mniej poświęcimy go grze, tym mniej w niej uzyskamy, jednak Warframe nie działa na pół gwizdka. Albo wciąga całkowicie, albo wcale. Albo dochodzi do sytuacji: muszę spać/iść do pracy/zjeść/wyjść do ludzi, ale jeszcze tylko jedna misja..., albo usuwasz grę w dniu instalacji. Rozmawiałam o tej produkcji z wieloma graczami i zauważyliśmy zgodnie, że raczej nie ma nic pomiędzy. 

Nie mogę nie wspomnieć o tym, że warframe to również RPG. Wprawdzie planety eksplorujemy głównie z pomocą zbroi warframe, nasz operator cały czas znajduje się na pokładzie naszego statku. Z biegiem fabuły dochodzi do tego, że i nim możemy się poruszać w czasie misji i także nim walczyć. Tworzymy jego postać, nadajemy mu imię, a prowadząc rozmowy z NPC-ami w czasie wykonywanych zadań, również mamy wpływ na jego charakter. Dodatkowo gra umożliwia wybór ścieżki, którą będziemy rozwijać za odpowiednie punkty doświadczenia. Działa to na zasadzie drzewka umiejętności, jednak nie jesteśmy ograniczeni do jednego wyboru. Możemy rozwijać nawet pięć różnych ścieżek dla naszej postaci, co daje około pięćdziesięciu nowych umiejętności pasywnych i aktywnych.


Dla fanów zwierzątek – na misje możemy zabierać wyhodowane przez nas na statku psy (tzw. kubrowy) i koty (tzw. kavaty). Ich też jest całkiem sporo, na dodatek pomagają nam przeżyć. W zależności od modów, dzięki którym możemy rozwijać ich umiejętności, mogą na przykład powalić przeciwnika na ziemię lub otworzyć szafkę, niedostępną dla nas. Jeżeli jednak z jakiegoś powodu nie chcemy brać odpowiedzialności za towarzysza, zawsze możemy zastąpić go dronem, który, latając nam nad głową, będzie zbierał za nas surowce i skanował okolicę, kiedy nas porwie wir walki. 



Dla fanów efektywności i efektowności – wielkim atutem gry jest rozwinięte sterowanie. Możliwości warframe'ów nie kończą się na bieganiu od do – nazywam to tak w wielkim skrócie i z przymrużeniem oka. Możliwości parkuru są ogromne; skakanie po ścianach, efektowne wślizgi, uniki, nietypowe pozycje strzelnicze, bullet jumpy, akrobacje w powietrzu. Stajemy się kosmicznymi ninja z kosmicznymi umiejętnościami. Do tego dochodzą drobne niuanse takie jak staranność twórców – samo wyciąganie broni z kabury i obserwowanie procesu przeładowania pistoletu sprawia przyjemność. Jest dopracowane i realistyczne; wszystkie procesy wyglądają tak, jak w świecie rzeczywistym.

Dla fanów klanów, gildii, multigamingu – jak już napisałam, gra oferuje możliwość grania solo, grania w towarzystwie znajomych oraz grania w trybie publicznym. Istnieje również możliwość założenia bądź dołączenia do już stworzonego klanu. Tworzenie z innymi graczami silnej wspólnoty jest ważne, ponieważ budynek klanowy, tzw. dojo pozwala członkom klanu otwierać kolejne pomieszczenia (np. laboratorium Tenno czy laboratorium chemiczne), w których można wytwarzać bronie, warframe'y, drony i surowce, których nie da się zdobyć w inny sposób. 

Dla fanów oszczędzania cebuli – gra jest darmowa. Jeżeli masz określony cel i zależy ci na jego realizacji, praktycznie wszystko jesteś w stanie zdobyć bez wydawania złotówki – odbije się to jednak na twoim czasie gry, bo waluta obowiązująca w grze, tzw. platyna, umożliwia szybsze tworzenie, hodowanie i tak dalej. Pozwala również na zakup elementów czysto estetycznych, takich jak nowe fatałaszki czy kolorki sierści pupili, ale te nie mają żadnego wpływu na statystyki, a są jedynie po to, by cieszyć nasze oko.

Istnieje jednak haczyk, przez który po dłuższym czasie grania zdecydowałam się na zakup platyny. Mianowicie miejsce w ekwipunku jest mocno ograniczone, bodajże do 6 slotów na broń i 2 warframe'ów. Jeżeli w warsztacie za surowce wyprodukowaliśmy coś nowego, aby umieścić to w ekwipunku, najpierw musimy usunąć coś starego. Sloty można wykupywać za platynę; dwa wolne sloty dla broni to koszt 12 platyn, a slot dla nowego warframe'a – 20 platyn. Jako że nie lubię dokonywać trudnych wyborów i żegnać się z itemami, na które bardzo ciężko zapracowałam, zdecydowałam się zainwestować w platynę. Za 1000 platyn, które są naprawdę bardzo wydajne, zapłaciłam ok. 40PLN, co nie jest absurdalnie zawrotną ceną. Potraktowałam to na zasadzie podziękowania twórcom gry za to, co stworzyli. Tym bardziej że deweloperzy są w ciągłym kontakcie z fanami, których nie tylko słuchają, ale też implementują część ich pomysłów do gry. Owocem tej ścisłej współpracy jest chociażby konwent Tennocon. 

No i jeszcze jest Ordis. Ordis to komputer pokładowy naszego statku i nasz największy przyjaciel. Ordis po wojnie  również stracił pamięć, czasem też przegrzewają mu się przewody, więc zdarza się, że mówi głupoty, a jednak bez niego gra nie byłaby już taka sama. Wprawdzie istnieje w ustawieniach opcja, by go wyciszyć, jednak nie jestem pewna, czy znalazłby się ktoś, kto posunąłby się do takiego barbarzyństwa.


Mam wrażenie, że, kończąc już tę recenzję, nadal napisałam za mało. Nie wspomniałam o możliwościach, jakie dają chociażby syndykaty (frakcje NPC-ów, z którymi można się zbratać i zbierać tzw. reputację), rozwój własnego statku kosmicznego (który de facto jest naszym domem), tzw. skrzydła Archwing pozwalające poruszać się po kosmosie poza pokładem statku czy nurkować w głębinach Neptunu... Tego jest naprawdę dużo. 
Bardzo dużo. 
Dla nowych graczy może być tego nawet za dużo – gra momentami potrafi przytłoczyć. Wprawdzie jest dostępna w języku polskim (z masą błędów interpunkcyjnych, no cóż, nie można mieć wszystkiego), jednak polskie źródła internetowe, w tym solucje i inne poradniki są mocno ograniczone. W przypadku utknięcia ratowałam się filmikami na YouTube z serii Let's play, na szczęście takich sytuacji nie było wiele. Gra jest bardzo intuicyjna, w organizacji pomaga nam Ordis, zawsze można też włączyć czat publiczny i, ot, zadać pytanie. W tak skrajnych przypadkach nie spotkałam się jeszcze z polskim bucerstwem, które psuło rozgrywki w starych dobrych MMORPG pokroju Metina czy Runes of Magic. 

kliknij, aby powiększyć
Zastanawiam się teraz nad wadami gry. Poza ograniczeniem na sloty w ekwipunku, które po jakimś czasie gry wymusza na nas zakup platyn, nie wiem, czy mogłabym się do czegokolwiek przyczepić. To, co wielokrotnie mi przeszkadzało, po jakimś czasie naprawiano w kolejnych aktualizacjach; tak było chociażby z lżejszym sterowaniem achriwngiem – po udostępnieniu tej możliwości graczom funkcja działała nieco topornie, jednak teraz nie ma już o tym mowy. 



Muszę jeszcze zaznaczyć, że Warframe na Nonsensopedii wisi pod tytułem Bugframe, co jest dla mnie absurdalną bzdurą sprzed kilku lat – dzisiejszy Warframe bardzo różni się od tego, który udostępniony został graczom w 2013 roku. Stanowi on niemal wzorcowy przykład ewolucji – coś, co beta-testerzy wspominają jako gierkę na kilku planetkach z kilkoma broniami do użytku, dziś jest rozpędzoną machiną pędzącą w stronę swojej własnej kinowej ekranizacji. 
Teraz wydaje mi się to już tylko kwestią czasu. 

Z łezką w oku wspominam początek mojej przygody z tą grą. Nie różnił się on niczym od początków innych graczy, co fantastycznie obrazuje krótki filmik animowany, który niedawno odkryłam i którym na zakończenie bardzo chcę się z tobą podzielić:

tak wygląda pierwsze 100 dni z Warfreme


 WARFRAME – WYMAGANIA SPRZĘTOWE 
System operacyjny: Windows XP SP3 lub wyżej,
Procesor: Intel Core 2 Duo e6400 lub AMD Athlon x64 4000+,
Pamięć RAM: 2 GB
Karta graficzna: Nvidia GeForce 8600 GT lub ATI Radeon HD 3600,
DirectX: 9.0c,
Wymagane miejsce na dysku: 25 GB,
Inne wymagania: połączenie z internetem, STEAM

Copyright © 2016 Nasyć ego dobrą karmą , Blogger